ฝูชิงจืออับอายขายหน้า
ตอนที่ลิฟต์กำลังลง เมื่อกี้เธอดูเหมือนจะตกใจจนกรี๊ดแล้วถอยหลังไปหลายก้าว เธอยังสงสัยอยู่ว่าทำไมพื้นลิฟต์ด้านล่างถึงรู้สึกไม่เรียบ
ฝูชิงจือ: รู้สึกผิด ไม่กล้าพูด
เธอขยับเท้าออกอย่างเงียบ ๆ ลิฟต์ก็หยุดลง
ฝูชิงจือหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ แล้วขดตัวถอยหลังอีก
หวังเสี่ยวเฉินร้องไห้แทบขาดใจ ในความคิดของเขา พอเปิดประตูไปต้องมีNPCน่ากลัวมาลากตัวเขาไปแน่ ๆ
เจิ้งเหวินซวินบังฉินซวงหลิวไว้ข้างหลัง กั้นสายตาของเธอ
ประตูเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด
ด้านนอกมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย
เจิ้งเหวินซวินถือไฟฉายเดินนำคนแรก มืออีกข้างจับข้อมือฉินซวงหลิวไว้
เสียวเฉิงเยว่และหยวนหยุนเดินตามมาข้างหลัง หวังเสี่ยวเฉินคว้าไป๋จิ้นแล้วเดินออกไปด้วย
ในลิฟต์เหลือเพียงฝูชิงจือที่ยังไม่กล้าลืมตาและเจียนฉือที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ
"คุณหนูใหญ่ จะไปหรือไม่ไปกันแน่ เดี๋ยวพวกเขาเดินไปไกลกันหมดแล้ว" เจียนฉือมองฝูชิงจือที่เห็นได้แค่ยอดหัวด้านหน้า อดขำไม่ได้
ตอนที่จดบันทึกเรื่องไม่ดีของเขาใส่สมุดเล่มน้อย ๆ ไม่เห็นจะขี้ขลาดแบบนี้เลย
"ถ้าคุณครูฝูกลัวมากขนาดนั้น ผมก็ใจดีอนุญาตให้คุณจับผมไว้ได้นะ" เจียนฉือยื่นมือออกมา
ฝูชิงจือเงยหน้ามองเขาไม่พอใจ แต่ก็ไม่ขยับ
"ได้ ผมไปก่อนละ" เจียนฉือก้าวเท้าจะไป แต่กลับถูกใครบางคนดึงชายเสื้อไว้