มองเห็นสีสันแห่งอารมณ์ สาวๆ ก็กลายเป็นสีชมพูกันหมด

ตอนที่ 2 เห็นสีอารมณ์แล้ว พวกเธอกลายเป็นสีชมพูกันหมดเลย

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอารมณ์ซับซ้อน

ปกติแล้ว ขอบสีของแต่ละคนก็จะมีหลากสีปน ๆ กันไป

ยกเว้นในสถานการณ์สุดขั้วบางอย่าง

เช่น หลี่ยู่สีเหลืองตอนเช้าที่ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม หรือหลี่ยู่สีแดงอ่อนตอนนี้ที่กระโดดเหยง ๆ ด้วยความร้อนรนเมื่อเห็นสวีชวนกำลังจะกอดสาวสวย

อารมณ์สุดขั้วแบบนี้มันขึ้น ๆ ลง ๆ แป๊บเดียว คงอยู่แค่ไม่กี่วินาที

แต่... ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ เส้นขอบสีดำที่วาดรูปร่างอรชรของเธอกลับไม่ขยับเขยื้อน ราวกับถูกแช่แข็ง

บ้าฉิบ! อีกแป๊บเดียวก็จะได้กอดหนุ่มหล่ออย่างข้าแล้ว นี่ไม่มีอาการตื่นเต้นอะไรเลยสักนิดเหรอ?

ไม่ใช่แค่ไม่ตื่นเต้น แต่เธอไม่ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าสวีชวน ก้มหน้านิด ๆ แขนก็ไม่ยอมยก

“ผมจะกอดแล้วนะ” สวีชวนเตือน

เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำนิ่งลึก ดวงตานิ่งลึกและดำสนิท ขนตายาว สบตากับสวีชวน

เธอพยักหน้า

สวีชวนยกแขนขึ้น โอบกอดเด็กสาวตรงหน้าเบา ๆ

อืม... อ้อมกอดที่แสนนุ่มนวล

สวีชวนเผลอกอดแน่นขึ้น ถ้ามองเห็นสีอารมณ์ของตัวเองได้ ตอนนี้ขอบของตัวเองต้องเต็มไปด้วยสีเหลือง... ไม่สิ ต้องเป็นสีเขียวอมฟ้าอ่อน สบายใจและมีความสุขสุด ๆ!

พูดเลยนะ ความรู้สึกนี้ เดี๋ยวให้เงินเธอหน่อยยังจะดีกว่า...

ทำงานเข้า!

มือของสวีชวนค่อย ๆ วางบนแผ่นหลังและเอวอ่อนนุ่มของเด็กสาวตรงหน้า ขอบสีดำที่วาดเส้นเอวคอดกิ่วของเธอสั่นไหวเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ถูกสวีชวนดูดซับเข้าสู่ฝ่ามือ

“แกร๊ก!”

เสียงแตกร้าวดังขึ้น ขวดเปล่าที่สวีชวนเตรียมไว้ในตัวเพื่อใส่สีดำแตกแล้ว

ในขวดเปล่ามีก้อนแข็งสีดำรูปร่างประหลาดอัดแน่นอยู่ ขอบมุมแหลมคมจนทำให้ฝาขวดแตกปริ!

และในชั่วขณะเดียวกันนั้นเอง สวีชวนก็เข้าใจความหมายของอารมณ์สีดำในทันที

สีดำ: สิ้นหวัง!

ที่แท้ สิ้นหวังคือของแข็ง ของแข็งแหลมคม!

จู่ ๆ อารมณ์สบายใจที่มีความสุขของสวีชวนก็ตกต่ำลง แขนที่กอดเด็กสาวก็แข็งทื่อไปด้วย

เขาได้รับผลกระทบจากความสิ้นหวังนี้

เฮ้อ... อยากถอนหายใจขึ้นมาทันที

จุดจบของจักรวาลคืออะไรกันนะ? พวกว่าชีวิตนี้มันมีความหมายอะไรอีก?

...

คิดพลาง สวีชวนก็กอดเด็กสาวแน่นขึ้น

จากนั้น เขาก็รู้สึกถึง ‘ความหมายของชีวิต’ ที่มากขึ้นบนหน้าอกของตัวเอง

ใช่แล้ว ตรงหน้าอกของเราคือหัวใจ หัวใจยังคงเต้นตุ้บ ๆ สูบฉีดเลือดไปเลี้ยงอวัยวะทั่วร่าง หัวใจยังคงสู้ต่อไป แล้วเราจะยอมแพ้ง่าย ๆ ได้ยังไง? นี่แหละคือความหมาย!

ทุกคนต้องคิดบวกเข้าไว้!

สวีชวนเข็ดแล้ว ไม่ลองสัมผัสสีดำบนตัวเด็กสาวอีก

ส่วนสีดำตรงเอวของเด็กสาวที่เขาเพิ่งดูดซับไป เพียงชั่วพริบตาก็ถูกเติมกลับมา

เต็มเปี่ยมราวกับไม่เคยหายไปไหน

สวีชวนไม่กล้าดูด และก็รับไม่ไหวแล้ว

เขาหันไปเล็กน้อย

ในมุมสายตา เส้นผมข้างหอมกรุ่นของเด็กสาวถูกสายลมพัดปลิวไปเกี่ยวไว้หลังหู

เผยให้เห็นติ่งหูเล็ก ๆ สะท้อนแสงไฟสีขาวโทนเย็น ปลายติ่งหูของเธอยังมีไฝเม็ดเล็ก ๆ

ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวคนนี้จะอารมณ์เสียขนาดนี้ ตกลงเป็นเรื่องอะไรที่ทำให้เธอสิ้นหวังถึงเพียงนี้?

ดูจากหน้าเธอแล้ว อายุคงพอ ๆ กับเขา น่าจะเป็นนักเรียนมัธยมปลายเหมือนกัน

ก็พวกเด็กน้อยทั้งนั้น มีอะไรให้ต้องสิ้นหวังกัน

หรือว่าแบบ ข้อสอบที่โรงเรียนแจกยังไม่ได้ทำ ตอนเรียนเลยเอากระดาษข้อสอบเก่าเมื่อยุคชิงที่เคยทำไว้มาวางบนโต๊ะเพื่อตอแหล แต่ดันเป็นตอนที่อาจารย์ก็ไม่ได้พกข้อสอบมาเหมือนกัน เดินมาจะดึงข้อสอบของไปสอนต่อ...

อันนี้ก็นิ่งจริง สิ้นหวังจริง!

สวีชวนไม่ดูดซับสีดำของเธออีกต่อไป แต่เปลี่ยนมาส่งสีเขียวอมฟ้าอ่อนรอบตัวให้กับสาวน้อยคนนี้แทน

สีเขียวอมฟ้าที่สดใสแต่แรก พอผสมเข้าไปในขอบสีดำก็หายวับไปทันที

สีดำของเธอเหมือนหลุมดำ ลึกซึ้ง ไม่มีวันหมด

ส่งอีก สวีชวนเพิ่มแรงส่งสีเขียวอมฟ้าอ่อน ตอนนี้ กลิ่นอายสีเขียวอมฟ้าอ่อนมหาศาลที่แทนความสบายใจและความสุขเกือบจะห่อหุ้มทั้งสองคนไว้สมบูรณ์

อาณาเขตกางออก!

ไม่สบายใจไม่มีความสุขไม่คิดเงิน ป้ายนี้จะเสียไม่ได้

ในที่สุด ด้วยความพากเพียรของสวีชวน ในขอบสีดำล้วนของเด็กสาวก็ปรากฏเส้นสีเขียวอมฟ้าอ่อนบาง ๆ

สีเขียวอมฟ้าอ่อนนั่นเบาและบางมาก ถูกสีดำปะทะจนแกว่งไปมา

“อืม”

เด็กสาวส่งเสียงครวญเบา ๆ ในลำคอ นิ้วสั่นเล็กน้อย แขนสองข้างที่แต่เดิมตกอยู่ข้างตัวอย่างไม่มีชีวิตชีวาก็ค่อย ๆ ยกขึ้น

มือของเธอวางลงบนแผ่นหลังของสวีชวนเบา ๆ

“เฮ้ ๆ ๆ แกสองคนนั่น!”

หลี่ยู่กระโดดไปอยู่ฝั่งของเด็กสาว เหยินเขี้ยว น้ำเสียงไม่ดี

“น้องสาว จขกท.กอดนานเกินไปแล้วนะ เกินเวลาแล้วนะ! กอดทีสองหยวน เดี๋ยวเราขาดทุนย่อยยับ...”

แต่เด็กสาวเหมือนไม่ได้ยิน

เธอถอนหายใจเบา ๆ ก้มหน้าลงเล็กน้อย หน้าผากขาวสะอาดเอนซบกับลำคอของสวีชวน

“สวีชวนมึงนี่มัน! เลิกกอดได้แล้ว! มึง มึง มึงกอดอีก พรุ่งนี้เปิดเทอมกูจะไปบอกหลินซีซี...”

สวีชวนมุมปากกระตุก ไม่คิดว่าไอ้โง่นี่จะเปิดประเด็นที่ไม่ควรเปิดอีก

หลินซีซีเป็นผู้หญิงที่ได้อยู่ห้องเดียวกับพวกเขาสองคนหลังจากแยกห้อง

ก็เพราะตอนคาบพละครั้งหนึ่ง สวีชวนเผลอชมต่อหน้าหลี่ยู่ว่าเธอหน้าตาดี

จากนั้นก็ถูกไอ้นี่ปักใจเชื่อว่าเขาชอบหลินซีซี

ความจริงทั้งคู่ไม่เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย หลี่ยู่ก็รู้แก่ใจ แค่อยากกวนประสาทสวีชวนแบบนี้

“ไอ้เสือดาวหิมะ หุบปาก!”

สองคนที่กอดกันใต้แสงไฟยังคงกอดต่อไปอีกเกือบนาที

สวีชวนหลังจากเลิกดูดซับสีดำก็ฟื้นตัวเต็มที่ ใช้สีเขียวอมฟ้าอ่อนฟื้นฟู HP ให้ตัวเอง ตอนนี้เขารู้สึกสดชื่นปลอดโปร่ง

รับรู้ถึงรูปร่างหอมกลิ่นและนุ่มนิ่มที่อยู่ตรงหน้า เขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

บ้าฉิบ! อยากมีแฟนขึ้นมาซะงั้น!

วันนี้กอดมาทั้งบ่าย ส่วนใหญ่เป็นเด็กชายหญิงสูงประมาณเมตรสี่ สุดท้ายถึงได้กอดผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกัน ไม่กอดไม่รู้เลยนะ มันฟินจริง ๆ

พอได้คบกับผู้หญิงแล้ว จะกอดตอนไหนก็ได้เลยเหรอ...

เก็บกดมาพอแล้วสินะ

ตอนที่สวีชวนใจลอยอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงความเย็นเยียบตรงคอ จั๊กจี้นิด ๆ

เขาชะงักไป หันไปมอง

เนื่องจากทั้งคู่กอดกันแน่น ในสายตาเขาจึงเห็นแค่ใบหน้าด้านข้างสวยของเด็กสาว

ใต้หางตาที่ก้มต่ำของเด็กสาว รอยน้ำใส ๆ ไหลยาวถึงคางสวยงาม สะท้อนแสงไฟขาวเย็นตา

เธอ... ร้องไห้เหรอ?

สวีชวนตรวจดูสีของเธอ ยังคงเป็นสีดำสนิท เส้นสีเขียวอมฟ้าอ่อนที่เขาเพิ่งส่งเสริมเข้าไปก็เริ่มแกว่งไกวอีกครั้ง

คนที่สิ้นหวังถึงที่สุดแล้วจะร้องไห้ไหม? ไม่หรอก

แต่สวีชวนได้มอบเส้นสีเขียวอมฟ้าแห่งความสบายใจให้เธอบาง ๆ บางทีอาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากสีเขียวอมฟ้าอันบางเบานี้ เธอจึงร้องไห้

น่าสงสารอยู่บ้าง

เด็กสาวค่อย ๆ ปล่อยแขนลง ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย

สวีชวนลดมือลง

อ้อมกอดสิ้นสุด

“ขอบคุณมากนะคะ”

เด็กสาวโค้งคำนับเล็กน้อยให้สวีชวนและหลี่ยู่ ท่านี้ทำให้หลี่ยู่ที่พล่ามอยู่พลันสงบลง เขาหันไปมองสวีชวนด้วยความแปลกใจ

“ไม่เป็นไรครับ”

สวีชวนยิ้ม คิดแล้วก็พูดเพิ่มอีกว่า

“ทำใจให้สบายขึ้นหน่อยนะครับ ตอนนี้พวกเรานักเรียนก็เครียดเรื่องเรียนก็จริง แต่ในชีวิตก็มีเรื่องสนุก ๆ อีกเยอะ...”

หลี่ยู่งงเป็นไก่ตาแตก เด็กสาวยิ้มให้สวีชวน

เธอหยิบมือถือขึ้นมา สแกนจ่ายเงิน

“นี่พวกแกกอดกันจนเกิดความรู้สึกดี ๆ แล้วเหรอ?”

มองเด็กสาวหมุนตัวเดินจากไป หลี่ยู่กระทุ้งศอกใส่สวีชวนด้วยความอิจฉา “มึงดูสิ พรุ่งนี้กูจะไปบอกหลินซีซีให้หมดเลย...”

“รีบบอกเลย พอดีกูอยากคบแล้ว”

“ให้ตายสิมึง งั้นกูไม่บอกแล้ว มึงจะหงุดหงิดไหม?”

“กูไม่หงุดหงิด มึงจะหงุดหงิดไหม? ไอ้ปากหมา...”

สวีชวนหยิบมือถือขึ้นมา ขณะเถียงกับหลี่ยู่ก็เช็ครายได้วันนี้ไปด้วย

แต่ยังไม่ทันได้ตอบประโยคใหม่ของโยวที่ว่า ‘กูไม่หงุดหงิดมึงไม่หงุดหงิดมึงหงุดหงิดไหม’ สวีชวนก็สังเกตเห็นรายการเงินเข้าล่าสุด

เป็นค่ากอดของเด็กสาวคนเมื่อกี้...

【รับเงินทางวีแชต——1,759.23 หยวน】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป