เฉินอวิ๋นเซียวพูดต่อว่า "ยังดีที่ศิษย์น้องเล็กไม่ท้อแท้ ปล่อยให้ความสามารถเฉพาะทางรกร้าง ดูแลคนป่วยไปก็ยังเรียนรู้ไปด้วย ศิษย์น้องเล็กเข้มแข็งมาก ผมชื่นชมเธอจริงๆ"
จิ่งมู่หานขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกลับมาเป็นสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิมในพริบตา
ฉินเยว่ซินไม่พอใจนักพูดว่า "ประธานเฉิน คุณกำลังเปิดทางพิเศษให้ใครหรือเปล่า? จบมาไม่เข้างานสามปี แล้วคุณให้เธอเป็นซีทีโอ เธอจะทำอะไรเป็นไง?"
ไป๋ซูจวินอยากจะหัวเราะ ที่แท้คนเส้นสายใหญ่ที่สุดที่นี่ก็คือฉินเยว่ซินตัวเธอเองนี่นา?
วันนี้จิ่งมู่หานพาเธอมา ก็เพื่อจะให้เธอเข้าทำงานในแผนกเทคนิคของซิงซู ฉาบทองให้เธอ เพื่อว่าเมื่อกลับไปแย่งมรดกจะได้มีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น
ไม่คิดว่าไป๋ซูจวินจะฉวยโอกาสมาก่อน เธอไม่อยากทำงานใต้บัญชาของไป๋ซูจวินเลย
ผู้หญิงคนนี้ทำไมชอบแย่งอะไรกับเธอไปหมด?
เฉินอวิ๋นเซียวมองเธออย่างไม่พอใจ แล้วถามว่า "คุณเป็นแฟนของคุณจิ่งหรือ?"
ฉินเยว่ซินรีบประกาศตัว พูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ใช่สิ!"
ไป๋ซูจวินมองจิ่งมู่หาน เขาไม่ได้ปฏิเสธคำพูดนั้น กลับมองมาที่เธอด้วย สายตาทั้งคู่สบกันเพียงไม่กี่วินาทีก็ต่างเบือนหนี
เฉินอวิ๋นเซียวถามอย่างไม่เข้าใจ "ถ้าอย่างนั้น คุณควรกลับบ้านไปเป็นคุณนายจิ่งสุขสบาย จะมาบริษัทเราทำอะไร? งานโปรแกรมเมอร์เหนื่อยมากนะ"
นี่มันมาสร้างเรื่องวุ่นวายชัดๆ นายจะทนความเหนื่อยนั้นไหวเหรอ? แต่คำพูดนี้เขากลืนลงคอไป ไม่กลัวเจ้าของเงินทุนจะไม่พอใจ
ฉินเยว่ซินเสียหน้า ยกมือขึ้นจะเถียงกลับ
ไป๋ซูจวินพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "คุณจิ่งรีบพาแฟนของคุณไปแต่งงานเข้าบ้านเถอะคะ คุณจะให้คนงามมาลำบากแบบนี้ได้ยังไงกัน?"
ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ดึงดันไม่ยอมหย่ากับเธอสักที ยังพาผู้หญิงนอกใจมาเดินอวดโฉม รังแกคนก็ไม่ควรแบบนี้นี่นา!
จิ่งมู่หานพูดเสียงเย็น "เวลาคุยเล่นนานพอแล้ว เราประชุมกันเถอะ เยว่ซินเป็นคนที่ผมยอมรับ ผมยินยอมให้เธอเข้าร่วมประชุม"
วันนี้ไม่ได้ประชุมผู้ถือหุ้น เป็นเพียงรายงานความคืบหน้าโครงการต่างๆ ของบริษัทล่าสุดต่อเจ้าของเงินทุน และรายงานความก้าวหน้าสิทธิบัตรการวิจัยพัฒนาเท่านั้น
จิ่งมู่หานยืนกรานให้ผู้หญิงของเขาเข้าร่วม เฉินอวิ๋นเซียวถึงไม่เต็มใจก็พูดอะไรไม่ได้
กระซิบกับไป๋ซูจวินด้านหลัง "ผู้หญิงคนนั้นดูก็รู้ว่าเป็นเพียงของตกแต่ง จิ่งมู่หานไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่"
ไป๋ซูจวินมองคนสองคนที่เดินเคียงข้างไปข้างหน้า ความรู้สึกขมขื่นพวยพุ่งขึ้นในหัวใจ พูดอย่างสงบ "รักแท้เอาชนะได้ทุกอย่าง"
ทุกคนต้องหลีกทางให้ความรักของพวกเขา รวมถึงเธอด้วย
เฉินอวิ๋นเซียวนึกขึ้นได้ถึงคำถามเมื่อกี้ จึงถามเสียงเบา "สามีคุณตายไปแล้วเหรอ?"
"อืม ตายไปแล้ว!"
ตายไปตั้งแต่วันที่ฉินเยว่ซินส่งผลตรวจดีเอ็นเอมาให้เธอแล้ว
เฉินอวิ๋นเซียวรู้สึกเวทนาเธอ เพิ่งเสียแม่ไป สามีก็ตายอีก ชีวิตเธอลำบากจริงๆ
"ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ"
ไป๋ซูจวินทำเป็นใจบาง "เลิกเสียใจนานแล้ว!" เสียใจก็เปลี่ยนข้อเท็จจริงที่เจ็บปวดไม่ได้ เดินหน้าต่อไปก็พอแล้ว
ต่อให้จิ่งมู่หานจัดพิธีศพ ก็ไม่ถึงคิวเธอต้องมาไว้ทุกข์ เธอไม่เคยได้รับการยอมรับต่อหน้าสาธารณะจากตระกูลจิ่ง เธอรู้ดีว่าในสายตาพวกเขา เธอไม่คู่ควรกับจิ่งมู่หาน
ในห้องประชุม ไป๋ซูจวินเปิดคอมพิวเตอร์ แนะนำสิทธิบัตรการประดิษฐ์ล่าสุดของเธอที่เกี่ยวกับวิธีการปรับใช้กับพลังประมวลผลในประเทศ
เธอเป็นคนนำทีมเชื่อมโยงห่วงโซ่เต็มรูปแบบตั้งแต่ฮาร์ดแวร์ระดับล่างจนถึงโมเดลอุตสาหกรรมระดับบน ถูกผู้บริหารระดับสูงของบริษัทยอมรับว่าเป็นผู้บุกเบิกหลักที่ขาดไม่ได้ จึงได้รับตำแหน่งซีทีโอของซิงซูด้วยความสามารถนี้
การนำเสนอของไป๋ซูจวินไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือย ล้วนเป็นเนื้อหาทางวิชาการล้วนๆ ส่วนที่ยากเกินไปฉินเยว่ซินฟังไม่ค่อยเข้าใจ สีหน้าเหมือนท้องผูก ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่จิ่งมู่หาน
จิ่งมู่หานดูจะเอาใจใส่ พูดขัดขึ้นว่า "คุณไป๋ ต่อจากนี้เวลาประชุมกับเจ้าของเงินทุนไม่ต้องพูดถึงเรื่องเทคนิค แค่พูดถึงมูลค่าทางการตลาดก็พอ"
ไป๋ซูจวินตอบอย่างฉะฉาน "ได้ค่ะ คุณจิ่ง คราวหน้าประชุมแบบที่ไม่ต้องใช้สมองก็ไม่ต้องเรียกฉันนะ"
ในใจไร้ความรู้สึก เธอชินกับความรำคาญของจิ่งมู่หานที่มีต่อเธอมานานแล้ว
แต่จิ่งมู่หานดูเหมือนจะไม่พอใจคำตอบของเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย
แต่ไป๋ซูจวินไม่สนใจ
ต่อจากนั้นเว่ยเทียนหมิง ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดก็แนะนำมูลค่าทางการตลาดของสิทธิบัตรนี้ ทำให้โมเดลขนาดใหญ่ในอุตสาหกรรมการแพทย์ การศึกษา อุตสาหกรรม ฯลฯ ทำงานด้วยต้นทุนต่ำบนพลังประมวลผลในประเทศ เปิดตลาดแนวตั้งแบบ B2B ถือว่ามีตลาดกว้างใหญ่มาก
เฉินอวิ๋นเซียวฟังแล้วรู้สึกภาคภูมิใจเป็นพิเศษ ในสายตาเขาไป๋ซูจวินคือสาวอัจฉริยะ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือตามืด ไปเจอผู้ชายที่ทำให้เธอเสียเวลาสามปี
โชคดีที่ผู้ชายคนนั้นตายไปแล้ว ต่อไปเขาจะได้ร่วมงานกับศิษย์น้องเล็กแล้ว
ฉินเยว่ซินยิ่งฟังยิ่งโมโห ไป๋ซูจวินไม่ได้เป็นแม่บ้านอยู่บ้านตลอดหรือ? เธอมีความสามารถมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
จากนั้นเธอเงยหน้า จ้องหน้าด้วยสายตาเย่อหยิ่ง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ราวกับจะบอกว่า ต่อให้เธอเก่งแค่ไหน ก็มีสิทธิ์แค่ถูกฉันเหยียบไว้ใต้เท้า
ผู้ชายอย่างจิ่งมู่หาน ไม่แม้แต่จะมองเธอสักนิด
ไป๋ซูจวินจะไม่เข้าใจความหมายของเธอได้อย่างไร จึงกลอกตาเป็นการตอบโต้ แล้วไม่มองเธออีกต่อไป
หลังการประชุมจบ ไป๋ซูจวินกำลังเก็บของ ฉินเยว่ซินออดอ้อนจิ่งมู่หานว่า "มู่หาน ฉันอยากเป็นซีทีโอของซิงซู นายเป็นนักลงทุน นายน่าจะตัดสินใจได้"
มือของไป๋ซูจวินชะงัก จิ่งมู่หานเห็นเข้า ขนตาของเขาสั่นเล็กน้อย
ถึงเขาจะเป็นเจ้าของเงินทุน แต่เฉินอวิ๋นเซียวได้วางโครงสร้างหุ้นไว้อย่างเป็นระบบแล้วตั้งแต่แรก ต่อให้ผู้ก่อตั้งมีหุ้นเพียง 3% ก็ยังคงสิทธิ์ในการบริหารจัดการไว้
บริษัทสตาร์ทอัพทั่วไปมักให้เจ้าของเงินทุนเป็นฝ่ายมีอำนาจตัดสินใจ แต่ไป๋ซูจวินไม่รู้เรื่องนี้
เธอคิดว่างานของเธอคงจะไม่ได้แล้ว ด่าในใจว่าไอ้คู่หมาโรคจิต มีชู้กันก็พอแล้ว ยังมายุ่งกับงานของเธออีก คนซวยดื่มน้ำยังติดฟัน
การแต่งตั้งบุคลากรของซิงซู จิ่งมู่หานไม่มีอำนาจก้าวก่าย แต่เขาก็ยังเอ่ยปากกับเฉินอวิ๋นเซียว
เสียงของเขาสุขุมเย็น "ประธานเฉิน พิจารณาข้อเสนอของเยว่ซินหน่อยสิ"
เขาพูดจบ ฉินเยว่ซินมองไป๋ซูจวินด้วยสีหน้าเยาะเย้ย หัวใจของไป๋ซูจวินเหมือนถูกลวดเหล็กรัดแน่น หายใจไม่ออก
คิดไม่สวย อยากจะร้องไห้ เธอไม่เคยเป็นคนที่ถูกเลือกเลย
ไม่เป็นไร แย่ที่สุดก็ย้ายไปอยู่บริษัทอื่น หากจนตรอกจริงๆ ย้ายออกจากเมืองนี้ก็ได้เหมือนกัน
แค่ต้องฟ้องหย่า เดินไปเดินมา จะลำบากหน่อย
สู้คนที่เกิดมาบนกองเงินกองทองไม่ได้นอกจากหลบเลี่ยงพวกเขา ก็ไม่มีทางอื่น
เฉินอวิ๋นเซียวปฏิเสธอย่างไม่เกรงใจ "คุณจิ่ง นี่คุณไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลยนะ? แผนกเทคนิคต้องใช้ความสามารถจริงๆ ไม่ใช่แค่ขยับปาก แล้วรหัสจะกระโดดออกมาจากคอมพิวเตอร์เอง"
คำพูดที่รุนแรงกว่านั้นเขาไม่ได้พูดออกมา
ไป๋ซูจวินชื่นชมเฉินอวิ๋นเซียวในใจ สมกับเป็นพี่ชายที่มีพรสวรรค์ของเธอจริงๆ กล้าเผชิญหน้าแม้แต่เจ้าของเงินทุน
ฉินเยว่ซินเสียหน้าต่อหน้า กระตุกแขนเสื้อเชิ้ตจิ่งมู่หานแล้วพูดว่า "มู่หาน ฉันอยากเข้าทำงานที่ซิงซูจริงๆ นะ"
จิ่งมู่หานพูดต่อ "ประธานเฉิน ตั้งราคามาเลย เยว่ซินอยากเข้าร่วมบริษัทคุณ ก็ให้เธอเข้าไปเถอะ"