ตอนกลางคืนกลับมาที่ออเรนจ์การ์เดน สวี่ทิงอวี๋กับหลินซวงเสวี่ยก็นอนมาสก์หน้าด้วยกันบนเตียง
“นังเด็กเวรเอ๊ย เรื่องวาสนาความรักนี่ดีจริง ๆ คบทีก็หล่อไปที”
สวี่ทิงอวี๋พูดแหย่ “แล้วก็ยังรักเดียวใจเดียวอีกต่างหาก คืนนั้นเธอสวยขนาดนั้นยังออกตัวจะขอLINEเขา แต่เขาก็ไม่ยอม ผ่านได้ คุณภาพเยี่ยม”
“ก็แน่นอนสิ” หลินซวงเสวี่ยพูดอย่างภาคภูมิใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวีแชท เผยอวิ๋นชีส่งมาถึง 65 ข้อความแล้ว
“ที่รัก ถึงบ้านหรือยังคะที่รัก?”
“ที่รัก วันนี้ฉันทำได้ดีไหมที่รัก?”
“ที่รัก เราขอเปิดตัวได้ไหมที่รัก?”
“ที่รัก ฉันขอสถานะได้ไหมที่รัก ฉันไม่มีความมั่นคง”
……
“ดูอะไรอยู่?” ได้ยินเสียงหัวเราะของหลินซวงเสวี่ย สวี่ทิงอวี๋ก็หันไป มองเห็นหน้าจอเต็มไปด้วยคำว่าที่รักจนแสบตา “...”
“เด็กคนนั้นขอสถานะกับฉัน” หลินซวงเสวี่ยหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความตื่นเต้นเหมือนตอนกลางวันที่เพิ่งรู้ว่าแฟนที่รู้จักกันในเน็ตเป็นหนุ่มหล่อและเป็นโปรเพลเยอร์เลยแม้แต่น้อย “อายุน้อยก็แย่ตรงนี้แหละ”
“เธอว่า ถ้าเขารู้ว่าฉันเป็นคุณหนูใหญ่ของฝ่ายลงทุน ขอเงิน ขอทรัพยากร ขออะไรไม่ได้ล่ะ? อะไรที่ฉันให้ไม่ได้? กลับมาขอสถานะ ขอเปิดตัว”
สวี่ทิงอวี๋ได้ยินก็หันกลับมา “เมื่อสองวันก่อนยังเหม่อว่าที่แท้เขาก็มีแฟนแล้ว วันนี้ก็ไม่ชอบแล้วเหรอ?”
“แค่ยังไม่เปิดตัวเฉย ๆ โอเคไหม แล้วเรื่องไลฟ์สดวันนี้ก็ดังไปทั้งโลกแล้ว จะเปิดตัวเป็นทางการหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน” เล็บสวยของหลินซวงเสวี่ยเคาะบนโทรศัพท์ เสียงพิมพ์ดังก็อก ๆ