【คำแนะนำก่อนอ่าน (อ่านไม่ไหวก็ข้ามได้)】
*นางเอกมีมโนธรรมอยู่บ้าง แต่ไม่มาก เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความสุขของตนเอง
*เนื้อเรื่องมีฉากพรรณนาความงามของบุรุษอยู่มาก มุมมองหญิงที่จับจ้องบุรุษมีค่อนข้างเยอะ ส่วนอื่นขอไม่สปอยล์แล้ว
*ฝ่ายชายสะอาดกันทุกคน มองว่าเป็นประสบการณ์เล่นเกมสำหรับผู้หญิงก็พอ
*ขอย้ำสามครั้งว่า “เกมสำหรับผู้หญิง” “เกมสำหรับผู้หญิง” “เกมสำหรับผู้หญิง”
*ไม่มีทางทำให้ทุกคนพอใจได้ น้ำผึ้งของคนหนึ่งอาจเป็นยาพิษของอีกคน เชื่อฟังกันหน่อย อย่าฝืนตัวเองเลย
--------เริ่มเรื่อง--------
กระบี่ยาวสะท้อนแสงจันทร์เย็นเยียบ ใช้ปลายกระบี่ยกคางของผู้พ่ายแพ้ขึ้นอย่างหยอกเย้า
จอมมารเผ่ามารที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจ้ามองเจ้าด้วยความเงียบงัน ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมเสน่ห์ยังคงมีแววเย็นชาและดุดันจากการเข่นฆ่าในสนามรบ ทว่าบัดนี้กลับค่อย ๆ ถูกแต้มด้วยความเปราะบางและความอัปยศอดสู
“นายเหนือหัวของเจ้าพ่ายแพ้แล้ว”
“ทั้งดินแดนและประชาชนของนาง รวมถึงตัวเจ้า บัดนี้ล้วนตกเป็นของข้า”
ถ้อยคำนี้ประหนึ่งทำลายความภาคภูมิใจเสี้ยวสุดท้ายของแม่ทัพใหญ่เผ่ามารผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในสนามรบและโหดเหี้ยมไร้ปรานีลงในที่สุด
คิ้วตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย หลังสบตากับเจ้าอยู่หลายวินาที ดูราวกับยอมรับความจริงได้แล้ว จึงค่อย ๆ ก้มศีรษะลง
“...ข้าน้อยจะทำตามบัญชาของท่าน”
เจียงเหมียนมองภาพนี้ผ่านโทรศัพท์ อดหัวเราะคิกคักไม่ได้
อุตส่าห์โหมเล่นมาตลอดสองวันสองคืน ในที่สุดก็ยึดดินแดนข้างเคียงมาได้เสียที
ไม่น่าแปลกใจที่มีคนพูดว่า ยิ่งเจ้าขัดขืน ข้าก็ยิ่งตื่นเต้น
ถ้าเป็นนางก็ชอบเหมือนกันนั่นแหละ!
ฉากที่อีกฝ่ายจำต้องยอมสยบต่ออำนาจแข็งแกร่งเช่นนี้ ในใจก็ชวนให้รู้สึกสะใจจริง ๆ!
นี่แหละคือ...
รสชาติของอำนาจ!
ใครจะไม่ชอบกันเล่า?
เป็นศัตรูคู่อาฆาตแล้วอย่างไร? เกลียดชังแล้วอย่างไร?
นางไม่เพียงกำจัดนายเหนือหัวของเขา ยังจะครอบครองทั้งร่างกายและวิญญาณของเขาอีกด้วย
ภาพฉากเปลี่ยนไป
ม่านแดงอบอุ่น เสื้อผ้าบางเบาถูกปลดออกอย่างแผ่วเบา
แม่ทัพใหญ่เผ่ามารที่เพิ่งถูกจับเป็นเชลยกลับขึ้นมาบนเตียงของนางอย่างเหนือความคาดหมาย
ดี ดีมาก
เกมสำหรับผู้หญิงที่เอาใจผู้เล่นได้ขนาดนี้ นางเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก
ต้องตั้งใจชื่นชมให้เต็มที่เสียแล้ว
“...นายเหนือหัว”
ผมดำสนิทสยายลงมาราวหมึก ใบหน้าหล่อเหลางดงามถอดชุดเกราะจากสนามรบออกแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมบางเบา เผยให้เห็นเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยครึ่งหนึ่ง ชวนให้หลงใหลอย่างเหลือเชื่อ
เจียงเหมียนมองแผ่นอกเย้ายวนตรงหน้าและกล้ามท้องที่มีเส้นสายงดงามเลือนรางผ่านหน้าจอ ในใจมีเพียงความคิดเดียวว่า
ค่ายเล็ก ๆ นี่ใส่ของมาไม่ยั้งเลยจริง ๆ!
นี่เป็นสวัสดิการฟรีที่นางฉวยมาได้ครั้งที่เท่าไรกันแล้วนะ?
เจียงเหมียนตัดสินใจไม่ถือสาเรื่องที่เกมนี้หลอกนางเข้ามาเป็นทหารอีกต่อไป
อย่างไรเสียนางก็ได้กินเต็มอิ่มจริง ๆ
เกมนี้มีชื่อว่า 《จอมมารจุติ》
ตอนนางกำลังอ่านนิยาย ไม่รู้เผลอไปแตะโฆษณาชิ้นไหนเข้า เกมก็ถูกดาวน์โหลดมาโดยอัตโนมัติ
พอนางรู้ตัว มันก็นอนนิ่งอยู่ในโทรศัพท์มาได้หลายวันแล้ว
《จอมมารจุติ》เป็นเกมต่อสู้ด้วยไพ่ที่ยังอยู่ในช่วงทดสอบภายใน
ผู้เล่นจะรับบทเป็นจอมมารผู้ครองดินแดน ต่อสู้แย่งชิงอำนาจกับจอมมารคนอื่น ๆ
ฝ่ายชนะสามารถชิงไพ่ของอีกฝ่ายไปได้หนึ่งใบอย่างอิสระ ส่วนจอมมารที่แข็งแกร่งที่สุดและคว้าชัยชนะในท้ายที่สุด จะได้ขึ้นครองบัลลังก์จอมมาร
แน่นอนว่าตำแหน่งจอมมารจะนั่งได้นานเพียงใดนั้นบอกยาก
เพราะตำแหน่งนี้ก็เหมือนคนงานชั่วคราวในสายการผลิต
มาเร็ว ไปเร็ว
เดิมทีเจียงเหมียนคิดแค่จะลองเล่นดู แต่พอเข้าเกมไปแล้วกลับหมกมุ่นจนถอนตัวไม่ขึ้น ไม่ใช่สิ เพราะกล้ามท้อง...
เพราะเนื้อเรื่องต่างหาก
อีกทั้งไพ่ในเกมนี้ยังประณีตงดงาม ภาพเคลื่อนไหวลื่นไหล ตัวละครมีชีวิตชีวาจนแทบเหมือนคนจริง เรียกได้ว่าเป็นเกมที่ดีที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา
สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือเกมนี้ดูเหมือนจะทุ่มทุนทั้งหมดไปกับภาพ แต่กลับแทบไม่ประชาสัมพันธ์เลย
อย่าว่าแต่คู่มือ攻略เลย เจียงเหมียนถึงกับหาเว็บบอร์ดจริงจังสักแห่งไม่เจอ
แถมผู้เล่นในดินแดนรอบข้างยังเก่งกันทุกคน
ช่วยไม่ได้
เจียงเหมียนจึงได้แต่โหมเล่นด้วยตัวเองทุกคืน แล้วอาศัยกลยุทธ์วางแผน ค่อย ๆ ฝ่าทางนองเลือดออกมา
ในที่สุด—
วันนี้ หลังผ่านไปสามเดือน นางก็ขึ้นสู่บัลลังก์จอมมารได้สำเร็จ!
แต่ทว่า...
เจียงเหมียนจ้องหน้าจอ ความสงสัยพลันผุดขึ้นในใจ
นางจำได้ว่าเกมนี้มีตรรกะดีมาโดยตลอด ปฏิกิริยาของตัวละครก็สมจริงเป็นอย่างยิ่ง
แต่แม่ทัพใหญ่เผ่ามารตรงหน้า...
แปรพักตร์เร็วเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
พวกเขายังไม่ได้ทำพันธสัญญาวิญญาณกันเลยด้วยซ้ำ
ตามกลไกของเกมที่นางลองค้นพบมาก่อนหน้านี้ ก่อนทำสัญญาผูกมัดอย่างเป็นทางการ ตัวละครเหล่านี้โดยทั่วไปไม่น่าจะหันหลังให้กันอย่างสิ้นเชิง
ยิ่งคิด เจียงเหมียนก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
แต่ยังไม่ทันได้คิดให้กระจ่าง ตัวเลือกสามข้อก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าแล้ว
【1. ช่างมัน จัดการกินเจ้าเด็กยั่วสวาทนี่ให้เกลี้ยง!】
【2. ปฏิเสธเขา แล้วไล่เขาออกไป】
【3. เฆี่ยนตีเขาอย่างหนัก บังอาจล่วงเกินผู้เป็นนาย!】
เจียงเหมียนจ้องตัวเลือกทั้งสามแล้วจมอยู่ในความคิด
บัดซบ
เกมนี้ไม่มีระบบบันทึกเลย!
นางอยากลองเส้นทางข้อ 1 กับข้อ 3 ทั้งคู่เลย!
เพื่อความปลอดภัย เลือกข้อ 3 ก็แล้วกัน
เจียงเหมียนกดเลือก
ภาพตรงหน้าพลันเปลี่ยนไปในทันที
แม่ทัพใหญ่เผ่ามารถูกมัดมือมัดเท้า ส่วนตัวละครที่นางควบคุมกำลังฟาดแส้ใส่อีกฝ่ายอย่างดุเดือด
เดี๋ยวก่อน ๆ ๆ! นี่มันใช่เหรอ???
นั่น...นั่นกำลังเฆี่ยนตรงนั้นหรือ?!!!
“เหลยถิงกาปา เจ้า...เหตุใดจึงต้อง...ทำให้ข้าอัปยศเช่นนี้!”
อีกฝ่ายทั้งอับอายทั้งโกรธ แต่กลับยังควบคุมเสียงประหลาดที่หลุดออกมาไม่ได้
เจียงเหมียนได้ยินเสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อนางแล้วหน้ามืดครึ้ม
รู้อย่างนี้ไม่น่าตั้งชื่อที่ทำลายบรรยากาศเลย
ฟังแล้วหมดอารมณ์กันพอดี
แต่ในวินาทีถัดมา
เหตุไม่คาดฝันพลันบังเกิด!
แม่ทัพใหญ่เผ่ามารฉวยโอกาสที่นางไม่ทันระวังลุกฮือขึ้นมาในฉับพลัน ราวกับทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เขาตะโกนบางอย่างออกมา...
“ชาวเผ่ามารไม่มีวันเป็นทาส!” เขาพุ่งเข้าโจมตีเจียงเหมียนอย่างไม่ปรานี เห็นได้ชัดว่าอดกลั้นมานานแล้ว
แต่เจียงเหมียนไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
นางเตรียมใจไว้แล้ว
อย่างไรเสียนางก็เป็นหญิงที่ฝ่าการล้อมสังหารของจอมมารนับไม่ถ้วนออกมาได้
การแปรพักตร์เช่นนี้ นางประสบพบเจอมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
แทบจะทันทีที่อีกฝ่ายลุกฮือ นางก็กดท่าไม้ตายที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
ตูม—!
แม่ทัพใหญ่เผ่ามารสลายกลายเป็นเถ้าธุลีในที่นั้น
เจียงเหมียนยังไม่ทันได้ชื่นชมผลงานของตน เวลาในมุมขวาบนของหน้าจอก็กระโดดไปถึงหกโมงเช้า
บังเอิญตรงกับเวลาที่เกม 《จอมมารจุติ》 อัปเดตอันดับประจำสัปดาห์พอดี
วินาทีต่อมา
【ขอแสดงความยินดีกับจอมมารเหลยถิงกาปา ที่ได้ขึ้นครองบัลลังก์จอมมารสำเร็จ!】
เจียงเหมียนจ้องตัวอักษรสีทองอร่ามบนหน้าจอ ในใจเปี่ยมสุขจนแทบล้นปรี่
รูปโฉมงดงามใด ๆ ล้วนเทียบอำนาจไม่ได้
ทั้งดีใจอย่างยิ่ง ทั้งอดนอนจนแทบหมดแรง ผลที่ตามมาจึงเป็น...
เจียงเหมียนเหาะทะยานขึ้นสวรรค์ไปทั้งร่าง
...
เจียงเหมียนเบิกตาขึ้นอย่างตื่นตระหนก
ท่ามกลางเสียงหอบหายใจอย่างรุนแรง ความรู้สึกหวาดหวั่นใกล้ตายราวกับยังคงหลงเหลืออยู่ในอก
นางยกมือขึ้นกุมหน้าอกโดยไม่รู้ตัว แล้วพลันชะงักงัน
ตรงหน้าไม่ใช่ห้องนอนขนาดเล็กที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายทันสมัยของนางเลย
แต่เป็นห้องนอนหรูหราที่ตกแต่งในรูปแบบราชสำนักยุคกลาง
เจียงเหมียนก้มลงมอง
ตอนนี้นางกำลังนอนอยู่บนเตียงใหญ่กว้างห้าเมตร
ที่นี่ที่ไหน?
นางถูกมนุษย์ต่างดาวลักพาตัวมาหรือไง???
นางผุดลุกขึ้นนั่งทันที
“นายเหนือหัว ฝันร้ายหรือขอรับ?”
เสียงอ่อนโยนชวนให้อุ่นใจดังขึ้นข้างหูอย่างกะทันหัน
ท่ามกลางแสงเทียนสลัวที่ไหววูบ ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งจ้องเขม็งมาที่นาง ชวนให้ขนลุกอย่างประหลาด
หัวใจเจียงเหมียนเต้นเร็วขึ้น ฉากตรงหน้าทำเอานางตกใจจนเกือบหลับตาวูบไปอีกรอบ
ชายหนุ่มยกมือดีดนิ้ว
เปลวเทียนทั้งหมดในห้องพลันสว่างขึ้นในทันที
เจียงเหมียนกะพริบตา คราวนี้จึงมองเห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจนเสียที
หล่อเหลา สุภาพสง่างาม
สวมชุดทักซิโดสีดำแสนสง่า
ผมยาวสีเงินรวบไว้อย่างเรียบร้อยด้านหลัง
ที่สะดุดตาที่สุดคือเขามีเขาโค้งสองข้างงอกอยู่บนศีรษะ
เจียงเหมียนจ้องเขา ปากค่อย ๆ อ้ากว้างขึ้น
นี่...นี่ไม่ใช่พ่อบ้านของนางในเกม 《จอมมารจุติ》 หรอกหรือ!
...
ผ่านไปนานกว่าสิบวินาที เจียงเหมียนจึงทำใจยอมรับความจริงข้อหนึ่งได้อย่างยากเย็นว่า
ดูเหมือนนางจะทะลุมิติมาจริง ๆ
ส่วนทะลุไปที่ไหนนั้น...
คำตอบแทบจะชัดเจนอยู่แล้ว
《จอมมารจุติ》