น้องสาว?
คำสองคำนี้ ราวกับโยนก้อนหินลงในทะเลสาบที่สงบนิ่ง
ผู้คนรอบข้างระเบิดเสียงขึ้นอีกครั้ง ราวกับฝูงเป็ดกำลังประชุม
—"น้องสาว??"
—"น้องสาวขององค์ชายน้อยแห่งแดนมาร?"
—"เช่นนั้นฝูผินก็คือ..."
—"องค์หญิงแห่งแดนมาร!!"
—"สำนักเทียนเจี้ยนรับองค์หญิงแห่งแดนมารเป็นศิษย์?"
เหล่าศิษย์พี่ก็แข็งค้างเช่นกัน
รวมทั้งศิษย์พี่ใหญ่ด้วย
ซูหนิงอ้าปากค้าง คางแทบร่วงถึงพื้น
เหยียนชวนเบิกตากว้าง กระบี่ในมือหล่นลง
ดวงตารูปดอกท้อของมู่หรงจัวในที่สุดก็ไม่กะพริบ จ้องเขม็งไปที่ฝูเยี่ยน
สมุดของกู้เฉินกวงหล่นพื้น เก็บสามครั้งยังไม่ขึ้น
มือของเสินชิงเฉินหยุดอยู่บนด้ามกระบี่ แทบไม่เชื่อว่าจะแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา
แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งสามก็ยังตกตะลึง
แม้จะคาดเดาว่าข้าเป็นเผ่ามาร แต่ก็คาดไม่ถึงว่าข้าจะเป็นองค์หญิงแห่งแดนมาร
มือที่ลูบเคราของผู้อาวุโสเวินจือหยาชะงัก “เดี๋ยวก่อนๆ... องค์หญิง?”
ผู้อาวุโสจิ่งหยวน: “บิดาของเจ้าคือจอมมารหรือ?”
ผู้อาวุโสวั่งจีร่ายพระนามแห่งพุทธะ น้ำเสียงล่องลอย "อามิตาพุทธ... มิน่าจอมมารถึงต้องแบกอัสนีด้วยตนเอง"
ข้าพยักหน้า
"อืม บิดาของข้าคือจอมมาร"
เหล่าศิษย์พี่กลายเป็นหินแข็งค้างอย่างสิ้นเชิงยิ่งกว่าเดิม
เสียงของซูหนิงล่องลอย "เช่นนั้น... ศิษย์น้องเล็กคือองค์หญิงแห่งแดนมาร?"
เหยียนชวน: "ศิษย์น้องเล็กที่พวกเราเก็บกลับมา... คือองค์หญิง?"
มู่หรงจัว: "พวกเราให้นางย่อตัวยืนม้า วิ่งขึ้นเขา ร่ายกระบี่ทุกวัน... ใช้องค์หญิงย่อตัวยืนม้า?"