กลับมาถึงวิลล่า หลินซวงเสวี่ยก็ทรุดตัวลงบนโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ปลา เขาบอกฉันว่าเขาสูง 182" หลินซวงเสวี่ยเบิกตามองว่างเปล่า "ที่แท้มันคือน้ำหนัก"
"ฮ่าๆๆ ฉันไม่ไหวแล้ว" สวี่ทิงอวี๋ทรุดตัวลงบนโซฟาอีกตัว หัวเราะอย่างไร้ความปรานี "เธอตลกได้ยังไงเนี่ย?"
"อย่าหัวเราะสิ ฉันจะปิดหัวใจแล้ว" หลินซวงเสวี่ยหยิบโทรศัพท์ออกมา ถอนเกมทิ้ง แล้วบล็อกวีแชทของเผยอวิ๋นชี
เพิ่งจะปิดโทรศัพท์ ยังไม่ทันวาง พ่อของหลินก็โทรเข้ามาพอดี
"ว่าไง? ลูกสาวคนเก่งของพ่อ" เสียงพ่อของหลินดังขึ้น
"ว่าไงคะ พ่อ" น้ำเสียงหลินซวงเสวี่ยอ่อยๆ "มีอะไรเหรอคะ?"
"ลูกสาวพ่อ เสียงเธอแปลกๆ นะ อารมณ์ไม่ดีเหรอ?" พ่อของหลินถามด้วยความเป็นห่วง