หลังจากขุดถ้ำเสร็จ ก็ถึงเวลากินข้าว
เหล่าศิษย์พี่พาข้ามายังโรงอาหารกลางแจ้งบนยอดเขา
ที่จริงก็คือหินก้อนใหญ่แบนราบก้อนหนึ่ง อย่างที่พวกเขาว่าไว้ เป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน
ข้าถามว่า "พวกศิษย์พี่ไม่ถือศีลอดกินปี้กู่หรือ"
เหยียนชวนกล่าวว่า "โอสถปี้กู่รสชาติแย่! แล้วข้าก็ทำอาหารอร่อยเกิน เลยกินไม่ลง"
ซูหนิงผงกศีรษะ "ใช่ เหยียนชวนทำกับข้าวอร่อยยิ่ง!"
มู่หรงจัวยิ้มออกมา "ฉะนั้นพวกเราจึงไม่มีใครยอมอดกิน"
กู้เฉินกวงกลืนน้ำลาย "โดยเฉพาะหมูสามชั้นตุ๋น! ข้ากินกับหมั่นโถวสามลูกได้สบาย!"
ตาข้าเป็นประกาย "หมูสามชั้นตุ๋นหรือ"
เห็นเหยียนชวนหยิบหม้อกระทะตะหลิวออกมาจากถุงเก็บของ แล้วก่อไฟทำอาหาร
ข้ามองหม้อพวกนั้น พบว่ามีรอยปะอยู่ด้วย
ข้า "หม้อก็ปะได้หรือ"
"ได้สิ!" เหยียนชวนกล่าวอย่างภาคภูมิ "ข้าใช้วิชาหลอมอาวุธปะ แข็งแรงกว่าเดิมอีก!"
ข้า "……"
ก็แล้วแต่เถิด
ครู่ต่อมา หมูสามชั้นตุ๋นหม้อโตก็สุก เงาวับไปด้วยน้ำมัน หอมตลบอบอวลชวนน้ำลายไหล
เหยียนชวนยังเทหมั่นโถวออกมาจากแหวนมิติอีกตะกร้าหนึ่ง
เหล่าศิษย์พี่ต่างหยิบหมั่นโถวมาคนละลูก กินคู่กับหมูสามชั้นตุ๋นด้วยสีหน้าลิ้มรสอย่างมีความสุข
ข้าก็หยิบหมั่นโถวลูกหนึ่งขึ้นมากัด
แข็ง
แข็งจริง
แข็งยิ่งกว่าใจท่านพ่อข้าอีก
เหยียนชวนเอ่ยอย่างเก้อเขิน "หมั่นโถวค้างนานไปหน่อย เลยแข็งสักนิด ศิษย์น้องเล็กจุ่มน้ำแกงกินเถิด"
ข้าบิหมั่นโถวออกเป็นชิ้นๆ จุ่มลงในน้ำแกงหมูสามชั้น
อร่อย!
อร่อยกว่าโจ๊กเละๆ ที่ท่านพ่อหุงให้เป็นหมื่นเท่า!