ติ้ง!
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วสนาม กระบี่กับทวนปะทะกันกลางอากาศ ก่อให้เกิดเสียงสนั่นหวั่นไหว
หัวใจของหวังเถิงพลันเบิกบาน ถึงแม้จะมองไม่เห็น แต่เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ากำลังของคู่ต่อสู้นั้นด้อยกว่าเขา
ปลายทวนนั้นส่งแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยออกมา คู่ต่อสู้เริ่มจะถือไม้ต่อไปไม่ไหวแล้ว
แต่เพียงวินาทีถัดมา
ตูมตาม ตูมตาม!
ความรู้สึกชาอย่างรุนแรงแล่นมาจากดาบ พุ่งขึ้นตามแขนทั้งสองไปทั่วทั้งร่าง
หวังเถิงรู้สึกเหมือนโดนไฟดูดแรงๆ ทั้งร่างกายสั่นกระตุกไม่หยุด
“แม่มึงเอ๊ย! ไม้ตีไฟฟ้า ยังเป็นรุ่นกำลังไฟสูงอีกต่างหาก!”
“อ๊ากกกกกกก!”
“เจ็บโครตๆ เลย!”
ได้ยินเสียงกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือดของหวังเถิง ฝูงชนใต้เวทีต่างพากันกัดฟันกรอด
“เจ้าพลังปีศาจนี่น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ไฟฉายกับไม้ตีไฟฟ้านี่แหละคือเคล็ดลับสุดยอดของการหลอมอาวุธ คราวหน้าเราจะทำแบบนี้บ้าง”
“ให้ตายสิ นายก็อยากเป็นเจ้าพลังปีศาจด้วยเหรอ!”
“เจ้าพลังปีศาจดีออก เจ้าพลังปีศาจนี่แหละที่ต้องเรียนรู้......”
ภายในฝูงชน ฉู่ชิงยฺหวีอ้าปากเล็กๆ สีแดงสดค้างกว้าง ดวงตาที่ไร้เดียงสาฉายแววตะลึงงัน
เธอยกมือทั้งสองขึ้นประสานกันไว้ที่หน้าอก ดูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยที่ตกใจกลัว
“นี่......นี่หลินหยางโหดร้ายขนาดนี้เลยเหรอ?”
“เฟยเฟย ช่วงนี้อย่าดู อาขอเช็ดให้ก่อน ดูตอนต่อไปนะ”
อาจารย์ใหญ่หลี่เต๋อหมิงรู้สึกชาไปทั้งตัว เหมือนคนที่โดนไฟฟ้าดูดไม่ใช่หวังเถิง แต่เป็นเขามากกว่า
เขาสั่นกระตุกทั้งตัวอย่างรุนแรง พลางตะโกนด้วยความโกรธว่า “หลินหยาง! หลินหยาง! หน้าตาของโรงเรียนหมดไปกับแกแล้ว!”
【ค่าพลังปีศาจ+1+1+1......】
บนเวทีประลอง
“อ๊า——”
หวังเถิงตะโกนสุดเสียง พยายามแยกดาบวงเดือนหัวปีศาจกับทวนยาวออกจากกัน จึงยุติสถานการณ์ที่เกือบโดนไม้ตีไฟฟ้าจัดการในพริบตาได้
สายตาเยือกเย็น ดวงตากลอกตาขาวขึ้น
กางเกงเปียกชื้นไปเป็นวงกว้าง มีของเหลวไหลออกมาตามขากางเกงช้าๆ
ถูกไฟฟ้าดูดจนฉี่ราด!
【ค่าพลังปีศาจ+1】
【ค่าพลังปีศาจ+1】
“หลินหยาง! หลินหยาง!!!”
หวังเถิงคำรามก้อง พยายามกำด้ามดาบด้วยมือที่สั่นเทา
สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อบังคับตัวเองให้สงบ ฟันกรามแทบจะบดแตก
แสงจ้าสลับกันสาดส่องไม่หยุด ทำให้ดวงตามองเห็นเพียงไฟฉายดวงโตราวกับดวงอาทิตย์เล็กๆ สองดวง มองเห็นเงาดำของหลินหยางได้เพียงเลือนราง
“อ๊ากกกก นี่มันแกบังคับฉันเอง ตายซะเถอะ!”
“วิชาดาบหัวปีศาจ......ขั้นที่ห้า!”
แคร่ก!
หวังเถิงถือดาบด้วยสองมือ กล้ามเนื้อแขนโป่งพองขึ้นสูง ฟันลงมาอย่างรุนแรงหนึ่งครั้ง
บนปลายดาบนั้น พลังดาบยาวสามฉื่อพลันพุ่งออกมา
นี่คือเอฟเฟกต์พิเศษที่มีเฉพาะเมื่อวิชาดาบถึงระดับ 5 ทั้งโรงเรียนมีนักเรียนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ใช้ได้
เขาจะใช้พลังดาบที่ยืดยาวออกไปนี้เอาชนะหลินหยาง
หลินหยางยิ้มเล็กน้อย ทวนยาวสั่นสะเทือน พริกป่นในกระป๋องเล็กๆ ที่ผูกไว้บนตัวทวนพวยพุ่งออกมา
ราวกับเด็กน้อยกำลังฉี่ พุ่งเข้าใส่หน้าของหวังเถิงโดยตรง ทำให้แสงสุดท้ายที่มองเห็นหายไปจนหมดสิ้น
สายตาของหวังเถิงถูกขวางกั้นในทันที ดวงตาเหมือนโดนหยิบเข็มเล็กๆ ของเหล่าหย่งเป่ยจำนวนมากมายแทงซ้ำๆ เจ็บจนร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ
“อ๊ากกก นี่มันอะไรกันวะเนี่ย?”
“ให้ตายเถอะ แกติดไฟฉายก็ช่าง ยังจะใช้สารเคมีอีก หลินหยางเจ้าเจ้าพลังปีศาจ ฉันจะฟันแกให้แหลก!!!”
วืด ๆ ๆ!
หวังเถิงโกรธจนแทบจะระเบิด อดทนต่อความเจ็บปวดที่ดวงตา แล้วฟันดาบไปมาอย่างมั่วซั่ว
แต่เมื่อไม่มีสายตาเลยแม้แต่น้อย ก็ไม่อาจโจมตีหลินหยางที่มีวิชาก้าวเท้าพื้นฐานระดับ 4 ได้เลย
ท่าทางของเขานั้น ในสายตาทุกคนช่างดูเหมือนตัวตลก
“ถึงจะมองไม่เห็น ก็ยังจะฟันดาบครั้งสุดท้ายใส่ความว่างเปล่าอยู่ดีเหรอ?”
“น่าสนใจ!”
“พี่ชายที่ถือดาบสู้ๆ นะ ต้องเอาชนะปีศาจหลินให้ได้!”
......
“ตายๆๆๆๆ!” หวังเถิงคลั่งฟันดาบ แสงดาบวาบวับไม่หยุด
สายตาของเขากลับมาปรกติขึ้นเล็กน้อย ถึงจะยังน้ำตาไหล แต่ก็พอจะมองเห็นเงาร่างของหลินหยางผ่านแสงไฟที่สลับกันได้
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
มุมปากของหวังเถิงกระดกขึ้นเล็กน้อย ถือดาบด้วยสองมือ เตรียมจะลงมือสังหาร
แกจบแน่!
แต่เพียงวินาทีถัดมา
หลินหยางฉีกผ้าขาวที่พันอยู่บนปลายทวนออกอย่างไม่ใส่ใจ ในพริบตา ควันดำลอยอบอวล
กลิ่นหอมอันซับซ้อนของเต้าหู้เหม็นผสมกับปลาซาร์ดีนกระป๋อง บวกกับทุเรียน พุ่งกระจายไปทั่วทั้งสนาม
กลิ่นนั้นหนาแน่นจนแทบจะจับต้องได้ พุ่งตรงเข้าสู่กระหม่อมของหวังเถิง
“แม่งเอ๊ย เหม็นจะตาย แล้วที่ว่าตอนหลอมอาวุธมีกลิ่นเหม็น ที่แท้ก็เพราะแก......”
“นั่งไม่ได้ ก็ให้ข้าคนนี้เตรียมของว่างชิ้นเล็กๆ ไว้ให้แกโดยเฉพาะ”
หลินหยางสวมหน้ากากอนามัยอย่างไม่ใส่ใจ แกว่งปลายทวนไปมาข้างหน้าหวังเถิง
กลิ่น三重三重 สร้างความเสียหายสามเท่า
แม้แต่เผลอไปถูกริมฝีปากของเขาด้วย
หวังเถิงรู้สึกเหมือนทั้งคนจะหมดสติ ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
อาหารเช้าที่กินเมื่อวานแทบจะอ้วกออกมา
“แค๊ก ๆๆ......แกเอามันออกไปเดี๋ยวนี้นะ เจ้าเจ้าพลังปีศาจ!”
“แหวะ——”
“พี่หวังเถิง อย่าเลือกกินมากนักสิ ข้าได้ยินมาว่าพี่ชอบรสจัด จึงเลือกวัตถุดิบชั้นเยี่ยมมาให้โดยเฉพาะ พี่ต้องชิมให้ละเมียดละไมนะ”
“เอาไป......รีบเอาไปเดี๋ยวนี้นะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว”
“ฉันไม่เอา ฉันไม่เอา ฉันจะให้แกกินให้ได้”
หลินหยางพูดจาหวานหยดราวกับคนรัก จากนั้นแทงทวนออกมาหนึ่งที ปลายทวนพุ่งตรงไปที่ใบหน้าของหวังเถิง
พร้อมกันนั้น แป้งขาวหนึ่งซองกับพริกไทยป่นหนึ่งซองก็ระเบิดออกมา พุ่งเข้าตาและรูจมูกของหวังเถิง
หวังเถิงชาไปทั้งตัว ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง ดวงตาแดงก่ำราวกับกินวาซาบิ น้ำตาไหลไม่หยุด รูจมูกจามไม่หยุด
เพียงชั่วพริบตา ตาบอด ชา ไฟดูด วิงเวียน.......
เอฟเฟกต์สถานะถูกเติมจนเต็ม
ทุกคนในที่นั้นถึงกับอึ้ง คำนินทาต่างๆ ไหลออกมาอย่างไม่ขาดปาก
“หลินหยางนี่โคตรน่าขยะแขยง ไม่ไหวแล้ว ฉันก็จะอ้วกตามด้วย”
“เขาเป็นเจ้าพลังปีศาจเต็มขั้นจริงๆ ด้วย รีบเรียกหน่วยปราบปีศาจมาจับเขาไปเถอะ”
“หวังเถิงทนเข้าไว้ ความยุติธรรมต้องชนะ แหวะ......”
【ค่าพลังปีศาจ+1】
【ค่าพลังปีศาจ+2】
【ค่าพลังปีศาจ+5】
【......】
【เจ้าบ้านเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ ระบบคงไว้ใจผิดคนแล้ว.......แงๆๆ】
“......”
บนเวที หวังเถิงรู้สึกว่าชีวิตช่างมืดมน จิตใจถูกทรมานจนแทบจะพังทลาย
ตนเองเป็นถึงยอดฝีมือขั้นปราณวิญญาณช่วงกลางระดับสอง กลับถูกคนขั้นฝึกปราณช่วงปลายระดับหนึ่งเล่นงานจนยับเยินขนาดนี้
ไม่ต้องวิ่งเปลือย หน้าตาของเขาก็เสียไปมากพอแล้ว
“เดี๋ยวก่อน ชิงยฺหวียังนั่งดูฉันอยู่ที่ใต้เวที ฉันแพ้ไม่ได้!”
“ไม่......ไม่......ไม่!!!!”
หวังเถิงเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่าง
พลังความโกรธทำให้เอฟเฟกต์สถานะทั้งหมดอ่อนลงทันที ฮอร์โมนหลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ค่อยๆ เกินขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์
“หลินหยาง แกเป็นคนบังคับฉันเอง”
“วันนี้ให้แกได้เห็นวิชาลับของตระกูลฉันหน่อยก็แล้วกัน”
“วิชาระเบิดพลัง!”
ชั่วพริบตา พลังของหวังเถิงพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก ท่าทางตั้งตรงขึ้นมา ราวกับลิงอุรังอุตังกำลังเป็นสัด
สายตาเยือกเย็น จ้องเขม็งไปที่ไฟฉายส่องกระพริบของหลินหยาง
แสงสว่างจ้าที่สลับกันในตอนนี้ เริ่มมีผลต่อเขาน้อยลงแล้ว
อาวุธเคมีต่างๆ ต่อยอดฝีมือก็เป็นเพียงแค่การเสริมแต่งเฉยๆ
เขาสามารถมองตรงไปที่ราชาปีศาจได้แล้ว!
“แกที่เป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง แค่พึ่งพาเล่ห์เหลี่ยมเท่านั้น ฉันหวังเถิงจะไปกลัวอะไร!”
“ดูท่าทางเต็มกำลังของฉันสิ!!!”
หวังเถิงระเบิดพลังขึ้นมาอย่างกะทันหัน พลังอันเกรียงไกรดั่งสายน้ำเชี่ยว ราวกับพี่ชายคนขับยานอวกาศที่กำลังบ้าคลั่ง
หลินหยางพยักหน้าเช่นกัน: “อืม เนื่องจากแกใช้พลังเต็มที่แล้ว ฉันก็จะใช้พลังเต็มที่เหมือนกัน”
“ฮึ หลอกตัวเอง คนไร้ประโยชน์ขั้นหนึ่งอย่างแก!”
หวังเถิงแดงก่ำไปทั้งตัว ฝ่าความสว่างจ้า ใช้ท่าฟันภูเขาผ่าหิน
ดาบนี้หนักหน่วงแน่นหนา ราวกับภูเขาลูกเล็กตกลงมา
เขาจะต้องฟันอาวุธในมือของหลินหยางให้หลุดออกไปให้ได้
“อวดดี!”
หลินหยางไม่หลบไม่เลี่ยง ยกทวนแทงตรงไป วิชาทวนระดับสิบเต็มขั้นเปิดตัวในที่สุด
ทวนดุจมังกรโลดแล่น งามดั่งหงส์ผกผิน แทงออกมาหกท่าในชั่วพริบตา ราวกับดอกเบญจมาศกำลังเบ่งบาน
“วิชาทวนดอกเบญจมาศท่าทะลวงดาบ——หกทิศ!”
ติ้งๆๆๆๆๆ!
ทุกท่าของหลินหยางแทงไปบนดาบวงเดือนหัวปีศาจด้วยความเร็วอันน่าอัศจรรย์ ทุกท่าสามารถสลายพลังส่วนหนึ่งออกไปได้
พอแทงครบหกท่า ท่าฟันภูเขาผ่าหินของหวังเถิงก็กลายเป็นท่าฟันสำลี อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง
ที่แท้เขากลับใช้วิชาทวนอันยอดเยี่ยมชดเชยช่องว่างของขั้นบำเพ็ญอันใหญ่หลวงได้
หวังเถิงตกใจสุดขีด ไอ้หนูนี่ดันมีวิชาทวนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ด้วย
ฉันประมาทไปหน่อย ไม่ได้หลบ
ในขณะที่เขาตกใจอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงอุทานจากใต้เวที
“หวังเถิง นายดูข้างหลังนายสิ!”
วินาทีถัดมา
เสียงอันองอาจดังมาจากด้านหลัง
“ดอกเบญจมาศหนึ่งดอกมาถึงก่อน ตามมาด้วยทวนพุ่งราวมังกร!”
“วิชาทวนดอกเบญจมาศ——ท่าทะลวงจุดอ่อน!”
จึ่ก!
【ค่าพลังปีศาจ+20】