“อยากกินอะไร?” เดินเข้าไปในตลาดผัก เมิ่งไป๋โจวหันไปถามสวี่ทิงอวี๋
“ฉันกินอะไรก็ได้” สวี่ทิงอวี๋พูดปากอย่างนั้น แต่สายตากลับอดไม่ได้ที่จะจ้องไปที่กุ้งที่อยู่ข้างๆ
“แน่ใจนะ?” เมิ่งไป๋โจวเลิกคิ้ว มองสวี่ทิงอวี๋
“ไม่แน่ใจ” สวี่ทิงอวี๋รีบหันไปสบตากับเมิ่งไป๋โจวทันที แล้วชี้นิ้วไปที่กุ้งในบ่อข้างๆ “ฉันอยากกินอันนี้”
“ได้” เมิ่งไป๋โจวยิ้ม ย่อตัวลงเริ่มเลือกกุ้ง
[กลิ่นสามีที่ดีมาก]
[อยู่ๆ ก็รู้สึกว่ามันหวานมาก ช่วยด้วย]
[คนข้างบนขอเชิญคุณเข้าร่วมครอบครัวใหญ่ไป๋รีเมิ่งฝังหยู]
[ขอบคุณคำเชิญ แต่ขอปฏิเสธ]
“กุ้งอบกระเทียมเส้นก๋วยเตี๋ยว กินไหม?” เมิ่งไป๋โจวเลือกกุ้งเสร็จก็ยื่นให้เจ้าของร้าน แล้วหันไปตะโกนบอกสวี่ทิงอวี๋ “ผมไม่มีเงิน มาจ่ายเงินหน่อย”
“555 หนุ่มน้อยเป็นโรคกลัวเมียหรือเปล่า? โรคกลัวเมียดีแล้วนะ รักเมียถึงจะเจริญรุ่งเรือง” เจ้าของร้านกุ้งเป็นป้าอายุห้าสิบกว่า พอเห็นก็ยิ้มพูดหยอกเย้า
“ไม่ใช่...”
สวี่ทิงอวี๋เพิ่งจะเถียง เมิ่งไป๋โจวก็ขัดขึ้นมา
“ป้า เมียผมชอบกินกุ้ง ลดราคาให้หน่อยสิ เดี๋ยวจะมาซื้อบ่อยๆ”
น้ำเสียงเมิ่งไป๋โจวเรียบเฉย ไม่มีความผิดปกติของการโกหกเลยแม้แต่น้อย
“ได้!” ป้าใจดี พอเห็นก็ยังหยิบกุ้งสองตัวโยนใส่ถุงยื่นให้เมิ่งไป๋โจว “สี่สิบสี่ ก็คิดว่าสี่สิบ พร้อมแถมให้อีกสองตัว”
“ขอบคุณป้าครับ” เมิ่งไป๋โจวรับถุงมา แล้วหันไปพูดกับสวี่ทิงอวี๋ “ที่รัก ไปจ่ายเงินเร็ว”
[ไม่ได้แล้ว ชอบมากกกกก!]
[ไม่มีใครคิดว่าเสียงเมิ่งไป๋โจวเพราะมากเหรอ???]