รอบข้างเงียบกริบจนน่ากลัว
ห้องไลฟ์สดก็เช่นกัน
"เอ่อ... เถียนเถียน นี่เธออาจจะตื่นเต้นไปหน่อยแล้วเข้าใจผิดว่าทิงอวี๋ผลักเธอ หรือว่าเธอยืนไม่มั่นเอง?" ผู้กำกับหลิวหันไปขยิบตาให้เจียงเถียนเถียน
"ผู้กำกับหลิวคะ ช่วยอย่าลำเอียงไปทางสวี่ทิงอวี๋ได้ไหมคะ ฉันยืนมั่นมาก แต่พอเธอเดินมาฉันก็ถูกเธอสะดุดล้ม" น่าเสียดายที่เจียงเถียนเถียนไม่เข้าใจสัญญาณของผู้กำกับหลิว ยังคงยืนยันว่าสวี่ทิงอวี๋จงใจผลักเธอล้ม
"ฉันผลักเธอ?" สวี่ทิงอวี๋หันจากที่จ้องมองผืนน้ำมาที่เจียงเถียนเถียน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย "แต่ฉันยังห่างจากเธออยู่พอสมควรนะ จะผลักเธอข้ามอากาศไปได้ยังไง?"
เจียงเถียนเถียนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าท่าทางของสวี่ทิงอวี๋ไม่ตรงกับที่เธอคาดคิดไว้ แต่เธอก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อ "ทำไมไม่ยอมรับล่ะ? ผลักฉันก็ผลักสิ ยอมรับความผิดแล้วขอโทษฉันก็จบแล้วไหม ทำไมต้องโกหกด้วย?"
[หา? เจียงเถียนเถียนโง่จริงหรือโง่แสร้ง?]
[ให้ตายเถอะ เธอไม่รู้หรือว่าสวี่ทิงอวี๋หมอบไว เลยเก็บภาพเธอล้มเองทั้งชุดได้น่ะ?]
[แค่เช้าเดียว พฤติกรรมของเจียงเถียนเถียนทำให้ฉันหมดความรู้สึกดีๆ ให้เธอหมดแล้ว]
[วิธีง่อยๆ แบบนี้ยังมีคนใช้กันอีกเหรอ?]
เมื่อเห็นคนรอบข้างมองเธอด้วยสีหน้าเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง เจียงเถียนเถียนก็เริ่มใจเสีย หันไปทางเฉียวลู่อวิ๋น "พี่ลู่อวิ๋น ฉันไม่ได้โกหกจริงๆ นะ"
"เดี๋ยวก่อน" สวี่ทิงอวี๋ขัดจังหวะเจียงเถียนเถียน
สายตาทุกคู่หันไปจ้องที่สวี่ทิงอวี๋พร้อมกัน เห็นเพียงนางยืนขึ้นจากน้ำในทันใด แต่ในอุ้งมือกลับกำปลาเงินตัวเท่าฝ่ามือไว้ หางปลากระดิกจนน้ำโคลนกระเด็นออกมา บางส่วนกระเด็นไปโดนหน้าเจียงเถียนเถียนด้วย