กลุ่มที่สองคือฉินซวงหลิวและเจิ้งเหวินซวิน
ฉินซวงหลิวสวมชุดกีฬาสีเทาอ่อน รวบผมหางม้าสูง เผยหน้าผากที่เกลี้ยงเกลา เพราะความตึงเครียด ใบหน้าของเธอจึงไม่ค่อยมีรอยยิ้มมากนัก
ปกติแล้วเจิ้งเหวินซวินชอบออกกำลังกาย ปีนเขา ดำน้ำ เล่นสกี เขาเล่นหมดทุกอย่าง สังเกตเห็นฉินซวงหลิวที่อยู่ข้างกายซึ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด ประกายความขบขันวาบผ่านหางตาของเขา “ไม่ต้องกังวล เธอเดินนำหน้า ฉันดูแลให้เอง”
ฉินซวงหลิวได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ก้าวขึ้นไปบนท่อนไม้ก่อน
เจิ้งเหวินซวินยืนอยู่ข้างหลังเธอ ยื่นมือทั้งสองข้างคอยประคอง น้ำเสียงผ่อนคลายและช้าลง “ก้าวเท้าซ้ายก่อน เราค่อย ๆ เดิน ไม่ต้องรีบ”
สายตาของเขาจับจ้องไปที่เท้าของฉินซวงหลิว วันนี้เธอสวมรองเท้ากีฬา น่าจะไม่ลื่นง่าย
ทั้งสองก้าวแรกพร้อมกัน พื้นสะพานไม้เนื้อแข็งสั่นไหวเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เจิ้งเหวินซวินเดินอย่างมั่นคง ทุกก้าวเหยียบลงกลางสะพาน ปลายเท้าออกแรงเล็กน้อยเพื่อทรงตัว