กว่าสวี่ทิงอวี๋จะอ่านนิยายจบก็ปาเข้าไปบ่ายสามโมงแล้ว
แฟนคลับของเธอก็อดทนไม่น้อย กดดื่มด่ำกับความงามอยู่อย่างนั้นตั้งห้าชั่วโมง
พอเห็นสวี่ทิงอวี๋ปิดหนังสือ คอมเมนต์ก็เลื่อนพรืดขึ้นมาอีกครั้ง
[ยู๋เป่า ดูหนังสือก็ยังสวย]
[ยู๋เป่า ไม่รีบเขียนจดหมายเดี๋ยวไม่ทันนะ]
[ยู๋เป่า...]
คอมเมนต์ต่างก็เร่งรัดให้สวี่ทิงอวี๋เขียนจดหมายกันเป็นแถว
สวี่ทิงอวี๋ยืดเส้นยืดสาย หยิบกระดาษจดหมายเปล่าออกมา สมองหมุนอยู่ตั้งนานก็คิดไม่ออกว่าจะเขียนถึงใครดี
เฉียวลู่อวิ๋นไม่มีทางอยู่แล้ว เจิ้งเหวินซวินก็ไม่ต้องพูดถึง
เมิ่งไป๋โจว?
สวี่ทิงอวี๋กัดปากกาอย่างไม่รู้ตัว ในหัวล้วนเป็นข้อมูลของเขาที่ลุงส่งมาให้ ประกอบกับความเข้าใจในเนื้อหาหนังสือของเขา เธอจึงรีบเขียนประโยคหนึ่งลงบนกระดาษ
ยังไม่ทันที่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดจะมองทัน สวี่ทิงอวี๋ก็พับจดหมายแล้วยัดใส่ซองจดหมายอย่างรวดเร็ว
[ไม่ใช่???]
[รู้แล้ว แกไม่ถือว่าพวกเราเป็นคนกันเอง]
[ห้องบน ต่อให้เป็นคนเธอก็ไม่ถือว่าพวกเราเป็นคนหรอก]
[อะไรที่ซูเปอร์วีไอพีอย่างฉันไม่มีสิทธิ์ดู?]
สวี่ทิงอวี๋ยิ้มอย่างมีเลศนัย "คืนนี้เดี๋ยวก็รู้เอง"
เปิดเว่ยป๋อ สองสามโพสต์แรกก็ยังคงเป็นโพสต์ที่เรียกเธอว่าหลี่ปาล่า