จิ่งมู่หานมีลูกนอกสมรสอายุราวสองขวบ
ในโทรศัพท์ของไป๋ซูจวินคือวิดีโอที่ฉินเยว่ซินผู้เป็นรักแรกของเขาส่งมา: เขากำลังอุ้มเด็กชายตัวเล็กเล่นอยู่ ฉินเยว่ซินนั่งอยู่ข้าง ๆ มองพวกเขาพลางยิ้ม
ในวิดีโอพวกเขาดุจครอบครัวสามคน ใบหน้าของทั้งสามเปื้อนรอยยิ้มแห่งความสุขจนแทบจะทะลุออกมานอกจอ
ใบหน้าดุจหยกขาวแกะสลักของจิ่งมู่หาน ณ บัดนี้ยิ้มอย่างเอ็นดูอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน รอยยิ้มเช่นนี้ไป๋ซูจวินไม่เคยเห็นที่บ้านมาก่อน
เด็กชายในวิดีโอมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับจิ่งมู่หานเป็นอย่างยิ่ง
มือที่ถือโทรศัพท์ของไป๋ซูจวินสั่นระริก เธอเตรียมจะกดบันทึก แต่วิดีโอกลับถูกถอนกลับไปอย่างทันท่วงที
มุมปากของไป๋ซูจวินกระตุก ยังไม่ทันได้คิด อีกไม่นานก็มีรูปภาพผลตรวจดีเอ็นเอระหว่างเด็กกับจิ่งมู่หานตามมา บนนั้นเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า: สนับสนุนว่าจิ่งหลานกับจิ่งมู่หานมีความสัมพันธ์ทางสายเลือด
ที่แท้ก็เป็นพ่อลูกกันจริง ๆ!
ไป๋ซูจวินเวลานี้กำลังคุกเข่าอยู่ในโรงสวดศพของแม่ ในช่วงหน้าร้อน เธอกลับรู้สึกเพียงว่าร่างทั้งร่างตกลงไปในห้องเย็น ถูกน้ำเย็นสาดจนทั่วร่างเย็นเฉียบ
เธอแต่งงานกับจิ่งมู่หานมาสามปีแล้ว จิ่งมู่หานเพิ่งจะเริ่มสัมผัสเธอก็แค่เดือนนี้เอง
น่าขันที่ลูกของเขากับหญิงอื่นกลับโตขนาดนี้แล้ว
ระหว่างที่ไป๋ซูจวินกำลังใจลอย ข้อความนี้ของฉินเยว่ซินก็ถูกถอนกลับไปอีกครั้งตามจังหวะ ไป๋ซูจวินไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอจึงทำเช่นนั้น
เธอรู้สึกเพียงใจเจ็บปวดขึ้นมา ไม่แปลกใจเลยที่จิ่งมู่หานปฏิเสธไปร่วมงานศพของแม่ ที่แท้เธอในใจเขาก็ไม่เคยมีความสำคัญเลย แม้เดือนนี้พวกเขาจะเร่าร้อนดั่งขาดใจ ก็มิอาจเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างกันได้
หัวใจของไป๋ซูจวินด้านชาไปแล้ว ก็ดีเช่นกัน ชีวิตแต่งงานนี้ควรจะจบลงเมื่อแม่จากไปเสียที
ยามนางลุกขึ้น ร่างโซซัดโซเซแทบจะล้มลง แขนข้างหนึ่งที่แข็งแรงได้ประกอบนางไว้
"ระวัง!" ไป๋ซูจวินเงยหน้าขึ้น เห็นฮั่วจิ่วเซียวพี่ชายที่ไม่พบหน้ามาสามปีแล้ว
น้ำตาของไป๋ซูจวินไหลริน "พี่ชาย พี่สบายดีแล้วหรือ?"
ฮั่วจิ่วเซียวจมดวงตาลง "เจ้าหวังให้ข้ามีเรื่องหรือ?" มือที่ประคองไป๋ซูจวินแน่นขึ้น แล้วถามว่า "ปีนั้นเหตุใดเจ้าจึงไม่รอข้า? ข้าบอกตั้งแต่สิบแปดปีแล้วว่าจะแต่งกับเจ้า"
ไป๋ซูจวินผลักเขาออก "ฉันแต่งงานแล้ว ฉันไม่เคยคิดจะแต่งกับพี่"
ฮั่วจิ่วเซียวโกรธเล็กน้อย "จิ่งมู่หานไม่เคยยอมรับเจ้าต่อสาธารณะ เหตุใดเจ้าต้องผูกมัดกับเขาคนเดียว?"
ไป๋ซูจวินกล่าวอย่างเย็นชา "ต่อไปคงไม่แล้ว ฉันเตรียมจะหย่ากับเขา" นางฉงนเล็กน้อย "พี่รู้ได้อย่างไรว่าฉันแต่งงานกับเขา?"
พวกเขาแต่งงานแบบปิด
ฮั่วจิ่วเซียวกล่าวว่า "ค่าดูแลสามปีของแม่กว่าสิบล้าน เจ้าไม่มีปัญญาจ่าย ที่อยู่ของแม่คือโรงพยาบาลเอกชนที่ติ่งซ่างลงทุน เจ้าคิดว่าข้าจะเดาไม่ออกหรือ?"
ไป๋ซูจวินถอนหายใจ "ฉันแต่งงานกับเขาเพื่อเงินจริง ๆ"
ได้ยินคำนี้ บนใบหน้าฮั่วจิ่วเซียวปรากฏความสะใจ "ถ้าเจ้าอยากสู้คดีหย่า ข้าช่วยหาใครสักคนให้ได้ สามปีก่อนเจ้าให้เงินลงทุนสามล้านแก่ข้า ตอนนี้บริษัทของข้ากลับมามีชีวิตแล้ว หลังจากนี้เจ้าไม่ต้องทนทุกข์อีก"
ฮั่วจิ่วเซียวเป็นลูกชายที่ติดมากับฝ่ายชายตอนแม่ของนางแต่งงานครั้งที่สอง
เขาทะนุถนอมไป๋ซูจวินตั้งแต่เด็ก และสารภาพรักกับนางหลายครั้งไม่หยุด แต่นางเห็นเขาเป็นแค่พี่ชาย
ไป๋ซูจวินผงกศีรษะ "ดี ท่านให้คนมาช่วยร่างข้อตกลงหย่าให้ข้าที ถ้าเขายอมก็จบด้วยดี ถ้าไม่ยอมก็สู้กันในศาล"
ฮั่วจิ่วเซียวร่วมกับไป๋ซูจวินเฝ้าศพจนถึงวันฝัง เสร็จสิ้นขั้นตอนพิธีทั้งหมด
วันที่ฝังศพแม่ ยายมาแล้ว
นางคะยั้นคะยอให้ไป๋ซูจวินโทรหาสามี "ยังไงเจ้าก็แต่งงานแล้ว สามีไม่มาถือว่าไม่สมควร ถึงยายจะอ้อนวอนเจ้าเถอะ"
ยายพูดพลางก็น้ำตาไหล นางสุขภาพไม่ดี หวังว่าถ้าวันข้างหน้านางสิ้นลมไป จะมีคนดูแลหลานสาวได้
นางไม่เคยเห็นสามีของซูจวินเลย หวังจะได้เจอ ได้ดูว่าเขาเป็นคนดีที่ไว้วางใจฝากฝังได้หรือไม่
ในลำคอของไป๋ซูจวินรู้สึกเหมือนมีอะไรติดขัด กล้ำกลืนใจกดโทรหาจิ่งมู่หาน ทางสายเสียงใสสะอาดของเขาดังมา "มีอะไร?"
เสียงของไป๋ซูจวินแผ่วเบามาก "วันนี้เป็นวันฝังศพแม่ ฉันอยากให้คุณมาสักหน่อยนะคะ"
จิ่งมู่หานลังเลไปหลายวินาที ปฏิเสธว่า "ไปไม่ได้ พอดีตอนเย็นนี้ผมมีนัด"
ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงของฉินเยว่ซินจากทางสาย "มู่หาน การแสดงโดรนคืนนี้กี่โมง?"
จิ่งมู่หานกดตัดสายอย่างเร่งรีบ ไป๋ซูจวินรู้สึกเพียงหายใจถี่โหย รู้สึกราวฟ้าดินหมุน
ฮั่วจิ่วเซียวเห็นนางหน้าซีด จึงรีบประคองนางไว้ "นี่ร่างกายเจ้ามีปัญหาหรือเปล่า?"
หลายวันมานี้ไป๋ซูจวินเอาแต่ร้องไห้ไม่สร่าง ฮั่วจิ่วเซียวก็รู้ดีว่าความผูกพันระหว่างนางกับแม่นั้นลึกซึ้งเพียงใด
ไป๋ซูจวินฝืนกายที่ใกล้โรยรา กล่าวว่า "ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ"
ในคืนวันนั้นเอง ไป๋ซูจวินก็เห็นในเน็ตติดเทรนด์ บนยอดตึกสำนักงานของติ่งซ่างแคปิตอลมีการแสดงโดรน คาดว่าเป็นประธานกลุ่มจิ่งมู่หานร่วมฉลองวันเกิดให้แฟนสาว
ไป๋ซูจวินมองดูโดรนหลายพันลำกลางอากาศแสดงภาพงดงามตระการตาต่าง ๆ ในโทรศัพท์ หัวใจดวงหนึ่งเลือดไหลไม่หยุด
ที่เขาบอกว่ามีนัด ที่แท้ก็เพื่อไปร่วมวันเกิดของฉินเยว่ซินนี่เอง
ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว ร้องไห้ระงม
นางบอกกับตนเองว่า นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เสียน้ำตาเพื่อเขา
ไป๋ซูจวิน จากนี้จงขุดเขาออกจากใจของเจ้าเสีย
ครู่หนึ่ง ไป๋ซูจวินได้รับวิดีโออวดของฉินเยว่ซินอีกแล้ว ไม่เพียงมีการแสดงโดรน ยังมีงานเลี้ยงวันเกิดของนางด้วย นิ้วเรียวงามดุจหยกของจิ่งมู่หานโผล่ออกมา เขากำลังก้มตัดเค้ก
ไป๋ซูจวินกำโทรศัพท์แน่น หัวใจเจ็บปวดแทบจะขาดใจ
ยังไม่ทันที่ไป๋ซูจวินจะบันทึกวิดีโอและภาพ ฉินเยว่ซินก็ถอนกลับอีกแล้ว
ตามมาด้วยข้อความแถวหนึ่ง: [แม่เธอตาย เขาก็ยังไม่ยอมไปเป็นเพื่อนเธอ ยอมแต่จะไปอยู่เป็นเพื่อนวันเกิดฉัน ไป๋ซูจวิน เธอเป็นเมียเขานี่ช่างล้มเหลวสิ้นดี]
ไป๋ซูจวินตอบโต้กลับไปตรง ๆ: [เธอเลี้ยงลูกนอกสมรสให้เขามาหลายปี แล้วทำไมเขาไม่ให้เธอเลื่อนขั้นเป็นภรรยาเอกล่ะ?]
ฉินเยว่ซินไม่ตอบนาง ทว่าได้ถอนข้อความกลับอีก
อ่านแล้วไป๋ซูจวินหนังตาเต้นตุบ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ไป๋ซูจวินกลับถึงบ้าน ให้แน่ชัดคือบ้านของจิ่งมู่หาน บ้านนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง
จิ่งมู่หานสวมชุดอยู่บ้านผ้าไหมแท้ทั้งชุดนั่งอยู่บนโซฟาถือแท็บเล็ตอ่านข่าวการเงิน
เขาหน้าตาดุจภาพวาด บนใบหน้าเรียวยาวมีอวัยวะบนใบหน้าประณีตกระจายอยู่ รูปร่างก็ดีเยี่ยมหนึ่งในหมื่น สูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้า ไหล่กว้างเอวคอด ใต้เสื้อผ้าไหมรูปตัววีลึกคือกล้ามอกแข็งแกร่งที่ปรากฏจาง ๆ
ไป๋ซูจวินได้แต่ถอนหายใจ ดูคนที่ภายนอกไม่ได้ ใครว่าชายรูปงามจะรักมั่น? ก็ไม่เห็นจะต่างอะไรกับการมีชู้นอกบ้านเลี้ยงลูกนอกสมรส?
จิ่งมู่หานเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเป็นพัก ๆ ระหว่างที่ไป๋ซูจวินเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาเอ่ยเสียงเบา "งานศพเสร็จแล้วหรือ?"
ไป๋ซูจวินตอบอย่างเย็นชา "อืม!"
จิ่งมู่หานลุกขึ้น ยื่นนาฬิกาข้อมือราคาแพงให้เรือนหนึ่ง "คุณทำใจเถอะนะ! ที่ผมไม่ไปมีเหตุผลของผม ผมยุ่งมากจริง ๆ"
ไป๋ซูจวินสีหน้าเย็นชา ไม่รับนาฬิกา นางไม่จำต้องรับของสงเคราะห์จากจิ่งมู่หานอีกแล้ว
"ใช่ คุณมัวแต่ยุ่งฉลองวันเกิดให้ผู้หญิงของคุณ ฉันเห็นในเทรนด์แล้ว"
จิ่งมู่หานสีหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมกล่าว "เรื่องไม่ใช่อย่างที่คุณคิด"
ไป๋ซูจวินถาม "อ๋อ งั้นมันเป็นอย่างไรล่ะ?"
โทรศัพท์มือถือของจิ่งมู่หานดังขึ้นมา เขาเดินพลางรับโทรศัพท์ไปทางห้องนอนใหญ่
"ได้ ผมจะไปเดี๋ยวนี้"
สีหน้าที่เพิ่งสงบเมื่อครู่พลันเย็นชาขรึมลง เขากลับห้องนอนใหญ่เปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปแล้ว
ไป๋ซูจวินไม่แยแสว่าเขาจะไปไหน สีหน้าเฉยชา เดินกลับเข้าห้องของตน
หลังอาบน้ำเสร็จ ข้อความวีแชตของฉินเยว่ซินก็มาอีกแล้ว