ทั้งงานพากันฮือฮา
นาฬิกาพกที่เปิดประมูลเริ่มต้นที่แปดแสน ถูกประมูลไปด้วยราคาสิบล้าน
ไม่มีใครส่งเสียงอีก
สิบล้าน มันเกินมูลค่าประเมินของนาฬิกาพกเรือนนี้ไปไกลมาก เห็นได้ชัดว่าคนที่ยกป้ายต้องการมันสุดชีวิต
มุมปากของสวี่ทิงอวี๋ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ เธอพูดกับพนักงานเสิร์ฟข้างๆ ว่า “ไปบอกคนข้างห้องว่า ไม่ยอม”
พนักงานเสิร์ฟรีบรับคำแล้ววิ่งเล็กๆ ไป
คนในงานล้วนเป็นคนหลักแหลม ห้อง VIP หมายเลข 8 ที่เสียงดังออกมา
คือห้องประจำของเมิ่งไป๋โจว
“สิบเอ็ดล้าน” เสียงจากห้องข้างๆ ดังขึ้น
คนในงานสูดลมหายใจเย็นเยียบ
“เหอะ” สวี่ทิงอวี๋จิบน้ำหนึ่งที แล้วยกป้ายอีกครั้ง “สิบหกล้าน”
ในห้อง VIP ข้างๆ
พนักงานเสิร์ฟพอพูดจบก็รีบถอยออกไปทันที กลัวจะกลายเป็นลูกโป่งระบายอารมณ์ของคุณหนูจิวคนนี้
“คุณจิว...” สาวข้างกายมองโจวหมิงหยวนอย่างสั่นกลัว “ท่านประธานบอกว่า นาฬิกาพกเรือนนี้จะไม่เอาก็ได้ เป้าหมายวันนี้คือประมูลของโชว์ชิ้นสุดท้ายต่างหาก”
โจวหมิงหยวนได้ยินก็หัวเราะเบาๆ “ยังไง คุณชายชอบ มันไม่ได้หรือไง?”
พูดจบ โจวหมิงหยวนยกป้ายอีกครั้ง “สิบเจ็ดล้าน”
“คุณจิว!” สาวข้างกายตกใจ “นั่นคุณชายเมิ่งนะคะ”
“หรือว่าเธอก็คิดว่าฉันสู้เขาไม่ได้?” โจวหมิงหยวนกวาดแก้วบนโต๊ะลงพื้นอย่างแรง มือขวาคว้าคางสาวข้างกายไว้ น้ำเสียงโหดร้ายและเย็นชา “เธอไปได้แล้ว”