แผนลดน้ำหนักของจีอู๋อยู่ได้แค่เพียงเช้าวันเดียว
ไม่ใช่ว่าเธอขาดความมุ่งมั่น แต่เป็นเพราะเซียวฉีไม่เปิดโอกาสให้เธอเลยต่างหาก
เช้าแปดโมง เธอเพิ่งจะถึงออฟฟิศ ก็พบว่ามีชานมวางอยู่บนโต๊ะแล้ว
ไม่ใส่น้ำตาล
จีอู๋หยิบขึ้นมาดู พลางพูดอย่างจนใจ: "ร้านชานมเปิดแต่เช้าขนาดนี้เลยเหรอ?"
หลาวจ้าวโผล่หน้ามาจากข้างๆ: "ชานมอะไร? ใครสั่ง?"
"ไม่...ไม่มีใครสั่ง" จีอู๋รีบซ่อนชานมไว้ใต้โต๊ะ "ฉันเอามาเอง"
หลาวจ้าวมองเธออย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
จีอู๋แอบส่งข้อความหาเซียวฉี
จีอู๋: หัวหน้าหน่วยเซียว เช้าแปดโมงกินชานม แบบนี้จะให้ฉันเป็นเบาหวานหรือไง?
อาเย่: ไม่ใส่น้ำตาล ไม่เป็นหรอก
จีอู๋: ...นายเลิกซื้อชานมให้ฉันทุกวันได้ไหม? เพื่อนร่วมงานเห็นกันหมดแล้ว
อาเย่: วางใจ ไม่มีใครรู้ว่าฉันซื้อ
จีอู๋กำลังจะพิมพ์ "อย่างนั้นก็ดี" ก็มีข้อความใหม่อีก
อาเย่: ฉันแอบวางตอนที่ไม่มีใครเห็น
จีอู๋: แล้วนายเข้าออฟฟิศได้ยังไง? มีกุญแจ?
อาเย่: ฉันเป็นหัวหน้าหน่วย
จีอู๋: ...ก็ได้ นายเป็นหัวหน้าหน่วย นายพูดได้เสมอ
เธอยอมจำนน เสียบหลอดดูดแล้วกินหนึ่งคำ
ชานมไม่ใส่น้ำตาลไม่อร่อยจริงๆ
แต่เธอก็กินจนหมด
เก้าโมงเช้า กองประชุมช่วงเช้า
เซียวฉียืนอยู่ด้านหน้าจัดวางงานของวัน จีอู๋นั่งอยู่มุมห้องจดบันทึก ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่ถูกจับได้ว่าเหม่อลอยระหว่างประชุม เธอก็ไม่กล้ามองหน้าเซียวฉีอีกเลย จ้องแต่สมุดบันทึกของตัวเองตลอด
"--จางหยาง นายไปตรวจสอบร้านรับจำนำแถวตะวันตกของเมืองหน่อย ดูว่าช่วงนี้มีใครเอาเครื่องประดับทองมาขายบ้าง"
"รับทราบ หัวหน้าหน่วยเซียว"
"หลาวจ้าว นายเอากล้องวงจรปิดคดีขโมยของครั้งก่อนมาดูอีกที โฟกัสที่ช่วง 24 ชั่วโมงก่อนและหลังเกิดเหตุ"
"ได้เลย"
"จีอู๋"
ปลายปากกาของจีอู๋หยุดชะงัก: "คะ!"
"นายไปกับฉันที่ศูนย์นิติเวช มีหลักฐานที่ต้องเทียบให้เธอทำ"
จีอู๋งงไปครู่หนึ่ง เธอเพิ่งฝึกงานวันที่สาม ก็ให้ทำการเทียบหลักฐานแล้วเหรอ?
จางหยางก็งงเหมือนกัน: "หัวหน้าหน่วยเซียว การเทียบหลักฐานไม่ใช่งานของทีมเทคนิคเหรอ?"
เซียวฉีมองจางหยาง: "เธอเรียนสาขาวิทยาศาสตร์นิติเวชมา"
"แต่เพิ่งมาได้สามวัน--"
"สามวันก็พอแล้ว" น้ำเสียงของเซียวฉีไม่อนุญาตให้โต้แย้ง "สิ่งที่เรียนที่โรงเรียน ที่นี่คือที่ฝึกปฏิบัติ"
จางหยางเงียบ แต่สายตาที่มองจีอู๋นั้นเต็มไปด้วยความหมาย "เอาตัวรอดให้ได้นะ"
ศูนย์นิติเวชอยู่คนละตึก จีอู๋เดินตามหลังเซียวฉีไป ตลอดทางทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไร
เข้าลิฟต์ เซียวฉีกดชั้นสาม ประตูลิฟต์ปิด พื้นที่แคบๆ เหลือเพียงพวกเขาสองคน
จีอู๋จ้องตัวเลขบนลิฟต์ แกล้งทำเป็นนับชั้น
"กินชานมหรือยัง?" เซียวฉีเอ่ยปากขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
จีอู๋เกือบกัดลิ้นตัวเอง: "...กินแล้ว"
"อร่อยไหม?"
"ชานมไม่ใส่น้ำตาลจะอร่อยไปไหนได้?"
เซียวฉีหันมามองเธอ: "งั้นพรุ่งนี้กลับไปกินแบบใส่น้ำตาลสามส่วน"
"อย่า นายอย่าซื้อเลย ฉันจะลดน้ำหนักจริงๆ"
"เธอไม่อ้วน"
"เมื่อวานนายพูดไปแล้ว"
"พูดแล้วพูดอีกไม่ได้เหรอ?"
จีอู๋อึ้งไปชั่วขณะ
ประตูลิฟต์เปิด เซียวฉีเดินออกไปก่อน จีอู๋เดินตามหลัง พลางด่าเขาในใจอีกรอบ
ระหว่างที่ด่า เธอก็พบสิ่งหนึ่ง--เธอดูเหมือนจะเริ่มชินกับรูปแบบการอยู่ด้วยกันแบบนี้แล้ว เขาแหย่เธอ เธอก็แหย่กลับ พูดสู้ไม่ได้ก็ด่าในใจ รู้สึกแปลกๆ...แต่ก็เป็นธรรมชาติ?
ศูนย์นิติเวชเงียบกว่ากองสืบสวนมาก ทางเดินมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ เซียวฉีพาจีอู๋เข้าไปในห้องแล็บแห่งหนึ่ง ข้างในมีนิติเวชหญิงใส่เสื้อกาวน์ขาวรออยู่แล้ว
"หัวหน้าหน่วยเซียว" นิติเวชหญิงชี้ไปที่ถุงใส่ของกลางบนโต๊ะ "นี่คือลายนิ้วมือที่เก็บจากที่เกิดเหตุครั้งที่แล้ว กับเส้นผมอีกสองสามเส้น ทีมเทคนิคของพวกคุณยุ่งมาก เลยส่งมาฝากให้เราช่วยดู"
"ไม่ต้อง" เซียวฉีชี้ไปที่จีอู๋ "ให้เธอทำ"
นิติเวชหญิงมองจีอู๋ แล้วมองเซียวฉี: "คนใหม่เหรอ?"
"เด็กฝึกงาน สาขาวิทยาศาสตร์นิติเวช"
"หนูเคยเทียบลายนิ้วมือไหม?" นิติเวชหญิงถาม
จีอู๋ตอบตามตรง: "เคยตอนเรียน แต่เป็นตัวอย่างมาตรฐานในหนังสือ ไม่เคยทำกับของจริง"
"งั้นถือว่าฝึกมือ" เซียวฉีดึงเก้าอี้ออกมา "ฉันนั่งดูเธอทำที่นี่"
จีอู๋นั่งลง สวมถุงมือ เปิดถุงของกลาง
ข้างในคือชิ้นส่วนแกนล็อกที่ถูกงัดออกมา บนพื้นผิวมีรอยลายนิ้วมือจางๆ อีกชิ้นคือแฟ้มลายนิ้วมือผู้ต้องสงสัยที่พิมพ์ออกจากระบบ--เมื่อวานเซียวฉีให้สถานีตำรวจเขตส่งมา เป็นพวกมือซ้ายที่มีประวัติเคยงัดแงะด้วยเครื่องมือ ทั้งหมดสามคน
จีอู๋หายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มทำงาน
เธอใช้วิธีผงฝุ่นจัดการกับแกนล็อก ทำให้ลายนิ้วมือปรากฏขึ้น จากนั้นใช้เทปกาวเก็บ แล้วติดลงบนการ์ดเทียบ ทุกขั้นตอนทำอย่างระมัดระวัง มือไม่กล้าสั่น
เซียวฉียืนอยู่ข้างๆ เธอ ไม่พูดอะไร แค่มอง
จีอู๋รู้สึกได้ว่าสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่มือเธอ ความรู้สึกถูกจับตามองทำให้แผ่นหลังเธอตึงเครียด
เก็บลายนิ้วมือเสร็จ เธอนำลายนิ้วมือจากที่เกิดเหตุกับลายนิ้วมือผู้ต้องสงสัยสามคนไปวางใต้เครื่องเทียบ แล้วเริ่มเทียบทีละคน
คนแรก ตัดออก
คนที่สอง ตัดออก
คนที่สาม--
จีอู๋ขยับเข้าไปดูใกล้ๆ ตรวจสอบทิศทางของเส้นลาย จุดแยก จุดปลายอย่างละเอียด หัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้น นิ้วมือบนเครื่องเทียบสั่นเทาเล็กน้อย
"หัวหน้าหน่วยเซียว" เธอเงยหน้าขึ้น "อันนี้...ตรงกัน"
เซียวฉีก้มลงมาดู
ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดเหลือไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร จีอู๋รู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่สัมผัสใบหู ใบหูของเธอร้อนวาบขึ้นมาทันที
เซียวฉีมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยืดตัวขึ้น มุมปากขยับเล็กน้อย
"อืม ตรงกัน" เขาพูด น้ำเสียงเรียบๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ
แต่จีอู๋สังเกตเห็นว่าตอนที่เขาหันหลังกลับ ก้าวเดินเบากว่าปกติเล็กน้อย
ออกมาจากศูนย์นิติเวช เซียวฉีเดินนำหน้า จีอู๋เดินตามหลัง พลางพูดเบาๆ: "ฉันเก่งใช่ไหม?"
เซียวฉีไม่หยุดเดิน: "ก็พอใช้ได้"
"พอใช้ได้หมายความว่ายังไง?"
"ก็คือดีกว่าเรียงความนักเรียนประถมนิดหน่อย"
จีอู๋: "...หัวหน้าหน่วยเซียว นายอย่าพูดถึงเรียงความนักเรียนประถมได้ไหม นั่นมันเรื่องผ่านมาแล้ว"
เซียวฉีไม่ตอบ แต่จีอู๋เห็นไหล่ของเขาสั่นเล็กน้อย
เขากำลังหัวเราะอยู่หรือเปล่า?
เขาหัวเราะแน่นอน!
จีอู๋โกรธจนอยากจะเตะเขา แต่คิดถึงผลที่จะตามมาจากการเตะหัวหน้าหน่วยสืบสวน ก็เลยอดใจไว้
กลับมาที่ออฟฟิศ จางหยางรีบเข้ามาถามก่อน: "เป็นยังไงบ้าง? เทียบหลักฐานเสร็จแล้วเหรอ?"
"เสร็จแล้ว" จีอู๋พยายามเก็บความภาคภูมิใจที่มุมปาก
"ผลลัพธ์ล่ะ?"
"ตรงกันหนึ่งคน"
จางหยางเบิกตากว้าง: "เธอเป็นแค่เด็กฝึกงาน ครั้งแรกก็ตรงเลยเหรอ?"
"โชคดี" จีอู๋ถ่อมตัว
"ไม่ใช่โชคดี" หลาวจ้าวแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "เป็นเพราะหัวหน้าหน่วยเซียวเลือกคดีที่ดี เขาให้สถานีตำรวจเขตส่งแฟ้มลายนิ้วมือผู้ต้องสงสัยพวกนั้นมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขาคงรู้เป้าหมายอยู่แล้ว ให้เธอทำก็แค่ทำตามพิธีการ"
จีอู๋อึ้งไปครู่หนึ่ง หันไปมองออฟฟิศของเซียวฉี
ประตูปิด มู่ลี่ก็ปิด มองไม่เห็นอะไรเลย
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา
จีอู๋: หัวหน้าหน่วยเซียว คดีนั้นนายมีเป้าหมายชัดเจนแล้วใช่ไหม?
อาเย่: อืม
จีอู๋: งั้นทำไมยังให้ฉันไปเทียบอีก?
อาเย่: ให้เธอฝึกมือ
จีอู๋: ฝึกมือ นายหาคดีอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องเลือกคดีที่รู้คำตอบแล้ว?
อาเย่: เพราะกลัวว่าเธอเทียบไม่ตรงแล้วจะร้องไห้
จีอู๋จ้องข้อความนี้ ใบหน้าเริ่มแดงเรื่อ
จางหยางที่อยู่ข้างๆ เห็นเธอเงียบไป ก้มหน้ามามอง: "มองอะไรอยู่น่ะ?"
จีอู๋สะท้อนกลับทันที คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ: "ไม่...ไม่มีอะไร!"
สายตาของจางหยางเริ่มแปรเปลี่ยน
"เสี่ยวจี" เขาลดเสียงลง "ช่วงนี้เธอ...มีแฟนเหรอเปล่า?"
"ไม่มี!" จีอู๋ปฏิเสธเร็วเกินไป เร็วจนตัวเองยังรู้สึกว่าไม่จริง
"งั้นทำไมเธอชอบดูโทรศัพท์ตลอด แล้วทุกครั้งที่ดู ใบหูก็แดงทุกที"
"ฉัน...ฉันร้อน!"
"ออฟฟิศเปิดแอร์อยู่นะ"
จีอู๋หายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง: "พี่จาง วันนี้นายไม่ต้องไปตรวจร้านรับจำนำเหรอ?"
"บ่ายนี้ไป" จางหยางหัวเราะ "แต่ตอนนี้ฉันอยากรู้เรื่องเซ้าซี้ของเธอมากกว่า"
จีอู๋ตัดสินใจไม่พูดอีก
บ่าย จางหยางไปตรวจร้านรับจำนำ หลาวจ้าวไปดูกล้องวงจรปิด ในออฟฟิศเหลือจีอู๋คนเดียวกำลังจัดแฟ้มคดี
ประมาณบ่ายสาม เซียวฉีออกมาจากห้องทำงานด้านใน ถือแฟ้มเอกสารในมือ
"จีอู๋ เอานี่ไปส่งให้ทีมเทคนิคชั้นสาม"
จีอู๋รับมา กำลังจะออกไป เซียวฉีก็เรียกเธอไว้
"เดี๋ยวก่อน"
"มีอะไรเหรอ?"
เซียวฉีเดินเข้ามา ยื่นมือไปตีที่หัวเธอเบาๆ
"ผมมีอะไรติด"
จีอู๋ตัวแข็งทื่อทั้งตัว
การตีนั้นเบามาก เบาราวกับขนนกตกลงบนหัว แต่จีอู๋รู้สึกเหมือนถูกตีจนสมองสั่น
เธอแทบจะวิ่งหนีออกจากออฟฟิศ
ในทางเดิน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่อง--บนหัวไม่มีอะไรเลย
ไม่มีอะไรติด
จีอู๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ สมองส่งเสียงอื้ออึง
งั้น...เมื่อกี้เขาก็แค่อยากตีหัวเธอเล่น?
เธอหายใจเข้าลึกๆ ยัดคำถามนี้ลงไปในส่วนลึกของสมอง ตัดสินใจไม่คิดต่อ
ความหมายของ "ไม่คิดต่อ" คือคืนนี้เธอจะนอนพลิกไปพลิกมาคิดเป็นร้อยรอบ แต่ตอนนี้ยังไม่คิด
ส่งเอกสารเสร็จกลับมา จีอู๋เจอจางหยางที่หน้าลิฟต์
สีหน้าของจางหยางแปลกมาก เหมือนกำลังกลั้นหัวเราะแต่กลั้นไม่อยู่
"พี่จาง เป็นอะไรไป?"
จางหยางไม่พูด ส่งโทรศัพท์ให้เธอโดยตรง
บนหน้าจอคือรูปถ่าย เป็นภาพในออฟฟิศ--เซียวฉียืนข้างโต๊ะทำงานของจีอู๋ มือวางบนหัวเธอ ก้มหน้ามองเธอ
มุมถ่ายแอบซ่อนมาก เห็นได้ชัดว่าถ่ายจากโต๊ะทำงานของเพื่อนร่วมงานบางคน
ข้างใต้มีข้อความ: หัวหน้าหน่วยเซียวลูบหัวเด็กฝึกงานแล้ว
ข้อความกลุ่ม
กลุ่มงานของกองสืบสวนคดีอาญา
จีอู๋รู้สึกว่าเลือดของเธอเดือดพล่านภายในครึ่งวินาที
"ใครส่ง?!" น้ำเสียงเธอเปลี่ยนไปแล้ว
"พี่จาง" จางหยางหัวเราะออกมา "เขาไม่ตั้งใจ แค่อยากส่งให้พวกเราสนิทๆ ดู แต่เผลอส่งเข้าลืมกลุ่มใหญ่ พอถอนได้แล้ว แต่--"
"แต่อะไร?"
"แต่หัวหน้าหน่วยเซียวเห็นแล้ว"
จีอู๋รู้สึกว่าฟ้าถล่ม
เธอวิ่งกลับไปที่ออฟฟิศ พบว่าทุกคนมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนกำลังพูดว่า "โอ้--อย่างนี้นี่เอง"
หลาวจ้าวชูนิ้วโป้งให้เธอ พูดสองคำโดยไม่มีเสียง: "สู้ๆ"
จีอู๋อยากตาย
เธอมองไปที่ออฟฟิศของเซียวฉี ประตูเปิด เซียวฉีนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ก้มหน้ามองเอกสาร สีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่จีอู๋สังเกตเห็นว่าโทรศัพท์ของเขาวางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอสว่าง กล่องแชทของวีแชทเปิดอยู่
เธอเหล่ตามองอีกครั้ง บนหน้าจอมีอินเทอร์เฟซแชทกลุ่มงานนั้นชัดเจน
เขาเห็นแล้ว
เขาเห็นแน่นอน
แต่เขาไม่พูดอะไร
จีอู๋รู้สึกว่าตัวเองถูกคนนี้ควบคุมไว้มิดชิด ตั้งแต่วันแรกก็เป็นแบบนี้
เธอกลับไปที่โต๊ะทำงาน ซบหน้าลงกับแขน ร้องเสียงหลงอู้อี้
โทรศัพท์สั่น
อาเย่: อย่านอนทับแขน เดี๋ยวกระดูกสันหลังพัง
อาเย่: อีกอย่าง รูปนั้นถ่ายได้ดี แต่แค่มุมเอียงไปหน่อย
จีอู๋เงยหน้าขึ้นทันที
ในออฟฟิศของเซียวฉี เขากำลังถือโทรศัพท์ ดูเหมือนกำลังพิมพ์
แล้วข้อความก็มาอีก
อาเย่: ฉันเซฟไว้แล้ว
จีอู๋: ....................
จีอู๋: เซียวฉี นายป่วยหรือเปล่า???
อาเย่: ระวังคำพูดหน่อย
จีอู๋: หัวหน้าหน่วยเซียวผู้ชาญฉลาด ขอถามหน่อยได้ไหมว่าเซฟรูปนั้นไว้ทำไม? จะส่งให้ศูนย์ต่อต้านการฉ้อโกงเป็นหลักฐานเหรอ?
อาเย่: ไม่ใช่
อาเย่: เก็บไว้ใช้ทีหลัง
จีอู๋จ้องคำว่า "ใช้ทีหลัง" รู้สึกว่าหัวใจจะกระโดดออกมาจากลำคอ
ใช้ทีหลัง? ใช้ทีหลังหมายความว่ายังไง? ใช้ทำอะไรทีหลัง? ใช้เป็นรูปรูปแต่งงานเหรอ?!
เธอเก็บความคิดวุ่นวายพวกนั้นไว้ข้างล่าง พิมพ์สองคำส่งไป
จีอู๋: ตามใจนาย
ส่งไปแล้วก็รู้สึกว่าสองคำนี้อ่อนเกินไป เหมือนยินยอมอะไรบางอย่าง เลยส่งอีกข้อความ
จีอู๋: ฉันหมายถึงตามใจนายว่าจะลบหรือไม่ลบ อย่าคิดมาก
อาเย่: ฉันไม่ได้คิดมาก
อาเย่: เธอคิดมากเอง
จีอู๋โยนโทรศัพท์ลงในลิ้นชัก ตัดสินใจว่าวันนี้จะไม่ดูอีก
แล้วเธอก็นับถอยหลังในใจ
สามวินาทีต่อมา เธอเปิดลิ้นชัก