จิวฟางจากไปแล้ว
สวี่ผิงอันนั่งอยู่หัวเตียง จุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน สูบเข้าไปอย่างหนัก ควันฉุนเสียดปอดจนแสบตา
ความรักครั้งนี้พังพินาศสิ้นดี!
เขานั่งเซื่องซึมอยู่ข้างเตียงนานกว่าครึ่งชั่วโมง ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปข้างนอก
เพิ่งจะเดินถึงขอบถนน รถเอ็มพีวีสีดำคันหนึ่งก็วิ่งมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเบรกกะทันหันจอดตรงหน้าเขา
ประตูรถเปิดออก มีชายฉกรรจ์ลายสักหลายคนกระโดดลงมา ล้อมสวี่ผิงอันไว้แน่นหนา
"แกคือสวี่ผิงอัน?"
หัวหน้ากลุ่มเป็นชายร่างใหญ่ หน้าตาเต็มไปด้วยเนื้อหยาบ สร้อยคอทองคำเส้นโตกว่านิ้วมือเสียอีก
"ใช่..."
สวี่ผิงอันใจสั่นขึ้นมาทันที
"พี่ใหญ่ของฉันอยากเจอแก ไปกับเรา!" ชายฉกรรจ์พูดหน้าตาย แล้วยื่นมือมาฉุดแขนเขา
"เดี๋ยว พี่ใหญ่แกเป็นใคร..."
ยังพูดไม่ทันจบ หลายคนก็ลากกระชากเขายัดเข้าไปในรถ ประตูปิดสนิท รถคำรามพุ่งออกไปทันที
สวี่ผิงอันถูกชายฉกรรจ์สองคนประกบอยู่ตรงกลาง หัวใจเต้นดังตึ๊กๆ เหมือนตีกลอง
ไปทำให้ใครในวงการโกรธตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
สิบนาทีต่อมา รถจอดอย่างมั่นคงที่ข้างทาง สวี่ผิงอันถูกพาลงจากรถ
เบื้องหน้าเป็นอาคารที่โอ่อ่าตระการตา
"เจียงหนานฮุย?"
สวี่ผิงอันตกใจในใจ
ได้ยินว่าเจียงหนานฮุยเป็นสถานที่ของ 'เจ้าพ่อปินโจว' หลินต้าถง คนผู้นี้ในวงการใต้ดินปินโจวเป็นถึงคนที่พูดคำไหนคำนั้น!
หลี่จินเป็นผู้จัดการอยู่ที่คลับแห่งนี้ ใช่หรือไม่ว่าเขาจะหาคนมาจัดการตัวเอง?
สวี่ผิงอันใจแทบกระโดดออกมานอกอก ถูกชายฉกรรจ์หลายคนคุมตัวเข้าไปในคลับ
ภายในโถงใหญ่แสงไฟสลัว กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ บนโซฟาหนังแท้ในบริเวณพักผ่อน มีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่
"พี่ใหญ่ พาคนมาแล้ว"
ชายฉกรรจ์ผลักสวี่ผิงอันไปข้างหน้า แล้วถอยไปยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ข้างๆ
"เสี่ยวเว่ย คนนี้ใช่ไหม?"
ชายหนุ่มหันไปถามหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย
หญิงสาวพยักหน้า แล้วยิ้มละมุนให้สวี่ผิงอัน:
"หนุ่มหล่อ เราคิดกันอีกแล้วนะ"
สวี่ผิงอันเพ่งมองดู ก็ต้องตะลึงไปทั้งหัว!
เป็นเธอ!
ผู้หญิงคนนั้นที่เมื่อคืนอยู่ในป่าเล็กๆ ในรถ!
"เว่ยเจี๋ยพูดอยู่ แกหูหนวกไปแล้วหรือไง!"
ชายฉกรรจ์หน้านิ่งเห็นสวี่ผิงอันยืนนิ่งไม่ตอบ ก็จ้องตาเขียว
"อาปิว อย่าทำให้เขาตกใจ!"
ชายหนุ่มสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงแฝงด้วยพลังที่น่าเกรงขาม: "ได้ยินน้องสาวฉันบอกว่า เมื่อคืนแกช่วยเธอไว้?"
"น้องสาว?"
สวี่ผิงอันคอแห้งผาก สมองหมุนเร็วมาก ผู้ชายตรงหน้าคนนี้คงไม่ใช่หลินต้าถงตัวจริงใช่ไหม?
"ฉันชื่อหลินเนี่ยนเว่ย เขาคือพี่ชายฉัน หลินต้าถง!"
หญิงสาวพูดจบ ก็กอดแขนหลินต้าถงแน่น ทั้งสองคนสนิทสนมกันมาก
ให้ตายเถอะ!
กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น
เมื่อคืนที่ได้นอนกับผู้หญิงคนนั้น เธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเจ้าพ่อใหญ่...
คิดถึงตรงนี้ สวี่ผิงอันรู้สึกขนหัวลุกไปทั้งตัว
"ฉันไม่เคยทำไม่ดีกับคนที่ช่วยฉัน อาปิว เอาเงินให้เขา" หลินต้าถงพยักเพยิดไปทางชายฉกรรจ์หน้านิ่ง
หยางเปียวหยิบซองจดหมายหนังวัวหนาๆ ออกมาจากอก ยัดใส่มือสวี่ผิงอัน:
"ถือไว้ หนึ่งแสน ประโยคนี้พี่ชายให้"
หนึ่งแสน?
สวี่ผิงอันตะลึง!
นี่คือสไตล์ของ 'เจ้าพ่อ' รึไง นอนกับน้องสาวเขาแท้ๆ ยังให้เงินตั้งมากมาย?
"ยังไม่ขอบคุณพี่ชายฉันอีก?"
หลินเนี่ยนเว่ยเห็นเขาทำหน้าซื่อๆ ก็ขำออกมา
"พอแล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอก!"
หลินต้าถงยกมือโบก สีหน้าพลันมืดลง จ้องหยางเปียวแล้วพูดเสียงเย็น: "สืบได้หรือยังว่าใครวางยาให้น้องสาวฉัน?"
"สืบได้แล้ว!"
หยางเปียวพยักหน้า: "เป็นพวกนอกจังหวัด ช่วงนี้ไปมาหาสู่กับพวกทางใต้เมืองค่อนข้างสนิท"
"ฮึ่ย!"
สายตาหลินต้าถงเย็นชาดั่งน้ำแข็ง ก่อนจะหันมามองสวี่ผิงอัน น้ำเสียงอ่อนลงบ้าง: "น้อง มีเรื่องอะไรในปินโจวก็มาหาฉันได้ ไม่ส่งแล้ว"
"ขอบคุณพี่ชาย"
สวี่ผิงอันหันไปมองหลินเนี่ยนเว่ยด้วยความซาบซึ้ง ใครจะรู้ ผู้หญิงคนนั้นกำลังยิ้มเจ้าเล่ห์ ขยิบตาให้เขาอยู่...
ออกมาจากประตูเจียงหนานฮุย สวี่ผิงอันถอนหายใจยาวๆ เสื้อด้านหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
"สวี่ผิงอัน!"
เขากำลังโบกมือเรียกแท็กซี่อยู่ที่ข้างถนน ก็มีเสียงหวานดังมาจากด้านหลัง:
"จะไปแล้วเหรอ?"
สวี่ผิงอันหันกลับไป ก็เห็นหลินเนี่ยนเว่ยเดินเข้ามาอย่างสง่างามด้วยรองเท้าส้นสูง ขาเรียวขาวสองข้างใต้กระโปรงสั้นช่างแยงตาจนมึนงง
"คุณหลิน..."
"มื้อเที่ยงวันมะรืน ไปเป็นเพื่อนฉันที่หมิงตูซานจวงหน่อย ฉันมีเรื่องอยากให้ช่วย" หลินเนี่ยนเว่ยยืนห่างจากเขาไม่ถึงครึ่งเมตร กลิ่นหอมน้ำหอมที่ทั้งดีและคุ้นเคย ลอยเข้ามาเตะจมูกสวี่ผิงอัน
"ได้"
"จะไปไหน ฉันไปส่ง"
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันเองก็ได้!"
สวี่ผิงอันรีบโบกมือปัด แล้วจังหวะนั้นแท็กซี่คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาพอดี เขารีบวิ่งหนีเข้าไปในรถอย่างกับหนีเสือ
หลินเนี่ยนเว่ยยืนอยู่กับที่ เอามือกอดอก หัวเราะจนไหล่สั่น:
"ผู้ชายคนนี้... เมื่อคืนในรถกล้าหาญจะตาย ทำไมวันนี้กลายเป็นขี้ขลาดไปได้ขนาดนี้?"
กลับมาที่ห้องเช่า บ้านว่างเปล่า ข้าวของของจิวฟางถูกเก็บจนสะอาดหมดจด ไม่เหลือแม้แต่เส้นผมเส้นเดียว
สวี่ผิงอันเดินวนไปมาในห้องสองรอบ อกแน่นไปหมด
ตอนกลางคืน เขาไปบาร์คนเดียว
แสงสีเสียงเพลง มอมเมาเริงระบำ เสียงเพลงที่ก้องกังวานช่วยขับไล่ความวุ่นวายในหัวออกไปชั่วคราว
สวี่ผิงอันสั่งวิสกี้หนึ่งขวดแล้วนั่งอยู่มุมห้อง รินดื่มทีละแก้วๆ
"แกยายแก่ๆ อยู่อย่างสงบๆ ไม่ได้หรือไง อยากหาเรื่องเต็มไปหมด!"
โต๊ะข้างๆ จู่ๆ ก็มีเสียงตวาดดังลั่น สวี่ผิงอันหันไปมองตามสัญชาตญาณ
เห็นผู้ชายหลายคนล้อมหญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่งไว้ หัวหน้ากลุ่มเป็นชายผมลอนสีแดง คอแดงหน้าแดง พูดจาหยาบคายไม่เว้นวรรค
ยิ่งมอง สวี่ผิงอันยิ่งรู้สึกคุ้นตา
ซูไห่ถัง?
เพื่อนสนิทของแม่!
ตอนเด็กๆ ซูไห่ถังชอบมาที่บ้านเขาบ่อยๆ ตอนนั้นสวี่ผิงอันเพิ่งขึ้นมัธยมต้น ทุกครั้งที่เห็นซูไห่ถัง สมองเขาก็จะฟุ้งซ่านคิดไปไกลเรื่อยเปื่อย
กลิ่นอายความเป็นสาวใหญ่ที่เต็มเปี่ยม รูปร่างโค้งเว้าสะกดใจ เหมือนลูกพีชสุกงอม แค่กัดคำเดียวก็ราดน้ำได้...
ไม่รู้ว่าทั้งสองฝ่ายทะเลาะกันเรื่องอะไร หนึ่งในชายผมลอนยกมือขึ้น จะฟาดซูไห่ถัง!
สวี่ผิงอันทนไม่ไหวแล้ว พุ่งเข้าไปคว้าข้อมือชายคนนั้นไว้
"ไอ้หนุ่ม แกเป็นใครมาหาเรื่อง เดี๋ยวนี้เลย!"
ชายผมลอนโมโห อยากดึงมือกลับ แต่ข้อมือสวี่ผิงอันแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก เขาดึงเท่าไหร่ก็ไม่หลุด
"จัดการมันเลย!"
พูดจบ พวกพ้องของชายผมลอนก็เตรียมลงมือ
"ดูสิใครจะกล้า!"
สวี่ผิงอันก็ตั้งใจจะเอาจริงแล้ว สายตาหมุนฉับไว: "ฉันแจ้งตำรวจแล้ว ใครอยากได้ข้าวในคุกก็ทำต่อได้เลย!"
"ได้ แกเก่งใช่เล่น เดี๋ยวเจอกัน!"
ชายผมลอนกับพวกพ้องได้ยินว่าแจ้งตำรวจแล้ว ก็ทิ้งคำขู่ไว้แล้วเดินจากไปอย่างโมโห
"หนุ่มน้อย ขอบใจมากนะ!" หญิงสาวโล่งใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
"ป้า ไม่รู้จักผมแล้วเหรอ?"
สวี่ผิงอันยิ้มบางๆ
ซูไห่ถังมองเขาอย่างละเอียดอยู่นาน จู่ๆ ก็อุทาน: "แกเป็น... สวี่ผิงอัน? ลูกชายของเฉินลี่?"
"ครับ"
ในดวงตาซูไห่ถังมีแววตาที่แปลกไปทันที ดึงเขาไปนั่งที่โซฟา บังคับให้อยู่เป็นเพื่อนดื่มสักสองสามแก้ว
ดื่มไปสามรอบ
"เสี่ยวสวี่ มีแฟนหรือยัง?" ซูไห่ถังตาปรือเมาเหล้า ยกแก้วเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย
"เฮ้อ"
"ถอนหายใจทำไมล่ะ?"
"พูดตามตรง เมื่อวานเพิ่งเลิกกับคู่หมั้น" สวี่ผิงอันยิ้มขื่น แล้วดื่มเหล้าในแก้วหมดในอึกเดียว
"ผู้ชายที่กล้าหาญแบบแก ผู้หญิงคนนั้นตาไม่ดีจริงๆ"
ซูไห่ถังแววตาเสียดายเหลือเกิน สายตามองไล่สวี่ผิงอันขึ้นลง ร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งเมตรแปดสิบห้า ไหล่กว้างเอวคอด ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เวลายิ้มยังมีฟันเขี้ยวอีกสองซี่
"ถ้าทุกคนมีสายตาดีแบบป้า ผมคงไม่ต้องเป็นโสดแล้ว" สวี่ผิงอันพูดล้อเล่น
"จริงเหรอ?" ดวงตาซูไห่ถังเป็นประกาย ร่างโน้มไปข้างหน้าอีกนิด แล้วพูดเสียงเบา: "แล้วแกคิดว่าป้าเป็นยังไง? แก่ไปแล้วหรือเปล่า?"
"จะแก่อย่างไรได้ ป้ายังคงสวยสง่า ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องใจเต้น"
"แล้วแกเห็นแล้วใจเต้นไหมล่ะ?"
"เอ่อ..."
สวี่ผิงอันใบหน้าแดงขึ้นมาทันที
พูดตามตรง ซูไห่ถังไม่ว่าจะหน้าตาหรือรูปร่าง ก็ดีกว่าจิวฟางมากนัก โดยเฉพาะกลิ่นอายสาวใหญ่ที่สุกงอมเต็มที่แบบนั้น ไม่ใช่เด็กสาวอย่างจิวฟางจะเทียบได้เลย