เวินซีทนดูต่อไปไม่ไหว ตั้งใจจะพุ่งเข้าไปในห้องส่วนตัวเพื่อไปต่อว่า จิ่งมู่หาน
ไป๋ซูจวินดึงเธอไว้ พร้อมพูดว่า "เขารักฉันที่ไหน ไปต่อว่าเขาก็แค่ทำให้ตัวเองขายหน้า ยิ่งกว่านั้นฉันก็กำลังจะหย่ากับเขา แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ ฉันเตรียมจะยื่นฟ้องแล้ว พี่ชายฉันกลับมาแล้ว เขาบอกว่าจะช่วยฉัน"
เวินซีงงไปชั่วขณะ แล้วถามอย่างระมัดระวัง "เธอจะกลับไปคืนดีกับพี่ชายเธองั้นเหรอ?"
ไป๋ซูจวินส่ายหน้า "การหย่าของฉันไม่เกี่ยวกับพี่ชายฉัน ฉันแค่อยากจะออกจากชีวิตของจิ่งมู่หาน เริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตคู่นี้มันอึดอัดเกินไป"
แม่ของเธอนอนอยู่ห้องไอซียูสามปีเต็ม ในที่สุดก็จากเธอไป สิ่งที่เธอให้ความสำคัญในชีวิตเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ
อาหารมื้อนี้ทำให้เวินซีกินเหมือนติดคอ ทั้งสองคนไม่ได้คุยอะไรกันมาก
จิ่งมู่หานเดินออกมาจากห้องส่วนตัว ข้างๆ มีฉินเยว่ซินและเด็กคนนั้น
จิ่งมู่หานอุ้มเด็กเอง เขาเห็นไป๋ซูจวินแต่กลับทำเป็นมองไม่เห็น
ไป๋ซูจวินก็ไม่ได้ตั้งใจจะสนใจเขา กินข้าวต่อไป
แต่ฉินเยว่ซินเดินเข้ามา พร้อมยิ้มบางๆ แล้วแนะนำเสียงเบา "ไป๋ซูจวิน นี่คือลูกของฉันกับมู่หาน ชื่อจิ่งหลาน"
เวินซีโกรธมากอยากจะด่า วางตะเกียบลงทันที
ไป๋ซูจวินสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เงยหน้าขึ้นแล้วพูดประชด "ยังไงล่ะ จะพาลูกนอกสมรสมาถวายน้ำชาให้ฉันผู้เป็นนายหญิงเหรอ? เธอเป็นเมียน้อยข้างถนนหรือเมียน้อยในบ้าน? หรือว่าเป็นชู้ของเขา? ฉันจะเตรียมอั่งเปาให้เธอคนละแบบเลย"
ฉินเยว่ซินหน้ารับไม่ได้ โกรธจนตับแทบแตก
แล้วก็พูดเสียงอ่อนแอใส่จิ่งมู่หาน "มู่หาน ดูเธอสิ ไม่รู้จักมารยาทเลย"
จิ่งมู่หานพูดเสียงเย็น "ไป๋ซูจวิน ช่วงนี้เธอเก่งขึ้นนะ ฉันให้หน้าเธอมากเกินไปหรือเปล่า?"
ไป๋ซูจวินเงยหน้ามองอย่างดูถูก "ดูแลผู้หญิงของเธอให้ดี อย่ามารบกวนฉัน เราต่างคนต่างอยู่"
จิ่งมู่หานขมวดคิ้ว ยื่นจิ่งหลานให้ฉินเยว่ซิน แล้วพูดเสียงเบา "เธอพาลูกกลับไปก่อน"
ฉินเยว่ซินพูด "มู่หาน เธอบอกว่าเย็นนี้จะอยู่กับหลานหลานไม่ใช่เหรอ?"
จิ่งหลานพูดเสียงอ้อแอ้ "คุณพ่อ ผมอยากให้คุณพ่อมานอนกับผม"
จิ่งมู่หานปลอบเสียงอ่อนโยน "หลานหลาน ว่าง่ายๆนะ พ่อจัดการธุระเสร็จแล้วจะกลับไปอยู่ด้วย"
ฉินเยว่ซินกับจิ่งหลานแม่ลูกอำลาจิ่งมู่หานอย่างอาลัยอาวรณ์ ราวกับจะจากกันตลอดไป ดวงตาของจิ่งมู่หานเต็มไปด้วยความอดทนและทะนุถนอมที่ไป๋ซูจวินไม่เคยเห็นมาก่อน
เวินซีโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม พึมพำเสียงเบา "โรคจิต"
ไป๋ซูจวินเองก็หน้าบึ้ง ถึงแม้จะไม่อยากอยู่กับจิ่งมู่หานแล้ว แต่พอเห็นภาพนี้ก็อดโกรธไม่ได้
เธออยากจะตบหน้าคู่สามีภรรยาหมาสองตัวนี้นัก
หลังจากฉินเยว่ซินกับลูกจากไป จิ่งมู่หานก็นั่งดูไป๋ซูจวินกินข้าวอยู่ข้างๆ เธอถูกรั้งสายตาเขาจนอึดอัด วางตะเกียบลงแล้วถาม "คุณมีอะไร?"
เขาลุกขึ้นยืน พูดว่า "กลับบ้านก่อนแล้วค่อยพูดกัน" ร่างสูงใหญ่ของเขาทอดเงามาทับ ไป๋ซูจวินหมดความอยากอาหารทันที
"คุณจิ่ง คุณบล็อกวีแชทฉันไปไม่ใช่เหรอ? มีอะไรพูดตรงนี้ได้เลย"
เวินซีมองจิ่งมู่หานด้วยความตกใจ ผู้ชายหมาคนนี้ทำให้เธอเปิดหูเปิดตาได้เรื่อยๆ ที่แท้ก็บล็อกวีแชทเมียตัวเองด้วย
จิ่งมู่หานยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "เธอแน่ใจเหรอว่ารับผิดชอบผลของการผิดสัญญาไหว?"
"รู้แล้ว!" ไป๋ซูจวินถือกระเป๋าลุกขึ้นไปกับเขา นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่ได้นั่งรถเขา
ในโรงรถของบ้านพันแทงอี๋ จอดรถหรูเจ็ดคันของจิ่งมู่หาน เขาไม่เคยให้ไป๋ซูจวินแตะต้องเลย
"รถของฉัน เธอไม่คู่ควรจะขับ กรุณารู้จักที่ทางของตัวเองด้วย"
คำพูดของเขาในวันแต่งงานดังก้องอยู่ในหัว ตั้งแต่นั้นมาไป๋ซูจวินก็คอยหลบเลี่ยงเขา
พอขึ้นรถ จิ่งมู่หานดึงที่บังแดดลง แล้วเหลือบตามองไป๋ซูจวิน
ไป๋ซูจวินไม่รู้ว่าถูกมอง ก้มหน้าตอบวีแชทของเฉินอวิ๋นเซียว [รุ่นพี่ ฉันพร้อมทำงานได้ทุกเมื่อ]
เฉินอวิ๋นเซียวตอบกลับทันที [งั้นพรุ่งนี้เลย ตำแหน่งฉันเตรียมไว้ให้เธอแล้ว! รับรองว่าเธอพอใจ]
ไป๋ซูจวินยิ้มออกมา แล้วตอบกลับ [ขอบคุณรุ่นพี่!]
จิ่งมู่หานมองเธอก้มหน้าอย่างจริงจัง อยากจะยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์เธอออกมา
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของจิ่งมู่หานดังขึ้น เป็นวิดีโอคอลจากฉินเยว่ซิน จิ่งมู่หานวางสาย
ไป๋ซูจวินอดประชดไม่ได้ "ฉันจะหย่ากับคุณอยู่แล้ว รับวิดีโอคอลจากแสงจันทร์ของคุณก็ไม่เห็นเป็นไร หลายปีมานี้ฉันเองที่เป็นตัวขัดขวางพวกคุณได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข"
จิ่งมู่หานเผยอริมฝีปากบางๆ ร่างกายโน้มเข้าหาเธอ กลิ่นจูนิเปอร์เฉพาะตัวของเขาลอยมา
ไป๋ซูจวินรู้สึกรำคาญอยากจะผลักเขา แต่จิ่งมู่หานคว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้
"ไม่เห็นเป็นไร แล้วเธอหนีออกจากบ้านกับทำหนังสือหย่าไว้ทำไม? อยากเรียกร้องความสนใจจากฉันเหรอ? ฉันบอกเธอตรงๆ เลยนะ ทำแบบนี้มันไร้ความหมาย"
ไป๋ซูจวินขยับตัวไปชิดหน้าต่าง พูดเสียงเรียบ "ฉันไม่ต้องการความสนใจจากคุณ ตอนแรกตกลงกันไว้ว่าแต่งงานเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้คุณ ตอนนี้คุณหายดีแล้ว ฉันก็ควรจะถอยออกมา ให้คุณกับแสงจันทร์ของคุณได้อยู่ด้วยกัน แล้วก็พาลูกชายของคุณกลับสกุล จะได้ไม่มีใครด่าว่าแสงจันทร์ของคุณเป็นมือที่สาม ลูกคุณเป็นลูกนอกสมรส ดูสิฉันรู้จักหน้าที่แค่ไหน"
เธอไม่มีเจตนาจะไปแข่งขันกับฉินเยว่ซิน อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็มีแต้มต่อมากมาย ในขณะที่เธอไม่มีอะไรเลย
ความต้องการเดียวของเธอคือการหย่ากับจิ่งมู่หานให้เร็วที่สุด เธอไม่มีอารมณ์จะดูพวกเขาเล่นละครน้ำเน่าเรื่องสามีภรรยา
ดวงตาของจิ่งมู่หานเต็มไปด้วยหมอกหนา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและห่างเหิน "ไป๋ซูจวิน ชีวิตคู่นี้ฉันเป็นคนตัดสินใจ จะหย่าเมื่อไหร่ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ
ตอนนั้นเธอยอมแต่งงานกับฉันเพื่อเงินสิบล้านเธอก็ควรจะทนกับความอึดอัดทั้งหมดในชีวิตคู่นี้ ทำตัวเป็นคุณนายจิ่งที่ดีๆ ต่อไป เรื่องอื่นไม่ต้องไปคิดมาก"
ไป๋ซูจวินหัวเราะเย็น แล้วประชด "มีใครรู้บ้างว่าฉันเป็นคุณนายจิ่ง?"
จิ่งมู่หานยื่นมือที่เรียวบางของเขา ดึงเนคไทอย่างหงุดหงิด แล้วพูด "ฉันรู้ก็พอแล้ว เธอเชื่อฟังฉัน"
ไป๋ซูจวินจ้องตาคมยาวดุดันของเขา เธอมองไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะทำอะไร จึงถามอย่างฉงน "ฉินเยว่ซินมาเปิดโปงถึงขนาดนี้แล้ว คุณไม่ต้องให้สถานะกับแสงจันทร์และลูกชายของคุณอีกเหรอ?"
จิ่งมู่หานพูดอย่างเฉยเมย "นั่นเรื่องของฉัน เธออย่าไปยุ่ง!"
ไป๋ซูจวินพูดเสียงอึมครึม "รู้แล้ว!"
โทรศัพท์ของฉินเยว่ซินดังขึ้นอีกครั้ง จิ่งมู่หานสั่งคนขับ "จอดรถ" แล้วหันไปพูดกับไป๋ซูจวิน "เธอลงรถไป วีแชทฉันจะแอดกลับให้ ห้ามพูดเรื่องหย่าอีกต่อไป"
ไป๋ซูจวินไม่อยากสนใจเขา คิดในใจ นายคิดว่านายเป็นฮ่องเต้ยุคโบราณเหรอ? จะไม่หย่าก็ไม่หย่างั้นเหรอ? ฉันจะฟ้องนาย ศาลไม่ได้เป็นของนายสักหน่อย ฉันไม่เชื่อว่ากฎหมายจะจัดการนายไม่ได้
รถของจิ่งมู่หานแล่นหายไปอย่างรวดเร็ว บริเวณนี้รถยากมาก ข้างหน้ามีคนต่อคิวเกือบร้อยคน ไป๋ซูจวินด่าไปคำหนึ่ง หมาก็คือหมา ต้องพาฉันมา แล้วก็ทิ้งฉันไว้แบบนี้
เธอกำลังเพิ่มเงินค่าโดยสารในแอปตี๊ตี๊ โทรศัพท์ของแม่สามีหวงวั่นซิ่วก็ดังเข้ามา น้ำเสียงของหวงวั่นซิ่วยังคงเย่อหยิ่งเหมือนเดิม ราวกับไป๋ซูจวินเป็นสาวใช้ในบ้านของพวกเขา
"มะรืนนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดคุณยาย เธอมาช่วยเตรียมของ!"