เว่ยชางเสวียนเอามือไพล่หลังยืน สวมชุดขาวพลิ้วไหว รอบกายแผ่กลิ่นอายแบบ 'ข้าคือกฎ' ออกมา
"ข้าจะพูดตรง ๆ เลยนะ พวกเจ้าที่รีบไล่คนอื่นกันนัก ไม่ใช่เพราะอิจฉาลูกศิษย์สำนักข้าที่เก่งหรอกหรือ?"
เจ้าสำนักคนหนึ่งพึมพำว่า "ใครอิจฉากัน?"
หูของเว่ยชางเสวียนว่องไวนัก ปรายตามองทันที "ไม่อิจฉาแล้วเมื่อครู่เจ้ากระโดดออกมาด่าทำไม? กระโดดสูงขนาดนั้นไม่เหนื่อยรึ?"
เจ้าสำนักคนนั้นหุบปากทันที
เว่ยชางเสวียนพูดต่อ "อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ เจ้าพวกนี้ก็แค่อิจฉาที่ลูกศิษย์สำนักข้าล้วนมีรากวิญญาณเดี่ยวกันหมด อิจฉาที่สำนักข้ายังมีรากวิญญาณอลเวงอีก"
เขาหยุดชั่วครู่
"อิจฉาจนแทบบ้าใช่ไหมล่ะ?"
ทั่วทั้งที่ประชุมเงียบกริบ
เว่ยชางเสวียนพูดต่อ "การช่วงชิงระหว่างศิษย์มันก็เป็นแบบนี้มาตลอด ข้าเข้าใจ"
"แต่พวกเจ้าจะเปลี่ยนวิธีหน่อยไม่ได้หรือ? อย่าหยิบยก 'กฎ' มาอ้างทุกครั้งเลย"
"กฎนั้นตายแล้ว แต่คนยังมีชีวิตอยู่ จงเพิ่มพูนปัญญาให้ตัวเองเสียบ้าง ได้หรือไม่?"
ไม่มีใครรับคำ
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เซี่ยเชียนเจวี๋ยได้สติกลับมา เอ่ยปากอีกครั้ง
"เจ้าสำนักเว่ย ท่านอย่ามาเล่นลิ้นเลย เรื่องที่กำลังพูดถึงคือศิษย์เผ่ามารแทรกซึมเข้าสำนักในหล้าบำเพ็ญเซียน"
เว่ยชางเสวียนมองเขา
"แทรกซึม? ใครแทรกซึม? นางเข้ามาอย่างเปิดเผย ตอนสำนักชิงอวิ๋นของพวกเจ้าตรวจสอบรากวิญญาณ ไม่ได้ตรวจพบหรือว่านางเป็นเผ่ามาร?"
เซี่ยเชียนเจวี๋ยตอบ "...ตอนนั้นตรวจสอบเพียงรากวิญญาณเท่านั้น"
เว่ยชางเสวียนกล่าว "ถ้าเช่นนั้นจะโทษใครเล่า? ตัวเองตรวจไม่พบ กลับไปโทษว่าคนอื่นซ่อนเก่งเกินไปงั้นหรือ?"
เขาหยุดชั่วครู่
"สำนักชิงอวิ๋นของพวกเจ้า แม้แต่รากวิญญาณอลเวงยังมองไม่ออก ช่างไร้ความสามารถนัก คำนี้ศิษย์รองของข้าพูดไปแล้วใช่ไหม? งั้นข้าจะกล่าวซ้ำอีกครั้ง 'ช่างไร้ความสามารถนัก'"