การลงโทษในรายการของหลินเสี่ยนมักจะไม่รุนแรงต่อร่างกาย แต่รุนแรงต่อจิตใจยิ่งนัก
ชั่วพริบตา ทุกคนที่ตั้งใจจะทำตัวปล่อยวางต่างก็ไม่กล้าปล่อยวางอีกต่อไป แต่สุดท้ายก็ยังตามสวี่ทิงอวี๋พวกเขาไม่ทันอยู่ดี
“ผู้กำกับหลิน การลงโทษคืออะไรเหรอคะ?” หวังเสี่ยวเฉินลงจากเรือแล้วเดินไปหาผู้กำกับหลิน “พวกเราพยายามสุดตัวแล้ว ขอโทษเบาๆ หน่อยได้ไหมคะ”
“ไม่หนักหนาหรอก วางใจได้” หลินเสี่ยนตบไหล่หวังเสี่ยวเฉิน พร้อมรอยยิ้มที่ชวนให้คิดไปไกล
[หวังเสี่ยวเฉิน นายยังซื่อเกินไป]
[แนะนำให้ไปย้อนดูรายการเก่าๆ ของผู้กำกับหลิน]
[ตลกจะตาย คนก่อนหน้าที่ซื่อแบบนี้ ตอนนี้ไม่ได้ขึ้นรายการอีกแล้ว]
[มีอะไรสนุกกว่านั้นกำลังจะมา]
“เอาล่ะ เรามาพูดถึงรางวัลกันก่อน” หลินเสี่ยนเปิดปาก “อันดับหนึ่งคุณไป๋กับคุณหยวน ได้รับการ์ดเพิ่มคะแนนใบหนึ่ง เพิ่มได้ห้าคะแนน”
“อันดับสองคุณสวี่กับคุณเมิ่ง ได้รับคำชมหนึ่งคำ”
รอยยิ้มของสวี่ทิงอวี๋ชะงักค้าง
[ฮ่าๆๆ หลินเสี่ยนนี่แสบมาก]
[ให้รางวัลเป็นคำชม ฉันไปไม่ไหวแล้ว]
[รอยยิ้มกว้างๆ ของอวี๋เป่ากลับเข้าไปในทันที]
[ฟัน: อากาศหนาวแล้ว ไม่ขอออกมาละ]
“ผู้กำกับหลิน! ได้ยังไง!” สวี่ทิงอวี๋พยายามจะประท้วง
“เอ้อ~” หลินเสี่ยนปลอบ “ลองคิดดูสิ ไม่มีการลงโทษก็เท่ากับได้รางวัลแล้ว”
สวี่ทิงอวี๋ไม่ได้รู้สึกอะไรกับประโยคนี้มากนัก จนกระทั่งหลินเสี่ยนพูดถึงการลงโทษ