สวี่ทิงอวี๋ใช้เวลา 0.01 วินาทีก็มองทะลุความคิดของเมิ่งไป๋โจว และปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่ได้”
"งั้นก็ได้" เป็นคำตอบที่คาดเดาไว้อยู่แล้ว เมิ่งไป๋โจวไม่ฝืนใจเธอ ยังคงอารมณ์ดีเรียนรู้กับคุณยายฉินต่อไป
สวี่ทิงอวี๋นั่งลงที่เครื่องปั่นฝ้ายอีกตัว ข้อมือหมุนเบา ๆ เส้นใยป่านรามีค่อย ๆ ยืดยาวตามแกนหมุน ทอเป็นเส้นด้ายสีขาวที่บางสม่ำเสมอ
แสงแดดส่องผ่านใบไม้ในลานบ้านตกลงบนใบหน้าของเขา ขนตายาวทอดเงาบาง ๆ สีหน้าจดจ่อเป็นพิเศษ
ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าเห็นทักษะอันคล่องแคล่วของเธอ ก็อุทานด้วยความประหลาดใจ “คุณสวี่ คุณทำเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร?”
“ฉันทำไม่เป็น” สวี่ทิงอวี๋ตอบตามตรง “แต่เมื่อกี้ดูคุณยายทำอยู่สองสามรอบ ก็จำแล้วลอกเลียนแบบมาทั้งหมด”