[โห สวี่ทิงอวี๋โจมตีได้แรงเหมือนเดิมไม่มีแผ่วเลย]
[หรือเฉียวลู่อวิ๋นจะเป็นพวกพึ่งพาจริง ๆ วะ? ยังไงเขาก็มาจากบ้านนอก ไม่กี่ปีก็เป็นราชาภาพยนตร์ได้แล้ว]
[คนข้างบนฉันดูแลเธอได้แค่ถึงวันศุกร์นะ]
“เธอ……” เฉียวลู่อวิ๋นมองสวี่ทิงอวี๋ แววตาดูมีไฟลุกโชน
“ฉันพูดผิดเหรอ?” สวี่ทิงอวี๋ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ยังไงล่ะ ราชาภาพยนตร์เฉียวเล่นไม่ไหวเหรอ? ฉันพูดถึงข้อเสียของเธอแค่ข้อเดียว เธอยังพูดฉันสามข้อเลย เธอไม่ควรชมฉันว่าใจกว้างหน่อยเหรอ?”
“ครูสวี่พูดเล่นแล้ว แค่เกมส์เท่านั้นเอง” เฉียวลู่อวิ๋นปรับสีหน้า เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตร
สวี่ทิงอวี๋ยิ้มโดยไม่พูดอะไร รอบต่อไปแจกไพ่แล้ว
รอบนี้เมิ่งไป๋โจวเป็นคิง
“ให้เลขหนึ่งแบกเลขเจ็ดเดินรอบห้องนั่งเล่นหนึ่งรอบ” ความต้องการของเมิ่งไป๋โจวไม่ได้โหดร้ายอะไร
“ฉันเลขหนึ่ง” ไป๋จิ้นยืนขึ้น
“ฉันเลขเจ็ด” เจียงเถียนเถียนเขิน ๆ พลิกไพ่ของตัวเอง
ไป๋จิ้นเดินไปหาเจียงเถียนเถียน แล้วย่อตัวลง
เจียงเถียนเถียนมองเฉียวลู่อวิ๋นแวบหนึ่ง แล้วเอามือโอบคอไป๋จิ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ
[คู่นี้ก็ดูน่าจิ้นอยู่นะ?]
[อายุก็ใกล้เคียงกันนี่]
[รายการเรียลลิตี้หาคู่น่ะ ต้องจัดหนักทุกคู่]
สวี่ทิงอวี๋เท้าคาง นึกขึ้นได้ว่าไป๋จิ้นกับเจ้าของร่างเดิมเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาความรักของพระเอกนางเอกเหมือนกัน
แต่……
ในหนังสือต้นฉบับ ไป๋จิ้นเป็นตัวร้ายที่หดหู่ เพราะโดนบูลลี่ตอนมัธยมปลาย เลยใช้ภายนอกที่ดูไร้เดียงสาเก็บซ่อนตัวตนจริง