ความเงียบ
ความเงียบที่ยาวนาน
แม้แต่ซุนเหยียนที่วางท่ามาตลอดก็ยังเงียบปาก
[อัจฉริยะ แค่เพียงประตูแรกที่ต้องก้าวข้ามเพื่อพบยู่เป่ากับเมิ่งไป๋โจว]
[เห็นซุนเหยียนหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้วโคตรจะฟิน]
[เราก็เหมือนกัน ไอ้คนวางมาด]
[ที่โรงเรียนมันก็เป็นแบบนี้แหละ ในที่สุดก็มีคนจัดการมันได้สักที]
[เห็นด้วย มันยังไปแขวะผู้เข้าแข่งขันคนอื่นอีก]
เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังสนั่นจากที่นั่งผู้ชม ทุกคนแทบไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนไขปริศนาเขาวงกตตัวเลขนี้ได้ภายในหนึ่งนาที
"ซุนเหยียน" เว่ยหร่วนเห็นใบหน้าหม่นหมองสนิทของซุนเหยียน ก็ขมวดคิ้ว "อาจารย์เคยบอกแล้วไง ว่าใครที่ได้มาแข่งระดับนี้ ล้วนเป็นอัจฉริยะในแต่ละด้าน"
ดังนั้น เขาต้องยอมรับความจริงข้อนี้ให้ได้
อย่างน้อย ก็ต้องไม่ทำหน้ารู้สึกไม่พอใจออกมา
"...อืม" ซุนเหยียนพยักหน้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้งเพื่อปรับสภาพจิตใจตัวเอง
รอบที่สองคือการอนุมานรูปภาพ
กฎการแข่งขัน: บนจอใหญ่จะปรากฏรูปภาพที่แตกต่างกันหนึ่งร้อยรูปตามลำดับ แต่ละรูปจะแสดงเพียงหนึ่งวินาที
ผู้เข้าแข่งขันต้องตอบรูปแบบการเรียงตัวของรูปภาพเหล่านี้หลังจากที่รูปทั้งหมดแสดงครบแล้ว และวาดรูปที่หนึ่งร้อยเอ็ดออกมา
รอบนี้ทดสอบทักษะการสังเกต ความจำ และการคิดเชิงตรรกะของผู้เข้าแข่งขัน
เวลาแค่วินาทีเดียว ต้องการจำรายละเอียดทั้งหมดของรูปภาพหนึ่งรูปก็ยากมากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรูปหนึ่งร้อยรูป แล้วยังต้องหารูปแบบการเรียงตัวของมันอีก
ลู่โหย่วชิงมองดูผู้เข้าแข่งขันบนเวที ยิ้มแล้วพูดว่า "ผู้เข้าแข่งขันทุกคน พร้อมกันหรือยัง? เอาล่ะ การแข่งขันเริ่ม!"