(ที่ฝากสมองไว้ ใครจะไปอย่าลืมเอากลับด้วยนะ ถ้าทิ้งไว้นานเกินกำหนดจะจัดการเป็นของเก่าแล้วนะ~)
“เสี่ยวเฟิง ดูนี่สิ เครื่องเปิดใช้งานเกมมหายุทธภพไง! ลูกอยากได้มาตลอดไม่ใช่เหรอ วันนี้วันเกิดอายุ 19 ปีของลูก ป้าซื้อให้เป็นของขวัญนะ”
“แม่! ลำเอียงเกินไปแล้ว! หนูอยากได้เครื่องเปิดใช้งานเกมมหายุทธภพมาตลอด แม่ไม่ยอมซื้อให้หนู แต่กลับซื้อให้หลินเฟิง!”
“โธ่ เสี่ยวเฟิงยังเด็กอยู่นี่นา เพิ่งหายป่วย แถมวันนี้ยังเป็นวันบรรลุนิติภาวะของเขาด้วย ในฐานะพี่สาวก็ยอมให้น้องหน่อยสิ”
“งั้นเดือนหน้าวันเกิดหนู แม่ก็ซื้อให้หนูเครื่องหนึ่งด้วยสิ”
“เครื่องนี่แพงมาก เงินที่แม่มีตอนนี้ซื้อได้แค่เครื่องเดียว”
“ฮึ! แม่ลำเอียงชัด ๆ!”
ในเมืองหมิงเจียง บ้านสามชั้นหลังเล็กชานเมือง ชั้นบนมีเสียงผู้หญิงพูดคุยดังมาจากห้องนอนห้องหนึ่ง
ในห้องนอนมีผู้หญิงสามคนยืนล้อมอยู่หน้าเตียง แต่ละคนถือของขวัญมาคนละชิ้น ต่างมองเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านที่นอนอยู่บนเตียง ดูท่าจะมาฉลองวันเกิดให้เขา
เด็กหนุ่มดูเหมือนเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก ใบหน้าซีดเซียว สีหน้าหม่นหมอง ทว่าดวงตากลับกระจ่างใสเป็นประกาย
เด็กหนุ่มชื่อหลินเฟิง เป็นเด็กน่าสงสารที่เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ 6 ปีก่อน แต่โชคดีที่อวี๋เหม่ยเซียง เพื่อนสนิทที่สุดของแม่เขาตอนยังมีชีวิตอยู่ รับเขามาเลี้ยง
ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา อวี๋เหม่ยเซียงดีกับเขามาก คอยดูแลเอาใจใส่ทุกเรื่อง ถึงขั้นดีกับเขามากกว่าลูกสาวแท้ ๆ ทั้งสองคนเสียอีก
หลินเฟิงมีนิสัยอ่อนแอและขาดความมั่นใจ ถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียนมาเป็นเวลานาน เขาคิดว่าแค่ทนให้ครบ 3 ปีก็จะหลุดพ้นได้
แต่ไม่คิดเลยว่า ตอนอวี๋เหม่ยเซียงไปส่งเสื้อผ้าให้เขาที่โรงเรียน จะไปเข้าตาอันธพาลหัวทองประจำโรงเรียนเข้า
อันธพาลข่มขู่เขา บังคับให้หลอกอวี๋เหม่ยเซียงออกมาดื่มเหล้าด้วยในตอนกลางคืน
หลินเฟิงแม้จะนิสัยอ่อนแอ แต่ก็ยอมตายดีกว่ายอมทำตาม
อันธพาลจึงโกรธจัดและซ้อมเขาอย่างหนัก ไม่คิดว่าจะลงมือรุนแรงเกินไปจนตีเขาตาย
ส่วนหลินเฟิงที่มีชีวิตอยู่ในตอนนี้ แท้จริงแล้วมีวิญญาณอีกดวงเข้ามาแทนที่ วิญญาณเจ้าของร่างนี้ก็ชื่อหลินเฟิงเช่นกัน
เขาเคยเป็นทหารรับจ้างปลดประจำการบนโลก ตอนเดินทางท่องเที่ยวในประเทศสวยงามก็ถูกชายผิวดำหลายคนปล้น จึงพลั้งมือฆ่าหนึ่งในนั้นตาย
เดิมทีเป็นการป้องกันตัวโดยชอบธรรม แต่ตำรวจของประเทศสวยงามกลับไม่แยกแยะถูกผิด ตัดสินว่าเขาจงใจฆ่าคน ทั้งยังจะจับเขาขังคุกจนวันตาย
หลินเฟิงเป็นคนทำอะไรตามใจและไม่สนกฎมาแต่ไหนแต่ไร พอเห็นอีกฝ่ายคิดจะเอาชีวิตตัวเอง เขาก็ตัดสินใจต่อต้านจนถึงที่สุด
เริ่มจากยิงตำรวจตายไปคนหนึ่ง จากนั้นก็แย่งปืนมา ยิงจนกระสุนหมดก่อนกวาดเรียบทั้งสถานีตำรวจ ต่อมายังขับรถตำรวจบุกเข้าไปในค่ายทหาร ชิงรถถังติดอาวุธมาคันหนึ่ง แล้วถล่มประเทศสวยงามยับเยิน แสดงฉากแกรนด์เธฟต์ออโตฉบับชีวิตจริง จนประเทศสวยงามปั่นป่วนไม่เป็นสุขและต้องระดมทหารออกมาปราบ
สุดท้ายเขาถูกยิงพรุนในการแลกชีวิตหนึ่งต่อร้อย ไม่คิดว่าหลังหลินเฟิงตาย วิญญาณกลับไปสิงอยู่ในร่างของหลินเฟิงอีกคนหนึ่ง
จากความทรงจำของหลินเฟิงเจ้าของร่างเดิม เขายังรู้ด้วยว่าตัวเองเกิดใหม่แล้วก็จริง แต่กลับมาเกิดใหม่ในโลกคู่ขนาน!
ที่นี่ไม่ใช่โลก และก็ไม่ใช่หัวเซี่ย
ดาวดวงนี้ชื่อดาวเสวียน เทคโนโลยีและอารยธรรมคล้ายกับโลกมาก ประเทศที่หลินเฟิงอยู่ชื่ออาณาจักรมังกร
แต่ดาวดวงนี้มีเกมเสมือนจริงเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเกม เป็นโลกเกมที่มีอารยธรรมยุทธภพเป็นฉากหลัง มีชื่อว่าเกมมหายุทธภพ
ไม่มีใครรู้ว่าโลกนี้ปรากฏขึ้นมาได้อย่างไร และไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นผู้สร้างเกมนี้
รู้เพียงว่าเกมเสมือนจริงนี้ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อ 10 ปีก่อน
บนดาวเสวียน คนที่อายุครบ 19 ปีจึงจะถือว่าบรรลุนิติภาวะ และหลังจากอายุครบ 19 ปี ทุกคนก็ใช้เครื่องเปิดใช้งานของดาวเสวียนเข้าสู่โลกนี้ได้
เมื่อเข้าไปแล้ว โลกข้างในก็คล้ายเกมออนไลน์ ผู้เล่นจะเริ่มปราบมอนสเตอร์ ทำภารกิจ เลื่อนระดับ ค้นหาสมบัติ ต่อสู้ และเติบโต
ดูเผิน ๆ เป็นเพียงเกมเกมหนึ่ง แต่ที่จริงแล้วมีความลับซ่อนอยู่มากมาย เพราะข้อมูลในเกมสามารถเชื่อมโยงกับร่างจริงได้!
กล่าวคือ อาวุธ ยาเม็ด คัมภีร์ รวมถึงพลังภายในที่ได้รับในเกม ล้วนสามารถนำออกมาใช้ในโลกจริงได้!
นี่คือสาเหตุที่ทำให้มนุษย์ทั่วทั้งดาวเสวียนคลั่งไคล้เกมนี้!
เพราะขอแค่พัฒนาตัวเองในเกมมหายุทธภพให้ดีจนกลายเป็นยอดฝีมือแห่งยุทธภพ ไม่เพียงจะมีวรยุทธ์ติดตัวเท่านั้น แต่ยังรักษาผู้ป่วยโรคร้ายแรงได้อีกมากมาย
ที่สำคัญที่สุดคือ คนที่มีวรยุทธ์สูงส่งยิ่งมีอายุขัยยืนยาว
ทั้งทำให้ร่างกายแข็งแรง ยืดอายุขัย และยังมีร่างกายเหนือมนุษย์ สิ่งล่อใจระดับนี้ย่อมดึงดูดทุกคนได้อย่างแน่นอน!
แต่สิ่งที่ต่างจากเกมอื่นคือ ในเกมมหายุทธภพ ผู้เล่นแต่ละคนมีชีวิตเพียงชีวิตเดียว
หากผู้เล่นตายในเกม ก็จะถูกบังคับให้ออกจากเกม แม้ร่างจริงจะไม่ตาย แต่ก็ไม่อาจเข้าเกมได้อีก
หลายคนเข้าเกมได้ไม่นานก็ต้องตาย แทบไม่ได้อะไรกลับมาเลย
เพราะเหตุนี้ เกมนี้จึงถูกเรียกอีกชื่อว่า ‘เกมชีวิตเดียว’ จะใช้ชีวิตเดียวเติบโตไปได้ถึงขั้นไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวเองทั้งนั้น
สิ่งที่ทำให้หลินเฟิงประหลาดใจที่สุดคือ ฉากหลังเรื่องราวยุทธภพในเกมมหายุทธภพกลับมาจากนิยายกำลังภายในคลาสสิกบนโลกทั้งหมด!
อย่างเช่น มีจางซานเฟิงแห่งเขาบู๊ตึ๊ง มีเซียซวิ่นราชสีห์ขนทอง มีเฉียวเฟิงประมุขพรรคกระยาจก มีตงฟางปุ๊ป้ายประมุขพรรคสุริยันจันทรา รวมถึงลู่เสี่ยวเฟิ่งผู้มีหนึ่งนิ้วเทพ และหลี่สวินฮวนผู้มีดาบบินเสี่ยวหลี่ เป็นต้น
ผู้เล่นบนดาวเสวียนไม่เคยได้ยินชื่อบุคคลในเกมเหล่านี้มาก่อน รู้เพียงว่าทุกคนล้วนแข็งแกร่งมาก อย่าไปหาเรื่องเป็นอันขาด
“เสี่ยวเฟิง ยังรู้สึกไม่สบายอยู่ไหม ต้องไปโรงพยาบาลตรวจอีกหรือเปล่า?”
ขณะหลินเฟิงกำลังเหม่อลอย มืออ่อนนุ่มข้างหนึ่งก็แตะหน้าผากเขาเบา ๆ
หลินเฟิงได้สติกลับมา แล้วมองผู้หญิงที่กำลังมองเขาด้วยแววตาห่วงใยเต็มเปี่ยม
ผู้หญิงคนนั้นอายุราว 30 กว่า ใบหน้างดงามอ่อนโยน แม้จะมีอายุขึ้นมาบ้าง แต่กาลเวลาดูจะปรานีกับนางเป็นพิเศษ ไม่เพียงไม่ทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้า กลับยังมอบเสน่ห์อันยากจะพรรณนาให้ ผิวพรรณดุจหยก ดวงตาหวานฉ่ำ
รูปร่างอวบอิ่ม แม้ผ่านการคลอดลูกมาแล้วสองคนก็ยังดูดีมาก ทรงผมหางม้าเอียงข้างนี่แหละที่ทำให้หลินเฟิงรู้สึกหลุดจากฉากไปนิดหน่อย คุณน้าครับ ทรงผมนี้ชวนให้คิดอะไรอันตรายจริง ๆ...
นางก็คืออวี๋เหม่ยเซียง เพื่อนสนิทที่สุดของแม่เขา และเป็นคนที่รับหลินเฟิงมาเลี้ยงดูที่บ้านด้วยตัวเอง ทั้งยังเอาใจใส่เขาเป็นอย่างดี
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หลินเฟิงรู้ว่าเด็กคนนี้แอบชอบอวี๋เหม่ยเซียงอยู่ลับ ๆ ไม่ใช่แค่นั้น สาวสวยทั้งสองคนด้านหลังก็เป็นคนที่เขาชอบเหมือนกัน
เพียงแต่เด็กคนนี้นิสัยอ่อนแอเกินไป ไม่กล้าพูดออกมา ได้แต่เก็บซ่อนไว้ในใจ ไม่เคยเผยออกมาเลย
“บ้าเอ๊ย ฉันคงไม่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในโลกการ์ตูนผู้ใหญ่หรอกนะ...”
หลินเฟิงอดพึมพำในใจไม่ได้ เนื้อเรื่องกับฉากนี่เหมือนการ์ตูนลามกพวกนั้นเกินไปแล้ว ทั้งอันธพาลหัวทอง ทั้งคุณน้าผมหางม้าเอียงข้าง นี่มัน...ไม่กล้าคิดต่อแล้ว...
แต่ความห่วงใยของอวี๋เหม่ยเซียงก็ทำให้หลินเฟิงที่ไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัวสัมผัสถึงความอบอุ่นที่ห่างหายไปนาน
ไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นห่วงต่อ เขาจึงอ้าปากตอบว่า “ป้าเหม่ยเซียง ข้าไม่เป็นไร แค่เห็นของขวัญชิ้นนี้แล้วดีใจมากเท่านั้น”
อวี๋เหม่ยเซียงได้ยินก็หัวเราะคิกคัก พลางลูบผมสั้นบนหน้าผากเขาอย่างเอ็นดู “เจ้านี่นะ ต่อไปอย่าหุนหันไปชกต่อยกับใครอีก รู้ไหม? ตอนนี้คนมากมายเป็นยอดฝีมือแห่งยุทธภพ ลงมือหนักเบาไม่รู้จักประมาณ ร่างกายเล็ก ๆ ของเจ้าโดนเข้าแค่นิดเดียวก็แย่แล้ว”
“ข้ารู้แล้ว”
“ดีมาก เด็กดี ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวเฟิงพักผ่อนก่อนนะ ป้าต้องไปช่วยงานที่ร้านแล้ว มีเรื่องอะไรก็บอกพี่สาวทั้งสองคน พวกนางจะคอยดูแลเจ้าอยู่ที่นี่”
“อืม”
อวี๋เหม่ยเซียงถึงค่อยวางใจ หลังจากกำชับลูกสาวทั้งสองที่อยู่ด้านหลังอีกสองสามคำ ก็รีบออกไป
พออวี๋เหม่ยเซียงออกไป ในห้องนอนก็เหลือเพียงหลินเฟิงกับสาวงามทั้งสอง
คนหนึ่งชื่อฟางจือชิว อีกคนชื่อฟางหานซวง จือชิวเป็นน้อง ส่วนหานซวงเป็นพี่ ทั้งสองอายุห่างกัน 1 ปี
แม้จะเป็นพี่น้องแท้ ๆ แต่หน้าตากลับไม่คล้ายกัน ฟางจือชิวตัวเล็กน่ารัก ใบหน้ากลมเหมือนตุ๊กตา ปากเล็กสีแดงสด รูปร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้งโดดเด่น เป็นสาวสวยวัยใสประเภทหน้าเด็กหุ่นสะบึม
ส่วนฟางหานซวงรูปร่างสูงโปร่ง ขายาวอย่างเหลือเชื่อ เอวคอดราวผึ้ง สัดส่วนสมดุลกัน แค่ยืนเฉย ๆ ก็มีออร่าเต็มเปี่ยม ราวกับราชินี
นิสัยของทั้งคู่ต่างกันราวฟ้ากับเหว น้องสาวร่าเริงมีชีวิตชีวา ส่วนพี่สาวเย็นชาเหมือนน้ำค้างแข็ง
ในบ้าน นอกจากหลินเฟิงที่เป็นคนนอกแล้ว ก็มีเพียงแม่ลูกสามคน พ่อของพวกนางก็จากไปตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นกัน
“นี่ของเจ้า ของขวัญ”
ฟางจือชิวหยิบถุงของขวัญที่ถือมาด้วยออกมา แล้วยัดให้หลินเฟิง
หลินเฟิงรับมาอย่างสงสัย ข้างในเป็นรองเท้าหนึ่งคู่
“นี่ข้าเอาเงินค่าขนมที่เหลืออยู่นิดเดียวไปซื้อให้เจ้าเลยนะ เป็นไง มีน้ำใจพอไหม?”
หลินเฟิงยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า “ขอบคุณพี่จือชิว”
“ฮี่ ๆ ไม่ต้องเกรงใจหรอก เอาอย่างนี้ไหม แลกของขวัญกัน? เจ้ายกเครื่องเปิดใช้งานให้ข้า?”
ฟางจือชิวยังไม่ทันได้คำตอบ ก็โดนฟางหานซวงดีดหน้าผากไปหนึ่งที
“ซี้ด! ฟางหานซวง เจ้าทำอะไร เจ็บนะ!”
“ฮึ ของขวัญที่แม่ให้หลินเฟิง เจ้ายังกล้าขออีกหรือ?”
“ข้าล้อเล่นต่างหาก เจ้านี่ไม่รู้จักอ่านบรรยากาศเลย ฮึ!”
ฟางหานซวงไม่เถียงกับนางต่อ แต่หยิบของขวัญที่เตรียมไว้ยื่นให้หลินเฟิงเช่นกัน สิ่งที่นางให้คือเครื่องโกนหนวดไฟฟ้าอัตโนมัติ
“ตอนนี้เจ้ากำลังเข้าสู่วัยหนุ่ม หนวดเริ่มขึ้นแล้ว ขนอ่อนพวกนี้ควรโกนทิ้ง ไม่อย่างนั้นจะดูขัดตา ต่อไปก็ใส่ใจภาพลักษณ์ตัวเองด้วย”
ฟางหานซวงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังคุยกับน้องชายคนหนึ่งจริง ๆ
หลินเฟิงไม่ถือสา ยังคงเอ่ยขอบคุณ
ฟางหานซวงพยักหน้า แล้วเตรียมจะกลับ
“เจ้าคอยดูเขาไว้ก่อน ข้ากลับห้องไปอ่านหนังสือก่อน”
“เดี๋ยวก่อน ทำไมต้องให้ข้านั่งแกร่วอยู่ที่นี่ด้วย? แม่บอกชัด ๆ ให้พวกเราช่วยกันดูแลเขานะ”
“เพราะข้าอายุมากกว่าเจ้า” ฟางหานซวงพูดจบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
“เจ้าอายุมากกว่าข้าตรงไหน? ของข้าต่างหากที่ใหญ่กว่า!”
ฟางจือชิวประท้วง พลางแอ่นอกอันอวบอิ่มขึ้นเล็กน้อย น่าเสียดายที่ฟางหานซวงไม่เห็น
แม้ปากจะบอกว่าไม่เต็มใจ แต่ฟางจือชิวก็ยังอยู่ในห้องของหลินเฟิง นางนั่งเบื่อ ๆ อยู่ข้างเตียง ดวงตาจ้องกล่องข้างหมอนของหลินเฟิงไม่วางตา
ของในกล่องนั้นก็คือเครื่องเปิดใช้งานเกมมหายุทธภพ
ตอนเกมมหายุทธภพปรากฏขึ้นครั้งแรก มีการแจกเครื่องเปิดใช้งานฟรีจำนวนมาก
น่าเสียดายที่เมื่อ 5 ปีก่อนก็เลิกแจกแล้ว ตอนนี้เครื่องเปิดใช้งานหาได้จากในเกมเท่านั้น
เครื่องเปิดใช้งานกระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ในเกมแบบสุ่ม มีเพียงคนที่โชคดีเท่านั้นถึงจะได้มา ผู้เล่นที่เก็บเครื่องเปิดใช้งานได้สามารถนำออกมาขายหรือมอบให้คนอื่นได้
แม้เครื่องเปิดใช้งานจะมีจำนวนไม่น้อย แต่ก็ยังไม่พอกับความต้องการของประชากรบนดาวเสวียน ส่งผลให้ราคาสูงลิ่วมาโดยตลอดและขึ้นทุกปี
ตอนนี้เครื่องเปิดใช้งานในตลาดมีราคาอย่างน้อย 200,000 เหรียญมังกร เทียบเท่ารายได้หนึ่งปีของครอบครัวธรรมดาครอบครัวหนึ่ง
ก่อนสามีของอวี๋เหม่ยเซียงจะเสียชีวิต เขาเป็นเจ้าของกิจการเล็ก ๆ คนหนึ่ง ทิ้งเงินเก็บไว้จำนวนหนึ่งกับบ้านสามชั้นหลังนี้
ส่วนอวี๋เหม่ยเซียงก็เปิดร้านเสริมความงามเล็ก ๆ รายได้พออยู่ได้
แต่การจะควักเงิน 200,000 ออกมาทีเดียวก็ไม่ใช่เรื่องง่าย นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมฟางจือชิวกับฟางหานซวงอายุ 20 กับ 22 ปีแล้ว แต่ยังไม่เคยเล่นเกมมหายุทธภพ
เจ้าของร่างเดิมก็อยากได้เครื่องเปิดใช้งานนี้มาตลอด อวี๋เหม่ยเซียงไม่ซื้อให้ลูกสาว แต่กลับซื้อให้เขาก่อน แสดงให้เห็นชัดว่านางดีกับเขามากแค่ไหน
หลินเฟิงแอบตัดสินใจในใจเช่นกัน ในเมื่อสืบทอดร่างนี้มาแล้ว เขาก็ต้องปกป้องแม่ลูกบ้านนี้ให้ดี ทะนุถนอมความรักในครอบครัวที่ได้มาอย่างยากลำบาก นับว่าตอบแทนเจ้าของร่างเดิมได้แล้ว