เซี่ยเชียนเจวี๋ยยกมือ ห้ามปรามการโต้เถียง
“นั่นคือ นางสามารถสื่อสารกับสัตว์วิญญาณได้จริง”
ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นก้าวออกมา “ใช่! ครั้งก่อนในซากสัตว์มายา พวกเราถูกสิงโตเปลวเพลิงเขียวสามเศียรขั้นสูงไล่ล่า นางเป็นผู้เจรจาให้มันล่าถอย!”
เหล่าศิษย์พี่โกรธจนหน้าเขียว
ซูหนิงด่าทอ “พวกเจ้ายังมีหน้ามาพูด? ศิษย์น้องเล็กช่วยพวกเจ้าเกลี้ยกล่อมสัตว์ปีศาจ พวกเจ้ากลับตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น?”
เหยียนชวนเสริม “หมาป่าตาขาว! หากไร้ศิษย์น้องเล็ก พวกเจ้าคงถูกเผาเป็นจุณไปแล้ว!”
มู่หรงจัวกะพริบดวงตาราวดอกท้อ ทว่าเสียงหาได้อ่อนโยน “บัดนี้กลับมาใส่ร้ายพวกเรา?”
กู้เฉินกวงพลิกสมุด มือสั่นเทา “ตามกฎบัตรแห่งหล้าบำเพ็ญเซียน มาตรา 138 บุญคุณช่วยชีวิตดุจน้ำพุที่ต้องตอบแทน สิ่งที่พวกเจ้าทำมิใช่สายธาร หากแต่น้ำท่วมย้อนกลับ!”
ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นผู้นั้นหดคอ พูดแผ่วเบา “พวกเราให้ทรัพย์ไปแล้ว… ทั้งยังให้โอสถชั้นเลิศ… ถือว่าสะสางหมดแล้ว…”
เหล่าศิษย์พี่ยิ่งโกรธ
ทว่าสิ้นหนทาง
อีกฝ่ายให้ทรัพย์จริง
บัดนี้ เบาะแสทุกอย่างชี้มาที่ข้า
รากวิญญาณพันทาง ครึ่งปีบรรลุขั้นฝึกปราณปลาย—ไม่ปกติ
ข้ามขั้นปราบคู่ต่อสู้—ไม่ปกติ
สัตว์วิญญาณเกรงกลัวข้า—ไม่ปกติ
สามารถเกลี้ยกล่อมสัตว์ปีศาจขั้นสูง—ยิ่งผิดปกติ
ยากไม่ให้ผู้ใดระแวง
ซ่างกวนไห่ถังเสนอ “มิเช่นนั้น วัดรากวิญญาณอีกครั้ง”
ดวงตาของนางแดงก่ำ ทว่าแววตาเด็ดเดี่ยว
เจ้าสำนักแขนงอื่นส่ายหน้า “ไม่ต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้น ลองตรวจสอบก็รู้”