กลางคืนมืดมิดดั่งหมึก
สวนสาธารณะปินโจว ในซอกเล็กๆ ที่มืดทึบ รถคันหนึ่งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ผ่านไปนานมาก ในที่สุดเสียงก็เงียบลง
"คืนนี้เรื่องที่เกิดขึ้น ห้ามบอกใครเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นคุณจะตายอย่างน่าเวทนา!" เธอมองไปที่สวีผิงอาน น้ำเสียงเย็นเยียบ
สวีผิงอานพิงพนักเก้าอี้ อาศัยแสงจากไฟถนนที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง มองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา
พูดตามตรง ผู้หญิงคนนี้สวยมากจริงๆ
ใบหน้าละเอียดอ่อนราวกับเทพธิดา เพียงแต่ตอนนี้สีหน้าเย็นชา ต่างจากตอนที่ส่งเสียงครางเมื่อครู่ราวกับคนละคน
"คุณผู้หญิง เมื่อกี้คุณไม่ใช่สีหน้าแบบนี้นะ"
เขายักไหล่ ยิ้มอย่างขี้เกียจ "ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าคุณถูกวางยา ฉันจะต้องเสียเวลาดูแลคุณตั้งสองชั่วโมงหรือไง?"
"สารเลว!"
หลินเนี่ยนเว่ย หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
"คุณผู้หญิงอยู่ไหน ส่งคุณกลับ"
สวีผิงอานยิ้มกว้าง
"ไม่ต้อง!"
หลินเนี่ยนเว่ย หยิบธนบัตรสีแดงหนึ่งมัดจากกระเป๋า ฟาดลงบนแผงหน้าปัด
"หมายความว่าไง?"
"ฉันไม่ชอบได้ของฟรี" เธอมองตาสวีผิงอาน "ทิ้งชื่อและเบอร์โทรไว้ มีเรื่องจะได้ติดต่อคุณได้ตลอด"
ได้ของฟรี?
สวีผิงอานแทบสำลักน้ำลาย ผู้หญิงคนนี้ด่าโดยไม่ใช้คำหยาบเลย!
หลินเนี่ยนเว่ย ลงจากรถด้วยตัวเองจริงๆ เดินเซไปเซมาเข้าไปในความมืด เงาร่างค่อยๆ ถูกกลืนหายไปในความมืด
ตีสอง สวีผิงอานลากสังขารอันอ่อนล้ากลับมาที่ห้องเช่า
เขากับจิวฟาง แฟนสาว เช่าบ้านอยู่ด้วยกัน ตอนนี้กำลังทำงานหาเงินอย่างหนัก เพื่อวางแผนแต่งงานและซื้อบ้านในอนาคต
เสียงน้ำไหลในห้องน้ำดังซ่าๆ
แฟนกำลังอาบน้ำ?
ในหัวสวีผิงอานดังวืด ความเหนื่อยล้าจากในรถเมื่อครู่ ถูกความร้อนวูบวาบพัด disperse ไปทันที
ช่วงนี้ความต้องการทางเพศของเขาแข็งแรงเหมือนสัตว์เดรัจฉาน ยังไงก็ไม่พอใจสักที
เขารีบถอดเสื้อผ้า กำลังจะแอบเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำด้วยกัน แต่พอเดินผ่านห้องนอนก็ได้ยินเสียงดังติ๊ง ข้อความวีแชทของจิวฟาง เด้งขึ้นมาบนคอมพิวเตอร์
เขารู้สึกเหมือนมีอะไรดลใจ เดินเข้าไปดูแวบหนึ่ง
ผลปรากฏว่า เรื่องใหญ่แล้ว!
ในกรอบแชทเต็มไปด้วยบทสนทนาระหว่างจิวฟาง กับ พี่จิน ยิ่งดูมือของสวีผิงอานก็ยิ่งสั่น
"ไอ้ตัวเมีย เมื่อแผนวางยาใกล้จะสำเร็จแล้วใช่ไหม?"
"พี่จินวางใจได้ คืนนี้ฉันเพิ่มปริมาณไวอากร้าให้แล้ว... ช่วงนี้ไม่ให้เขาแตะต้องตัวเลย ยังไงซักวันเขาก็ต้องเส้นเลือดแตกตาย"
"ฮี่ๆ สมแล้วที่เขาว่าผู้หญิงใจร้ายที่สุด เธอนี่โหดจริงๆ!"
"สวีผิงอาน ตอนนี้มันจนกรอบ... มันควรจะตายไปให้พ้นๆ ฉันไม่อยากเห็นหน้ากากขี้แพ้ของมันแม้แต่วินาทีเดียว!"
"......."
ตูม!
อ่านจบบทสนทนาของทั้งคู่ ในหัวสวีผิงอานดังระเบิด!
จิวฟาง เป็นแพทย์ฝึกหัดในโรงพยาบาล เข้าใจเรื่องยา มิน่าล่ะ ช่วงนี้เขารู้สึกตัวร้อนผ่าวๆ ความต้องการทางเพศผิดปกติอย่างมาก ที่แท้ก็ถูกแม่มดคนนี้ใช้เป็นหนูทดลองนี่เอง
ปีที่แล้ว เขานำเงินปลดประจำการห้าแสน หวนกลับบ้านเกิด ถ้าไม่ใช่เพราะใช้เงินนั้นช่วยจิวฟาง ใช้หนี้นอกระบบจากการพนัน เขาจะจนลงถึงขนาดนี้หรือ?
อีกทั้งพี่จินคนนั้น
ชื่อเต็ม หลี่จิน เป็นเพื่อนสนิทผู้ชายของแฟน เป็นผู้จัดการของสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง
ก่อนหน้านี้ หลี่จิน เคยชวนทั้งคู่ไปกินข้าว ตอนนั้นเขารู้สึกได้ว่าสายตาที่หลี่จิน มองจิวฟาง ผิดปกติ จึงเตือนเธอเป็นพิเศษว่าอย่าเข้าใกล้คนคนนี้
จิวฟาง กลับหาว่าเขาคิดเล็กคิดน้อย ใจแคบ
ตอนนี้ดูแล้ว จิวฟาง แค่แกล้งโง่ เธอคงคบกับหลี่จิน มานานแล้ว!
สวีผิงอาน ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ รีบแคปหน้าจอบันทึกไว้ และใช้มือถือถ่ายบทสนทนาทั้งหมดของทั้งคู่ไว้
เพิ่งจะเสร็จ ประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด
จิวฟาง ห่อผ้าขนหนูสีขาวออกมา ผมยาวเปียกชื้นสยายอยู่บนบ่า ผิวถูกไอน้ำร้อนทำให้เป็นสีชมพูน่ารัก ร่างกายอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของโลชั่นอาบน้ำ
"เ...ที่รัก เช้าขนาดนี้... ทำไมเธอกลับมาล่ะ?"
พอเธอเห็นสวีผิงอาน ยืนตัวแข็งด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ในห้องนั่งเล่น ก็ตกใจจนตัวสั่น ผ้าขนหนูแทบจะหลุด
"อีตัว!"
สวีผิงอาน จ้องเธอตาเป็นไฟ กำหมัดแน่น
"สวีผิงอาน เธอบ้าไปแล้วเหรอ กลับมาบ้านก็หาเรื่องอีกแล้วใช่ไหม!" จิวฟาง ตอนแรกตกใจ แต่แล้วก็ชี้หน้าด่าเสียงแหลม
"หุบปาก!"
ตาสวีผิงอาน แดงก่ำ "แกนอกใจ วางยาให้ฉัน แล้วยังกล้าทำเป็นว่าฉันผิดอีกเหรอ?!"
จิวฟาง เผลอมองไปที่คอมพิวเตอร์ รูม่านตาหดวูบ
สารเลว... แก แอบดูวีแชทของฉัน!
พอเห็นความจริงแตก จิวฟาง ก็ทำใจได้แล้ว ชี้หน้าสวีผิงอาน ด่า "ไอ้คนแซ่สวี แกไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะว่าฉันรักแก ถึงได้คบกับแก?"
ถ้าไม่ใช่เพราะแกช่วยฉันใช้หนี้ได้ ฉันจะเลือกแกได้ยังไง
เทียบกับพี่จิน แกสู้ไม่ได้เลย! เขามีอำนาจมีเงิน แม้แต่บนเตียงก็มีสีสันกว่า แข็งแรงกว่า แกอย่างกับพริกขี้หนู!
"ดังนั้น เธอเลยแอบคบกับหลี่จิน อยู่ข้างหลังฉัน?"
สายตาสวีผิงอาน ค่อยๆ เยือกเย็นลง
"ใช่!"
จิวฟาง ส่งเสียงหึอย่างเยาะเย้ย "ฉันนอกใจจริงๆ แล้วไง ใครใช้ให้แกเป็นได้แค่คนขี้แพ้..."
ป้าด!
ยังไม่ทันที่จิวฟาง จะพูดจบ สวีผิงอาน ก็พุ่งเข้าไปตบหน้าอย่างแรง
จิวฟาง ไม่ทันตั้งตัว เซถลาไปล้มลงบนโซฟา ครึ่งหน้าบวมขึ้นเป็นรอยนิ้วมือแดงห้านิ้วทันที
ไอ้เวร แกกล้าตีฉันเหรอ?
จิวฟาง เอามือกุมแก้ม จ้องสวีผิงอาน ด้วยสายตาอาฆาต
"อีแพศยา!"
สวีผิงอาน คว้าผมเปียกๆ ของเธอ ลากเธอลงมาจากโซฟาราวกับลากหมา
"ปล่อยนะ ปล่อยฉัน!"
ปล่อยแม่แกเหรอ!
สวีผิงอาน กัดฟัน "ไม่บอกว่าเป็นพริกขี้หนูเหรอ ไอ้ฉันก็จะให้แกได้ลิ้มรสความแสบของพริกขี้หนู!"
สารเลว พี่จินไม่ปล่อยแกแน่... หยุดนะ ฉันจะแจ้งความข้อหาข่มขืน...
แกเป็นแฟนฉัน ข่มขืนอะไร!
สวีผิงอาน ด่า พร้อมกับฉีกผ้าขนหนูของจิวฟาง ออกอย่างทารุณ ร่างอรชรของเธอ เปิดเผยให้สวีผิงอาน เห็นอย่างหมดเปลือก
ฉันขอแค่คิดว่าถูกผีทับก็พอ เข้ามาเลย!" จิวฟาง หลังจากดิ้นรนจนเหนื่อย ก็คิดได้ นอนแผ่หรากับพื้น
"ไปตายซะ!"
เห็นท่าทีแบบไม่แยแสของเธอ ความโกรธของสวีผิงอาน ก็หดหายไปเกินครึ่ง เขากดเธอลงแล้วชกต่อยเข้าไปไม่ยั้ง จนจิวฟาง ร้องลั่น...
เช้าวันรุ่งขึ้น แดดอ่อนส่องผ่านกระจก ลงมาบนห้องเช่าที่เกลื่อนกลาด
จิวฟาง ตัวเขียวช้ำเป็นจุดๆ นอนขดอยู่ที่มุมเตียง เธอจ้องสวีผิงอาน ที่นั่งอยู่ที่ขอบเตียงอย่างเกรี้ยวกราด กัดฟันพูด
ไอ้แซ่สวี แก รอได้เลย ฉันจะแจ้งความ... แก ตีฉันขนาดนี้ เตรียมตัวเข้าคุกได้เลย!
"ได้สิ!"
สวีผิงอาน ใส่เสื้อผ้าเสร็จ หันไปมองจิวฟาง แล้วยิ้มเย็น "จะให้ฉันพิมพ์บทสนทนาระหว่างเธอกับหลี่จิน เป็นร้อยๆ แผ่น ส่งไปที่ทำงานเธอ ให้ทุกคนได้เห็นว่าเธอวางแผนฆ่าสามีตัวเองยังไงไหมล่ะ!"
"แก..."
จิวฟาง ทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ไม่คิดว่าผู้ชายที่เคยตามใจเธอทุกอย่าง จะโหดร้ายได้ขนาดนี้?!
"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว!"
สายตาสวีผิงอาน เยือกเย็น "รีบไปไกลๆ เลย!"
จะให้ฉันไปก็ได้ แต่ต้องชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจฉัน!" จิวฟาง เหลือบตามองอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม แล้วตะคอก "ฉันยอมให้แกนอนฟรีๆ มาทั้งปี ยังไงก็ต้องจ่ายสองแสน ไม่งั้นเรื่องไม่จบ!"
"อยากโดนตีอีกเหรอ?"
แกกล้า!
สวีผิงอาน ยกฝ่ามือขึ้น ทำให้จิวฟาง ตกใจรีบหลบเข้าไปในผ้าห่ม
"จำไว้ หนี้ห้าแสนที่ฉันใช้แทนเธอ จ่ายคืนฉันให้ครบ ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"
"ฉันไม่มีเงิน!"
พอจิวฟาง ได้ยินเรื่องเงิน ก็เปลี่ยนเป็นหน้าตาไร้ยางอายทันที "หนี้พนันเธอสมัครใจช่วยฉันใช้ ฉันไม่ได้บังคับ!"
ให้ตายสิ!
สวีผิงอาน ตกตะลึงกับความไร้ยางอายของจิวฟาง ตัวเองตอนนั้นตาบอดจริงๆ ไปชอบผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง?
ตอนที่ช่วยจิวฟาง ใช้หนี้ ไม่ได้ให้เธอเขียนใบรับรอง พูดกันปากเปล่า...
ถ้าจิวฟาง เบี้ยว ก็ยุ่งจริงๆ นั่นแหละ
หึ ไอ้แซ่สวี แกโหดจริง! สองแสนนั้นฉันไม่เอาแล้ว ก็ถือว่าถูกแกข่มขืนฟรี!
จิวฟาง กลัวโดนตี พอพูดจบก็ห่มผ้า กระโดดลงจากเตียง รีบใส่เสื้อผ้ามือไม้สับสน แล้วคว้ากระเป๋าปึงปังเดินออกไป
ประตูปิดดังปัง ห้องเช่าเงียบสงัดราวกับความตาย