เวลาสามทุ่มเศษ คุณพ่อคุณลูกเฟิงถิงเซินก็กลับมาถึงบ้าน
เฟิงจิ่งซินจับชายเสื้อเฟิงถิงเซินไว้แน่น ค่อย ๆ ลงจากรถอย่างอ้อยอิ่ง
เพราะแม่มาอยู่ที่นี่ คืนนี้เธอไม่อยากกลับบ้านเลยด้วยซ้ำ
แต่คุณน้าอู๋อู๋บอกว่าคุณแม่ตั้งใจมาหาเธอกับคุณพ่อโดยเฉพาะ ถ้าพวกเธอไม่กลับไป คุณแม่จะเสียใจ
คุณพ่อก็บอกว่าถ้าคืนนี้พวกเธอไม่กลับ คุณแม่ต้องตามไปเที่ยวทะเลกับพวกเธอในวันพรุ่งนี้แน่ ๆ
เธอจึงต้องยอมกลับมา
แต่เธอก็ยังอดกังวลไม่ได้ จึงพึมพำด้วยความอัดอั้นว่า "พ่อครับ ถ้าพรุ่งนี้คุณแม่ขอตามเราไปด้วย เราจะทำยังไงดี"
"ไม่หรอก" เฟิงถิงเซินตอบอย่างมั่นใจ
ตลอดหลายปีที่แต่งงานมา ถึงหรงฉือจะพยายามหาโอกาสใกล้ชิดเขาเสมอ
แต่เธอก็รู้จักกาลเทศะดี พอเขาแสดงท่าทีออกไป เธอก็ไม่กล้าทำให้เขาไม่พอใจ
ในความทรงจำของเฟิงจิ่งซิน หรงฉือเชื่อฟังเฟิงถิงเซินมาโดยตลอด
ในเมื่อเขาบอกว่าไม่ ก็ต้องไม่แน่ ๆ
ในที่สุดเฟิงจิ่งซินก็วางใจลง
อารมณ์ก็พลอยดีขึ้น เปลี่ยนจากที่หงุดหงิดมาตลอดเป็นกระโดดโลดเต้นเขาบ้าน พร้อมบอกป้าหลิวว่าจะไปอาบน้ำ
"จ้ะจ้ะ" ป้าหลิวรับคำติดกัน แล้วก็นึกถึงที่หรงฉือฝากเอาไว้ จึงยื่นซองจดหมายให้เฟิงถิงเซิน "คุณผู้ชาย นี่คือสิ่งที่คุณผู้หญิงให้ฉันส่งต่อให้คุณค่ะ"
เฟิงถิงเซินรับมาและถามออกไปลอย ๆ ว่า "แล้วเธอล่ะ"
"เอ่อ... คุณนายเก็บข้าวของกลับประเทศตั้งแต่เที่ยงแล้ว คุณไม่รู้เหรอคะ"
เฟิงถิงเซินที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดชะงักฝีเท้า หันกลับมาถามว่า "กลับไปแล้วเหรอ"
"ใช่ค่ะ"
เหตุใดหรงฉือจึงมาประเทศ A อย่างกะทันหัน เฟิงถิงเซินไม่ได้ให้โอกาสเธอได้อธิบาย
เขาก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน
พอรู้ว่าเธอจากไปแล้ว ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
เฟิงจิ่งซินเองก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย
ตอนที่ได้ยินนั้น หัวใจพลันรู้สึกเฝื่อนหายไปเล็กน้อย
เธอเคยคิดว่า ถ้าพรุ่งนี้แม่ไม่ตามเธอกับพ่อไปเที่ยวทะเลด้วย การมีแม่อยู่เป็นเพื่อนในตอนกลางคืนก็น่าจะดีเหมือนกัน
แล้วก็ตอนขัดเปลือกหอย มือเจ็บง่ายมาก เธอยังอยากให้แม่ช่วยทำด้วยกันเลย!
เฟิงถิงเซินกับภรรยาหรงฉือไม่ได้เจอกันหลายเดือนแล้ว หรงฉืออุตส่าห์มาถึงที่นี่ แต่กลับไม่ได้เจอแม้แต่เงาเฟิงถิงเซิน คิดถึงตอนที่หรงฉือจากไป สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก ป้าหลิวอดที่จะเตือนไม่ได้ว่า "คุณผู้ชาย ตอนที่คุณผู้หญิงกลับไป สีหน้าแปลกไปนะคะ ดูเหมือนจะโกรธ"
ก่อนหน้านี้ป้าหลิวนึกว่าหรงฉือมีธุระด่วน เลยรีบกลับประเทศไป
เพิ่งมารู้เอาตอนนี้ว่าเฟิงถิงเซินไม่รู้เรื่องที่หรงฉือกลับประเทศเลย เธอถึงได้สังเกตเห็นความผิดปกติ
โกรธ?
หรงฉือต่อหน้าเขา ปกติทำตัวอารมณ์ดีและให้อภัยเสมอ
ที่แท้เธอก็โกรธเป็นเหมือนกัน?
นี่สิแปลก
เฟิงถิงเซินยิ้มอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก ตอบส่ง ๆ ป้าหลิวไปแล้วก็ขึ้นบันไดไป
กลับมาที่ห้องพัก กำลังจะเปิดจดหมายที่หรงฉือทิ้งไว้ให้เขา แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์จากหลินอู๋ก็ดังขึ้น หลังจากเฟิงถิงเซินรับโทรศัพท์แล้ว ก็โยนซองจดหมายทิ้งไว้ข้างทาง หันหลังเดินออกประตูไป
ครู่ต่อมา ซองจดหมายก็ตกลงจากขอบเตียงไปบนพื้น
คืนนั้น เฟิงถิงเซินไม่ได้กลับมา
วันรุ่งขึ้น ป้าหลิวขึ้นมาทำความสะอาด เห็นซองจดหมายบนพื้น ก็จำได้ว่าเป็นซองที่เมื่อวานหรงฉือให้เธอส่งต่อให้เฟิงถิงเซินนั่นเอง
เธอนึกว่าเฟิงถิงเซินอ่านแล้ว จึงหยิบเก็บใส่ตู้ข้าง ๆ ไปตามเคย
...
หรงฉือลงจากเครื่องบิน กลับถึงบ้านแล้วก็ขึ้นชั้นบนเก็บข้าวของทันที
กว่าหกปีมาแล้ว ข้าวของของเธอในบ้านนี้มีอยู่ไม่น้อย
แต่เธอนำไปแค่เสื้อผ้าสองสามชุด อุปกรณ์เครื่องใช้ประจำวันสองสามอย่าง และหนังสือวิชาการของเธอบางเล่ม
หลังแต่งงาน เฟิงถิงเซินให้ค่าครองชีพเธอกับลูกสาวทุกเดือน
โอนแยกเข้าสองบัญชี
บัญชีหนึ่งเป็นของเธอ อีกบัญชีเป็นของลูกสาว
แต่ปกติหรงฉือใช้จ่ายด้วยบัตรของตัวเองจนเคย
บัตรของลูกสาว เธอไม่เคยแตะต้องเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอรักเฟิงถิงเซิน ทุกครั้งที่เดินห้าง เห็นเสื้อผ้ารองเท้าที่เหมาะกับเขา กระดุมข้อมือหรือเนคไท ฯลฯ ก็อดใจซื้อให้เขาไม่ได้
ส่วนตัวเธอเอง เนื่องด้วยเรื่องงาน เธอใช้จ่ายในชีวิตประจำวันไม่สูงนัก ทั้งเต็มอกเต็มใจคิดถึงแต่สามีและลูกสาว อะไรก็อยากให้ดีที่สุดกับพวกเขา เพราะฉะนั้น ค่าครองชีพที่เฟิงถิงเซินให้มา เธอจึงใช้ส่วนใหญ่ไปกับสองพ่อลูก
จากสถานการณ์เช่นนี้ ตอนนี้ในบัญชีจึงไม่น่ามีเงินเหลืออยู่เท่าไร
แต่ว่า ในช่วงกว่าหนึ่งปีมานี้ ด้วยเหตุที่ลูกสาวพักอยู่กับเฟิงถิงเซินที่ประเทศ A เป็นหลัก โอกาสที่เธอจะซื้อของให้พวกเขาก็น้อยลงมาก
ตอนนี้ในบัญชีจึงยังเหลืออยู่กว่า 30 ล้าน
เงินจำนวนนี้สำหรับเฟิงถิงเซินแล้วไม่น่าจะอยู่ในสายตา แต่นี่ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ สำหรับเธอ
ในเมื่อเป็นเงินของเธอแต่แรก หรงฉือก็ไม่อิดออด โอนเงินออกไป
ทิ้งบัตรสองใบไว้ เธอลากกระเป๋าเดินทางจากไปโดยไม่หันหลังกลับ
เธอมีคอนโดอยู่ใกล้ ๆ กับบริษัทที่ทำงาน
ไม่ใหญ่ แค่ร้อยกว่าตารางเมตร
ซื้อไว้เมื่อสี่ปีก่อน เพื่อช่วยรักษายอดขายให้เพื่อนที่ย้ายออกจากบ้าน ตอนนั้นไม่ได้อยู่เลย
ตอนนี้กลับได้ใช้เสียแล้ว
คอนโดนี้เคยให้คนมาทำความสะอาดเป็นประจำ ไม่สกปรก ปัดกวาดนิดหน่อยก็เข้าอยู่ได้เลย
เหนื่อยมาทั้งวัน เวลาสี่ทุ่มกว่า หรงฉืออาบน้ำเสร็จก็กลับเข้าห้องนอนพักผ่อน
"ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง—"
เสียงนาฬิกาปลุกดังแสบแก้วหู หรงฉือสะดุ้งตื่นจากความฝัน
จู่ ๆ ก็ถูกปลุกให้ตื่น สมองของหรงฉือว่างเปล่าไปชั่วขณะ
พอเริ่มได้สติ เธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่ง ซึ่งเป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าที่ประเทศ A อันเป็นที่อยู่ของเฟิงถิงเซินกับลูกสาว
ปกติเฟิงถิงเซินกับลูกสาวจะทานอาหารเช้ากันในเวลานี้
ตั้งแต่ลูกสาวตามเฟิงถิงเซินไปที่ประเทศ A เธอมักจะโทรหาลูกสาวในเวลานี้
เพียงแต่เธอทำงานเหนื่อยจนเคยชินที่จะนอนหัวค่ำ กลัวพลาดเวลาคุยโทรศัพท์กับลูกสาว ก็เลยตั้งนาฬิกาปลุกไว้แบบนี้
หลังจากลูกสาวตามเฟิงถิงเซินไปที่ประเทศ A ช่วงแรก ๆ เธอยังไม่ชินและคิดถึงเธอมาก อยากโทรหาเธอตลอดเวลา
แต่เมื่อระยะเวลาที่เธออยู่ที่ A ยาวนานขึ้นเรื่อย ๆ บทสนทนาทางโทรศัพท์ ลูกสาวจากที่เคยผูกพันและคิดถึงเธอในตอนแรก ก็กลายเป็นส่ง ๆ และหมดความอดทน
นาฬิกาปลุกนี้ ที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องตั้งไว้ตั้งนานแล้ว
แต่เธอทำใจเลิกไม่ได้
คิดได้ดังนี้ หรงฉือก็ยิ้มอย่างขมขื่น
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หรงฉือก็ลบนาฬิกาปลุกทิ้ง ปิดมือถือนอน
อีกฟากหนึ่ง
เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินทานอาหารเช้ากันจนเกือบหมดแล้ว
ถึงเฟิงถิงเซินจะรู้ว่าหรงฉือโทรหาลูกสาวแทบจะทุกวันในเวลานี้ แต่เขาก็ไม่ได้อยู่บ้านทุกวัน จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก
วันนี้หรงฉือไม่ได้โทรศัพท์มา เขาสังเกตเห็น แต่ก็ไม่ได้สนใจ ทานข้าวเช้าเสร็จก็ขึ้นข้างบนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
เฟิงจิ่งซินรู้สึกว่าหรงฉือขี้บ่นมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอเองก็ยิ่งไม่อยากคุยโทรศัพท์กับหล่อน
เห็นว่าวันนี้หรงฉือเลยเวลามากแล้วยังไม่โทรศัพท์มา ก็คิดว่าเธออาจจะติดธุระอยู่
ลูกตาดำเป็นประกายกลอกไปมา เธอคว้ากระเป๋านักเรียนแล้ววิ่งออกประตูไป
ป้าหลิวเห็นเข้า รีบตามไป "คุณหนู ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย ออกสายกว่านี้อีกนิดก็ยังทันนะคะ!"
เฟิงจิ่งซินไม่ฟัง วิ่งขึ้นรถไปอย่างมีความสุข
ล้อเล่นกันหรือไง อุตส่าห์วันที่แม่มีธุระไม่ตรงเวลาโทรมา
ถ้าเธอไม่ออกไปตอนนี้ เดี๋ยวแม่โทรศัพท์มา เธอก็ต้องคุยอีก เธอไม่เอาหรอก!
...
หลังแต่งงาน หรงฉือเข้าทำงานที่เครือเฟิงกรุ๊ป
ตอนแรกที่เธอเข้าไปก็เพื่อเฟิงถิงเซิน
ในเมื่อตอนนี้จะหย่ากัน เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่ที่เครือเฟิงต่อไป
เช้าวันรุ่งขึ้น พอไปถึงออฟฟิศ หรงฉือก็ยื่นใบลาออกให้เจียงเจ๋อ