ซูหนิงเหลือบมองแล้วว่า "นั่นก็คือบิดาของศิษย์น้องห้า เจ้าบ้านตระกูลมู่หรง"
ข้ายังถามต่อ "เช่นนั้นคนหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา เป็นพี่น้องของศิษย์พี่ห้าหมดเลยหรือ"
เพราะหลายคนก็มีส่วนคล้ายมู่หรงจัวอยู่บ้าง
เหยียนชวนพยักหน้า "พี่น้องร่วมบิดาคนละมารดา ประมาณสิบกว่าคนได้กระมัง"
กู้เฉินกวงเสริม "ลูกพี่ลูกน้องยิ่งนับไม่ถ้วน ตระกูลมู่หรงเป็นตระกูลใหญ่"
มู่หรงจัวยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าเรียบเฉย
ดูเหมือนเจ้าบ้านมู่หรงผู้นั้นจะได้ยินเสียงกระซิบของพวกเรา จึงกวาดตามองมาทางนี้
สายตาเขาร่วงลงบนร่างมู่หรงจัว แววตาฉายประกายประหลาดใจ
คงประหลาดใจที่มู่หรงจัวบรรลุถึงขั้นจินตันระยะท้ายได้รวดเร็วเพียงนี้
ขั้นจินตันระยะท้ายในวัยหนึ่งร้อยห้าปี ทั่วแดนบำเพ็ญเซียน ในหมู่ผู้ฝึกฝนรุ่นราวคราวเดียวกัน จัดว่าติดอันดับสิบอันดับแรกได้
มู่หรงจัวหันหน้าหนีอย่างหยิ่งจองหอง ไม่มองเขาอีก
ข้าถามพวกศิษย์พี่เสียงเบา "พวกเขาจะเสียใจไหมที่ไม่ต้องการศิษย์พี่ห้า"
เหล่าศิษย์พี่สบตากัน
ซูหนิงพยักหน้า "ย่อมเสียใจ ก่อนหน้านี้ก็เคยมาหา บอกจะให้ศิษย์น้องห้ากลับไป จะไม่เอาโทษเรื่องที่หนีออกจากบ้าน ทรัพยากรในตระกูลยังจะปันให้เช่นเดิม"
เหยียนชวนทำเสียงฮึ "พูดประหนึ่งกำลังเมตตาประทาน"
กู้เฉินกวงส่ายหน้า "มีค่าถึงเป็นบุตร ไร้ค่าแม้แต่เศษหญ้าก็มิอาจเทียบ"
มู่หรงจัวเอ่ยเสียงเรียบ "ไม่เห็นจะหายาก"
ข้าไม่ได้กล่าวสิ่งใด
ทว่าในใจข้ายกนิ้วให้ศิษย์พี่ห้า
พลอยจดไว้หนึ่งบรรทัด ตระกูลมู่หรง คราหน้าต้องเลี่ยงทางผ่าน