"ยูเป่า แม่ถามหน่อย มีอะไรปิดบังแม่อยู่หรือเปล่า" เหยา อวี๋ซู ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล จับมือของสวี่ทิงอวี๋ไว้แน่น
"ทำไมจู่ๆ ถามแบบนี้ล่ะคะ แม่" สวี่ทิงอวี๋เอ่ยปาก อยากจะหยั่งเชิงท่าทีของเหยา อวี๋ซู
"ยูเป่า แม้รู้สึกว่าเวลานี้ลูกเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน" เหยา อวี๋ซู พูดอย่างลังเล ดูเหมือนกลัวว่าคำพูดของตัวเองจะทำให้ลูกสาวไม่พอใจ รีบอธิบายต่อ "แม่ไม่ได้จะสอดส่องความลับของลูก แค่หวังว่ายูเป่าจะไม่กดดันตัวเองมากเกินไป"
สวี่ทิงอวี๋มองตาของเหยา อวี๋ซู ในนั้นมีความห่วงใยและกังวล ไม่มีความแคลงใจเลยแม้แต่น้อย
"แม่คะ หนูฝันไปยาวมากๆ เลย" สวี่ทิงอวี๋ก้มหน้าลง ขยับไปข้างหน้า แล้วโอบกอดเอวของเหยา อวี๋ซู ซบหน้าลงที่ซอกคอของแม่
"ฝันอะไรเหรอ?" เหยา อวี๋ซูกอดสวี่ทิงอวี๋โดยสัญชาตญาณ มือลูบผมของลูกสาวเบาๆ
"หนูฝันว่าหนูส่งเงินส่งทรัพยากรให้เฉียวลู่อวิ๋นกับเจียงเถียนเถียนตลอด ทำเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้เพื่อเฉียวลู่อวิ๋น สุดท้ายก็ให้พ่อกับแม่ต้องมาเก็บกวาดเรื่องวุ่นวายให้ ทำให้พ่อกับแม่ที่ซื่อสัตย์มาทั้งชีวิตต้องอับอายขายหน้า"
สวี่ทิงอวี๋ละเว้นบางตอนในหนังสือต้นฉบับ เพื่อให้ความรู้สึกของตัวเองดูจริงใจและเป็นที่ยอมรับได้ง่ายขึ้น "ความฝันนั้นชัดเจนมาก หนูกลัว หนูไม่อยากให้พ่อกับแม่กลายเป็นอย่างในฝัน ไม่อยากให้ครอบครัวเรากลายเป็นแบบนั้น"