"คุณครูฉิน คุณครูเจิ้ง!" หวังเสี่ยวเฉินถือถาดอาหารทะเลเดินเข้ามา "กินได้แล้ว กินได้แล้ว"
ฉินซวงหลิวรีบลุกขึ้นยืน ให้หวังเสี่ยวเฉินเอาของไปวางบนเสื่อปิกนิก
"เอ๋?" หยวนหยุนถือทิชชู่เปียกเดินเข้ามา มองมือที่สะอาดของฉินซวงหลิว "คุณครูฉิน ฉันกำลังจะเอาทิชชู่เปียกมาให้คุณครู คุณครูเช็ดมือสะอาดแล้วนี่"
"ฉันก็ต้องเช็ดด้วย!" หวังเสี่ยวเฉินวางจานเสร็จก็ลุกขึ้น
หยวนหยุน "แกไม่ได้ล้างมือแล้วไปยกจานเนี่ยนะ?!?"
สามสายตามองมาพร้อมกัน
[หวังเสี่ยวเฉิน ครั้งที่สามแล้ว กลับบ้านเถอะได้ไหม]
[พระสนมหวัง ท่านยังมีเรื่องโง่ๆ อีกกี่เรื่องที่ข้าไม่รู้?]
[โชคดีที่ตรงนี้ไม่ใช่สวี่ทิงอวี๋]
[ขำฉันตายเลย]
"มันมีจานรองนี่นา..." หวังเสี่ยวเฉินรู้สึกผิดเล็กน้อย ลูบจมูกตัวเอง แล้วก็พยายามเปลี่ยนเรื่องด้วยการมองไปรอบๆ
"เอ๋?" สายตาของหวังเสี่ยวเฉินไปหยุดอยู่ที่มือของเจิ้งเหวินซวิน จากนั้นก็เหมือนเจอทวีปใหม่ "คุณครูเจิ้ง คุณครูไม่ได้ตกปลาอยู่เหรอ? ทำไมเช็ดทิชชู่เปียกได้สกปรกขนาดนี้ล่ะ?"
พูดจบ หวังเสี่ยวเฉินก็เดินไปข้างหน้าสองก้าว ยื่นหน้าเข้าไปจะหยิบทิชชู่เปียกในมือเจิ้งเหวินซวิน "คุณครูเจิ้ง ฉันช่วยทิ้งให้เอง"