[ช่วยด้วยสิ พวกเธอไม่รู้สึกเหรอว่าเจียนฉือพูดประโยคนั้นหวานมาก]
[คนบนไม่ใช่คนเดียวที่คิดแบบนั้น]
[ฉันขอจิ้นก่อนเลย]
หยวนหยุนกับไป๋จิ้นไม่ได้พูดคุยกันมากนัก แต่ทั้งคู่ทรงตัวเก่ง ก็เลยเป็นคู่ที่ข้ามสะพานไม้ได้เร็วที่สุด
เส้นทางที่เหลือก็วนซ้ำแบบเดิม หาทางที่ถูกต้องตามทางแยก แล้วก็ผ่านด่านอุปสรรคบนเส้นทางที่ถูกต้อง
หลินเสี่ยนพูดไม่ผิด ด่านพวกนี้ต้องร่วมมือกันสองคนถึงจะผ่านไปได้
กว่ทุกคนจะออกจากเขาวงกตได้ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
"ผู้กำกับหลิน ผมจะอดตายอยู่แล้ว" หวังเสี่ยวเฉินเดินออกจากทางออก แล้วเห็นผู้กำกับหลินยืนอยู่ที่ประตู ก็ทำตาปริบๆ
"ที่วิลล่าเตรียมอาหารเย็นไว้แล้ว กลับไปก็ทานได้เลย" หลินเสี่ยนยิ้ม แล้วเรียกทุกคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์
ในวิลล่า แสงไฟสว่างไสว
"ผู้กำกับหลิน คืนนี้มันดูดีเกินไปหน่อยไหม?" หวังเสี่ยวเฉินมองอาหารสารพัดบนโต๊ะ แล้วหันไปมองผู้กำกับหลินที่ยืนไม่ไกลด้วยสายตาที่ไม่แน่ใจ "มื้อ...มื้อสุดท้ายแบบนี้หรือเปล่า??"