"ผะ... ฮ่า" ฝูชิงจืออดหัวเราะออกมาไม่ได้ "งั้นก็ได้ ถ้างั้นฉันจะมีเมตตา"
"ให้ฉันเอง" พอฝูชิงจือจะย่อตัวลงไปช่วยเขา เจียนฉือก็ดึงเธอไว้ แล้วคว้ากุญแจไปย่อตัวลงเอง แก้กุญแจที่เท้าด้วยท่าทางแข็งทื่อจนตลก
"ท่าทางเมื่อกี้ของนายเหมือน..." ฝูชิงจือพยายามนึกคำเปรียบเทียบในหัว "นกกระจอกเทศ"
เจียนฉือที่กำลังจะลุกขึ้นชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเงยหน้ามองฝูชิงจือที่ยืนอยู่ตรงหน้า แล้วหัวเราะออกมาด้วยความขำ},
[ฝูฝู ฮ่าๆๆๆ ฉันไม่ไหวแล้ว]
[แต่มันเหมือนจริงๆ นะ ฮ่าๆๆ]
[ถ้าใส่กางเกงสแล็คก็ย่อไม่ลงหรอก]
[เจียนฉือยังคงรักษามารยาท]
[วงการบันเทิงเน้นความเป็นทางการ]
สองคนเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู แสงไฟในห้องก็ดับลงทั้งหมดในทันใด
"เจียนฉือ" ฝูชิงจือกลัวมาก เสียงสั่นเล็กน้อยเรียกชื่อเจียนฉือ
"ฉันอยู่ตรงนี้"
"นายอยู่ไหน?" ฝูชิงจือไม่กล้าขยับ ตอนไฟดับ ตรงหน้าเธอคือ NPC ที่ถือสิ่งของสำคัญอยู่
"ฉันน่าจะอยู่ข้างหลังเธอ" เจียนฉือปลอบ "ข้างหน้าเธอตอนนี้เป็น NPC ใช่ไหม? ฉันจะนับสาม สอง หนึ่ง เธอเอาสิ่งของ แล้วเราก็วิ่งไปด้วยกัน"
"เดี๋ยวก่อน" ฝูชิงจือรีบเอ่ยขึ้น เสียงสั่นเล็กน้อย "ฉันขาอ่อน"
ความมืดที่เข้ามากะทันหันทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคง
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร" เจียนฉือพูด "ฉันอยู่ข้างหลังเธอ ไม่ต้องกลัว"