จีอู๋นอนไม่หลับทั้งคืน
ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เพราะโกรธ
เธอนอนพลิกไปมาบนเตียง ร้อยแปดครั้ง สมองเล่นย้อนภาพเหตุการณ์น่าอายเมื่อวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดของตัวเองที่ว่า "แฟนฉันไม่ใช่ผู้ชายแบบคุณแน่นอน" เธอก็อยากย้อนเวลาไปตบหน้าตัวเอง
ที่ทำให้เธอแทบทรุดหนักกว่านั้นคือข้อความสุดท้ายของเซียวฉี—"เรื่องที่เธอบอกว่าจะกระโดดมาหอมแก้มฉันนี่ ฉันจำไว้แล้ว"
จำไว้บ้าอะไรเล่า!
จีอู๋กดหน้าลงกับหมอน ส่งเสียงครางอู้อี้อย่างหมดเรี่ยวแรง
เพื่อนร่วมห้องโจวโจวถูกเสียงเธอปลุกให้ตื่น พลางถามด้วยความงัวเงียว "เป็นอะไรไป? เจอหน้ากันแล้วเจอเรื่องไม่ดีเหรอ?"
"เจอเรื่องไม่ดีใหญ่เลย" จีอู๋ตอบเสียงอู้อี้
"อีกฝ่ายเป็นรูปหลอกเหรอ?"
"แย่กว่ารูปหลอกอีก"
"แล้วอะไรล่ะ? มีแฟนแล้ว? มีลูกแล้ว?"
จีอู๋เงียบไปสองวิ แล้วพูดเสียงแผ่ว "เขาเป็นตำรวจ เป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญา และเป็นครูฝึกตอนฝึกงานของฉันพรุ่งนี้"
โจวโจวนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ "อะไรนะ!?"
"อย่าเพิ่งตะโกนสิ" จีอู๋เอามือปิดหู "ฉันก็เครียดจะแย่แล้ว"
โจวโจวผละผ้าห่ม ลุกขึ้นนั่ง ดวงตาเบิกกว้างเหมือนลูกทองแดง "อะไรกัน ไหนเธอบอกว่าแฟนออนไลน์คุยกันมาสามเดือน สุดท้ายกลายเป็นหัวหน้าสถานที่ฝึกงานของเธอ? นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นหนูตกถังข้าวสารเอง"
"...ขอบใจสำหรับบทสรุป"
"แล้วเขาหล่อไหม?"
จีอู๋คิดอีกสองวิ "หล่อ แต่เย็นชา หล่อแบบปีศาจน้ำแข็งกลายร่าง"
"งั้นก็โอเค" โจวโจวพอใจแล้วนอนลง "หล่อก็ไม่เสียหาย"
จีอู๋รู้สึกว่าปรัชญาชีวิตของโจวโจวเรียบง่ายหยาบกระด้าง แต่ก็พอฟังขึ้น
เช้าวันรุ่งขึ้นเจ็ดโมง จีอู๋ยืนหน้ากระจกใต้ตาสองข้างคล้ำเป็นแพนด้า
วันนี้เธอแต่งตัวเป็นทางการ—เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีดำ มัดผมเป็นหางม้าต่ำ ดูเหมือนนักเรียนตำรวจฝึกงานที่จริงจัง
"ฉันไปแล้วนะ" เธอพูดกับตัวเองในกระจก "ถ้าฉันไม่กลับมา อย่าลืมเก็บศพให้ฉันด้วย"
โจวโจวนอนอยู่บนเตียง ยกนิ้วโป้งให้สัญลักษณ์โอเค
กองสืบสวนคดีอาญาสำนักงานตำรวจเมืองอยู่ทางตะวันออกของเมือง จีอู๋นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินสี่สิบนาที ตอนออกจากสถานีก็เจ็ดโมงห้าสิบพอดี
เธอยืนหน้าตึกสำนักงานตำรวจเมือง แหงนหน้ามองตราโล่ตำรวจที่ประกายแวววาวด้านบน แล้วสูดหายใจเข้าลึก
ไม่เป็นไร เธอปลอบใจตัวเอง งานคืองาน ความสัมพันธ์ส่วนตัวคือความสัมพันธ์ส่วนตัว เซียวฉีคงไม่กล้าทำอะไรเธอต่อหน้าธารกำนัลหรอก
อีกอย่าง เธอไม่ได้มาหาคู่ แต่มาฝึกงาน
เธอจะต้องเป็นตำรวจประชาชนที่ยอดเยี่ยมให้ได้
เรื่องห่าอะไรที่เกี่ยวกับแฟนน่ะ ไม่มีค่าอะไรเลย!
จีอู๋กำหมัดแน่น เดินเข้าไปในตึกด้วยฝีเท้ากว้าง
แล้วเธอก็หลงทางหน้าประตู
กองสืบสวนคดีอาญาอยู่ชั้นห้า แต่ลิฟต์ต้องใช้บัตรแตะ จีอู๋ยืนหน้าลิฟต์สามนาที พบว่าบัตรฝึกงานของเธอยังไม่ได้ออก เธอแตะไม่ได้ แล้วก็ไม่กล้าวิ่งไปไหนมาไหน กลัวไปชนเข้ากับเขตความลับ สุดท้ายอาจถูกจับเป็นผู้ต้องสงสัยจริงๆ
สุดท้ายพี่ชายคนหนึ่งที่เดินผ่านมาช่วยชีวิตเธอไว้
"เธอเป็นนักเรียนฝึกงานใหม่เหรอ?" พี่ชายมองหน้าเธอแล้วถาม
"ใช่ๆ" จีอู๋รีบพยักหน้า "ฉันจะไปรายงานตัวที่กองสืบสวนคดีอาญา แต่แตะบัตรลิฟต์ไม่ได้—"
"ตามฉันมา" พี่ชายใจดีมาก แตะบัตรกดชั้นห้า พร้อมแนะนำตัว "ฉันอยู่ฝ่ายเทคนิค นามสกุลหวัง เธอมาจากโรงเรียนไหน?"
"โรงเรียนตำรวจ เอกวิทยาศาสตร์นิติเวช"
"โอ้—ตรงสายเลย" พี่หวังยิ้ม "กองสืบสวนกำลังต้องการคน เมื่อสองวันก่อนหัวหน้าคณะเซียวบอกว่าจะหานักเรียนฝึกงานมาช่วยทำงาน"
จีอู๋ได้ยินคำว่า "หัวหน้าคณะเซียว" รอยยิ้มแทบจะอยู่ไม่ติด
"หัวหน้าคณะเซียว...คือเซียวฉีหรือเปล่า?"
"ใช่ เธอไม่เคยได้ยินชื่อเขาเหรอ?" พี่หวังลดเสียงลง "หัวหน้าทีมที่อายุน้อยที่สุดในกองสืบสวนคดีอาญา อัตราการจับคดีสูงสุดในเมือง ได้ฉายาว่า 'ยมทูตมีชีวิต' แต่เธอไม่ต้องกังวลมาก เขาไม่ค่อยสนใจนักเรียนฝึกงาน แค่เธอไม่ทำผิดก็ไม่มีปัญหา"
จีอู๋คิดในใจ: แย่แล้ว เขาไม่ใช่แค่สนใจฉัน แต่ยังจำได้ว่าฉันจะหอมแก้มเขาอีกต่างหาก
ถึงชั้นห้า พี่หวังชี้ทางให้แล้วก็ไปทำงาน จีอู๋เดินเลียบทางเดินจนพบห้องทำงานของกองสืบสวนคดีอาญา ประตูเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ข้างในเสียงดังวุ่นวาย พอได้ยินเสียงตะโกน "ข้าวเช้าล่ะ" "ใครเอาเครื่องชาร์จฉันไป" "เหล่าจาง รายงานคดีแกเขียนเสร็จยัง"
ดูเหมือนห้องทำงานปกติทั่วไป
จีอู๋เคาะประตูเบาๆ แล้วยื่นหัวเข้าไป
ในห้องทำงานมีคนเจ็ดแปดคน บางคนใส่เครื่องแบบ บางคนใส่ชุดธรรมดา บนโต๊ะเต็มไปด้วยแฟ้มคดีและเอกสาร ผู้ชายวัยกลางคนใส่แว่นคนหนึ่งสังเกตเห็นเธอก่อน เลื่อนแว่นถาม "สวัสดี หาใครเหรอ?"
"สวัสดี ฉันเป็นนักเรียนฝึกงานใหม่ ชื่อจีอู๋ วันนี้มารายงานตัว"
ทันทีที่พูดจบ ห้องทำงานเงียบลงทันที
ทุกคนเงยหน้ามองเธอ สายตาเต็มไปด้วยคำถามเดียวกัน—มีคนใหม่มา?
แล้วไม่รู้ว่าใครพูดว่า "เป็นผู้หญิง" ห้องทำงานก็ระเบิดเสียงอีกครั้ง
"ผู้หญิง? นักเรียนฝึกงานเป็นผู้หญิงเหรอ?"
"ฟ้าส่งมาให้แล้ว สุดท้ายก็ไม่ใช่ผู้ชายบ้านนอกอีกต่อไป!"
"หนูน้อย อายุเท่าไหร่แล้ว? มีแฟนหรือยัง?"
"ไปๆๆ อย่าทำให้คนอื่นตกใจสิ!"
จีอู๋งงไปหมด ยืนอยู่ตรงนั้นไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี
ขณะนั้นเอง ประตูห้องด้านในก็เปิดออก
ตอนประตูเปิด ทุกคนเงียบสนิท ยังไงก็ได้ผลดีกว่าตอนครูประจำชั้นเข้าห้องเรียน
เซียวฉีเดินออกมาจากข้างใน
วันนี้เขาใส่เครื่องแบบตำรวจ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กางเกงสีเข้ม สายสะพายยศบนไหล่เปล่งประกายใต้แสงไฟนีออน กระดุมเสื้อติดถึงเม็ดบนสุด ปลายแขนเสื้อพับขึ้นอย่างเป็นระเบียบถึงแขนท่อนล่าง เผยให้เห็นข้อมือที่มีลวดลายชัดเจน
ต่างจากเมื่อคืนที่ใส่เสื้อโค้ต ชุดตำรวจทำให้เขาดูเย็นชา แข็งกระด้างมากขึ้น ทั้งคนเหมือนดาบที่หลุดจากฝัก
อากาศในห้องทำงานดูเย็นลงสององศา
จีอู๋ถอยหลังครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
สายตาของเซียวฉีกวาดไปทั่วห้องทำงาน สุดท้ายหยุดที่จีอู๋หน้าประตู ค้างอยู่ประมาณครึ่งวินาที
"จีอู๋" เขาเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงเหมือนเรียกผู้ต้องสงสัย "เข้ามา"
จีอู๋เดินเข้าไปในห้องทำงานอย่างแข็งทื่อ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกคุมตัว
เซียวฉียืนอยู่กลางห้องทำงาน ถือแฟ้มเอกสารหนึ่งกอง พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "นักเรียนฝึกงานใหม่ สาขาวิทยาศาสตร์นิติเวช ต่อไปอยู่กลุ่มเดียวกับฉัน"
พูดจบ ห้องทำงานก็ระเบิดเสียงขึ้นมาอีกครั้ง
"อยู่กลุ่มเดียวกับหัวหน้าคณะเซียว? งั้นก็คือเขาดูแลเอง?"
"หัวหน้าคณะเซียว ไม่ใช่ไม่เคยรับนักเรียนฝึกงานเลยหรือไง?"
"ครั้งที่แล้วเสี่ยวหวังโดนแกด่าจนร้องไห้ยังจำได้ไหม?"
"จำได้" เซียวฉีพลิกกระดาษในแฟ้มหนึ่งแผ่น โดยไม่เงยหน้า "ดังนั้นครั้งนี้ฉันดูแลเอง"
จีอู๋คิดในใจ: ...ฟังดูแปลกๆ ยังไงไม่รู้
"ไม่ใช่สิ หัวหน้าคณะเซียว" ตำรวจหนุ่มอายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดคนหนึ่งเข้าไปใกล้ ยิ้มเยาะ "แกดูแลนักเรียนฝึกงานเอง งั้นตอนสอบสวนเธอนั่งข้างแก ผู้ต้องสงสัยคงคิดว่าแกพาลูกสาวมาทำงาน"
เซียวฉีมองเขาแวบหนึ่ง
ความหมายในสายตาชัดเจนมาก: แกพูดอีกที คืนนี้คนที่ต้องทำงานล่วงหน้าคือแก
ตำรวจหนุ่มรีบหุบปากทันที หดตัวกลับไปที่นั่ง
เซียวฉีจัดงานต่อ "จีอู๋ เธอไปกับเหล่าเจ้าเพื่อทำความรู้จักสภาพแวดล้อมก่อน เก้าโมงประชุม เธอต้องเข้าร่วมด้วย"
"ครับ หัวหน้าคณะเซียว" จีอู๋พยายามทำเสียงให้ฟังดูปกติ
เซียวฉีมองเธออีกครั้ง แล้วหันหลังกลับเข้าห้องด้านใน
ตอนประตูปิด ทุกคนในห้องทำงานถอนหายใจพร้อมกัน
"ให้ตายเถอะ เกือบตาย" ตำรวจหนุ่มคนเมื่อกี้อาบตัวลงบนเก้าอี้ "ทุกครั้งที่หัวหน้าคณะเซียมองฉัน ฉันรู้สึกว่าตัวเองทำผิดกฎ"
"ใช่แล้ว" อีกคนพูดเสริม "ฉันรายงานงานให้เขา ใจเต้นแรงกว่าตอนไล่ล่าผู้ต้องสงสัยอีก"
จีอู๋อดถามไม่ได้ "เขา...ปกติก็เป็นแบบนี้เหรอ?"
ทุกคนหันมามองเธอพร้อมกัน สายตาเหมือนกำลังบอกว่า "แกไม่เห็นชัดๆ อยู่นี่ไง"
เหล่าเจ้า—คือผู้ชายใส่แว่นวัยกลางคนที่ทักเธอก่อน—ตบเก้าอี้ข้างๆ ให้เธอนั่ง แล้วพูดเสียงเบา "หัวหน้าคณะเซียวคนนี้นะ ตอนทำงานไม่รู้จักญาติพี่น้อง แต่ถ้าเธอทำงานดีๆ เขาจะไม่ทำอะไรเธอ ว่าแต่เธอเรียนสาขาอะไร?"
"วิทยาศาสตร์นิติเวช"
"งั้นพอดี มีคดีเก่าคดีหนึ่งกำลังจะต้องตรวจพยานหลักฐานใหม่ เธอมาช่วยด้วย"
จีอู๋พยักหน้า เพิ่งจะนั่งลง เหล่าเจ้าก็โน้มตัวมาอีก พูดเสียงเบาลง "แต่มีเรื่องหนึ่งต้องเตือนเธอไว้"
"อะไร?"
"หัวหน้าคณะเซียวเข้มงวดกับนักเรียนฝึกงานมาก ครั้งที่แล้วนักเรียนฝึกงานคนหนึ่ง พิมพ์ตัวเลขในข้อมูลคดีผิดไปหนึ่งตัว โดนเขาด่าไปครึ่งชั่วโมง ร้องไห้เละเทะไปเลย"
จีอู๋กลืนน้ำลาย
"แต่ไม่ต้องกลัว" เหล่าเจ้าปลอบใจต่อ "หัวหน้าคณะเซียวอาจจะใจดีกับผู้หญิงหน่อย"
พูดจบไม่ทันไร ประตูห้องด้านในก็เปิดออกอีกครั้ง เซียวฉีโผล่ครึ่งตัว มองจีอู๋ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
"จีอู๋ อย่าใช้เครื่องกรองน้ำด้านนอก มันเสียแล้วน้ำรั่ว อยากดื่มน้ำไปที่ห้องน้ำชา"
พูดจบประตูก็ปิดลงอีกครั้ง
ห้องทำงานเงียบไปครู่หนึ่ง
แล้วทุกคนก็หันมามองจีอู๋พร้อมกัน
"เขาเคยใส่ใจเรื่องเครื่องกรองน้ำเมื่อไหร่กัน?"
"ครั้งที่แล้วน้ำรั่วเต็มพื้นเขาไม่เห็นจะสนใจ ยังเป็นฉันที่ถูพื้นให้"
"หนูน้อย" ตำรวจหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาเป็นประกาย "เธอกับหัวหน้าคณะเซียวรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า?"
หัวใจของจีอู๋เต้นแรงขึ้นทันทีเป็นหนึ่งร้อยแปดสิบครั้งต่อนาที
"ไม่รู้จัก!" เธอรีบบอก "ฉันจะไปรู้จักหัวหน้าคณะเซียวได้ยังไง! ฉันก็แค่นักเรียนฝึกงานธรรมดาๆ!"
ตำรวจหนุ่มมองเธออย่างสงสัย
จีอู๋ทำสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง พูดเสริม "เขาอาจจะแค่ไม่อยากให้ฉันทำน้ำท่วมห้องทำงานก็ได้"
เพื่อนร่วมงานคิดว่ามีเหตุผล ก็ไม่ได้ถามต่อ
จีอู๋ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เก้าโมงตรง ห้องประชุมกองสืบสวนคดีอาญา
จีอู๋นั่งอยู่มุมห้องที่ไกลที่สุด พยายามลดการมีตัวตนของตัวเอง
เซียวฉียืนอยู่หน้าจอโปรเจคเตอร์ บนกระดานไวท์บอร์ดเต็มไปด้วยรูปถ่ายที่เกิดเหตุและแผนภาพความสัมพันธ์ เสียงของเขาเรียบๆ ไม่เร็วไม่ช้า แต่ทุกประโยคคมคาย
"...จากรอยเท้าและก้นบุหรี่ที่เหลือในที่เกิดเหตุ ผู้ต้องสงสัยควรเป็นสองคน สูงระหว่างหนึ่งเม็ดเจ็ดสิบถึงหนึ่งเม็ดเจ็ดสิบห้า รูปร่างผอม กล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าก่อนและหลังเกิดเหตุ มีรถตู้สีเงินจอดอยู่ใกล้ๆ สี่สิบนาที ป้ายทะเบียนถูกบัง—"
ตอนแรกจีอู๋ยังตั้งใจจดโน้ต แต่ต่อมาไม่ไหวแล้ว
ไม่ใช่เพราะเนื้อหายากเกินไป แต่เพราะตอนประชุม เซียวฉีข้างโปรไฟล์สวยมาก
เส้นกรามคมเหมือนตัดด้วยมีด ดั้งจมูกสูง เงาหน้าตาทอดเป็นแผ่นเล็กๆ ใต้ตา ตอนพูดจริงจังริมฝีปากเม้มเล็กน้อย บางครั้งใช้นิ้วชี้เคาะกระดานไวท์บอร์ดเพื่อเน้นจุดสำคัญ
จีอู๋ด่าตัวเองในใจ: จีอู๋! ตั้งสติหน่อย! เธอกำลังฟังวิเคราะห์คดี ไม่ได้ดูซีรีส์วาย!
"—จีอู๋"
เซียวฉีเรียกชื่อเธอกะทันหัน
จีอู๋สะดุ้ง เกือบดีดตัวออกจากเก้าอี้
"ครับ!"
มีคนหัวเราะในห้องประชุม
เซียวฉีมองเธอ ใบหน้าไม่มีอารมณ์ใดๆ "ที่ฉันพูดเมื่อกี้ เธอพูดซ้ำอีกครั้งสิ"
สมองของจีอู๋ว่างเปล่า
เมื่อกี้เธอมัวแต่ดูหน้าตา ไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว
"เอ่อ..." เธอฝืนพูด "ผู้ต้องสงสัย...สองคน? ส่วนสูงประมาณหนึ่งเม็ดเจ็ดสิบ?"
เซียวฉีไม่พูด มองเธอเฉยๆ
อากาศในห้องประชุมเริ่มบางลงเรื่อยๆ
"รถตู้สีเงิน" จีอู๋พูดยิ่งไม่มั่นใจ "ป้ายทะเบียนถูก...อะไรบางอย่างบังไว้?"
เงียบไปสามวินาที
เซียวฉีละสายตา พูดต่อ "ไฟท้ายด้านขวาหลังของรถตู้มีรอยแตก นี่คือลักษณะสำคัญ ให้ทุกเขตสังเกตไว้"
จีอู๋เหมือนได้รับการช่วยชีวิตจากภาวะหายใจไม่ออก รีบจดลงในสมุดโน้ตอย่างบ้าคลั่ง "ไฟท้ายรถตู้ด้านขวาหลังแตก" เขียนสองรอบแล้วยังวงกลมด้วย
หลังประชุม เพื่อนร่วมงานทยอยออกจากห้องประชุม จีอู๋เก็บของเตรียมจะไป แต่ถูกเซียวฉีเรียกไว้
"เดี๋ยวก่อน"
จีอู๋ตัวแข็งอยู่กับที่
ในห้องประชุมเหลือเพียงสองคน เซียวฉีเดินมาจากหัวโต๊ะ มานั่งข้างๆ เธอ ห่างกันประมาณครึ่งที่นั่ง
เขาไม่พูด จีอู๋ก็ไม่กล้าขยับ
ประมาณสิบวินาทีผ่านไป เซียวฉีพูดขึ้น "ตอนประชุมเมื่อกี้ เธอมองฉันทำไม?"
จีอู๋คิดในใจ: !!!
"ฉันไม่ได้—" เธอปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว
"เธอมองอย่างน้อยสามนาที" น้ำเสียงเซียวฉีเรียบๆ เหมือนกำลังเล่าข้อเท็จจริง "ตั้งแต่ตอนฉันพูดถึงการวิเคราะห์รอยเท้า เธอก็เริ่มมองแล้ว"
หน้าของจีอู๋แดงขึ้นฉับพลัน
คนนี้ตอนประชุมยังสังเกตได้อีกว่าเธอมองไปทางไหน!? เขาไม่ควรจะหมกมุ่นอยู่กับคดีหรอกเหรอ!? นี่มันความสามารถสังเกตของตำรวจสืบสวนที่ผิดปกติอะไรแบบนี้!?
"ฉันก็แค่...ฟังเธอวิเคราะห์คดี" เสียงของจีอู๋เบาเหมือนยุง "เพราะเธอพูดได้ยอดเยี่ยมมาก ดังนั้น...ก็เลยมองอย่างตั้งใจ"
เซียวฉีมองเธอสองวินาที มุมปากขยับเล็กน้อย—ตอนนี้จีอู๋เรียนรู้ที่จะระบุไมโครเอ็กซ์เพรสชันนี้แล้ว นี่น่าจะเป็นอาการ "อยากยิ้มแต่กลั้นไว้" ของเขา
"งั้นก็ได้" เขาพูด "ถ้าเธอชอบฟังขนาดนั้น พรุ่งนี้เธอจัดแฟ้มคดีวันนี้ให้เป็นระเบียบ แล้วเขียนรายงานวิเคราะห์ส่งฉัน"
"...กี่ตัวอักษร?"
"สามพัน"
จีอู๋รู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม
เซียวฉียืนขึ้น หยิบสมุดบันทึกของตัวเอง เดินไปถึงประตูแล้วหยุด พูดโดยไม่หันกลับมา
"อ้อ ในห้องน้ำชามีชานม ฉันเพิ่งสั่งของกิน เยอะกว่านั้นแก้วเป็นของเธอ"
ประตูปิดลง
จีอู๋นั่งอยู่คนเดียวในห้องประชุม มือกำปากกา สมองมีคนเล็กๆ สองคนกำลังทะเลาะกันอย่างบ้าคลั่ง
คนหนึ่งพูดว่า: เขาจงใจแกล้งเธอ ให้เขียนรายงานสามพันตัวอักษร โหดร้ายเกินไป
อีกคนพูด: เขาสั่งชานมให้เธอด้วยนะ ยังเป็นแก้วที่เยอะกว่าด้วย
จีอู๋ก้มมองวงกลมที่วาดไว้ในสมุดโน้ต—"ไฟท้ายรถตู้ด้านขวาหลังแตก"—แล้วถอนหายใจ
จบกัน
เธอดูเหมือนจะตกหลุมรักจริงๆ แล้ว
บ่ายห้าโมง จีอู๋ยังคงจัดแฟ้มคดีอยู่ โทรศัพท์มือถือสั่น
อาเย่: เขียนเสร็จหรือยัง?
จีอู๋: ...สามพันตัว! จะเสร็จเร็วขนาดนั้นได้ยังไง!
อาเย่: อือ งั้นเธอสู้ๆ นะ
จีอู๋: นายเป็นหัวหน้าทีม ไม่เห็นจะยุ่งอะไรเลยนี่นา?
อาเย่: เพิ่งประชุมเสร็จ
อาเย่: เผอิญดูกล้องวงจรปิดไปด้วย เห็นเธอนั่งตัวตรงในห้องทำงานวันนี้ สมควรได้รับคำชม
จีอู๋จ้องข้อความนี้เป็นเวลาห้าวินาที
กล้องวงจรปิด?
ห้องทำงานมีกล้องวงจรปิด!?
งั้นเขาก็ต้องเห็นเธอตอนที่เหล่าเจ้ายื่นขนมให้แล้วหัวเราะเหมือนคนโง่สิ?
ต้องเห็นเธอแอบหาวในที่ทำงานสิ?
ต้องเห็นเธอ—
จีอู๋พิมพ์สองตัวอักษรส่งไป
จีอู๋: โรคจิต
อาเย่: ระวังคำพูดด้วย ฉันเป็นหัวหน้าเธอ
อาเย่: แนะนำให้เปลี่ยนเป็น "หัวหน้าคณะเซียวสุดยอด"
จีอู๋คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทันที
เธอเข้าใจแล้ว
คนนี้ไม่ใช่หมาป่าน้อยน่ารัก ไม่ใช่หมาตัวใหญ่ที่ชอบติดคน
นี่คือสวมเครื่องแบบตำรวจ มีสิทธิ์เข้าถึงกล้องวงจรปิดทั้งหมด พร้อมดูเธอตลกไม่รู้จบ—
สุนัขจิ้งจอกเฒ่า
ค่ำแปดโมง จีอู๋เขียนรายงานวิเคราะห์เสร็จ ส่งไปที่อีเมลของเซียวฉี
ตอนเธอเก็บของเตรียมกลับ พบว่าบนโต๊ะทำงานมีชานมเพิ่มขึ้นหนึ่งแก้ว
น้ำตาลสามส่วน เติมเผือก
เธอยกขึ้นเขย่า ยังอุ่นๆ อยู่
ข้างๆ มีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง เขียนด้วยตัวหนังสือสี่ตัว ลายมือคมกริบเหมือนสลักด้วยมีด
"ทำได้ดีมาก"
ไม่มีชื่อคนส่ง แต่จีอู๋จำลายมือนี้ได้—วันนี้ตอนประชุมเซียวฉีเขียนบนกระดานไวท์บอร์ด เหมือนกันทุกตัว
เธออุ้มชานมยืนอยู่กลางห้องทำงานที่ว่างเปล่า หูเริ่มร้อนโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง
แล้วโทรศัพท์ก็สั่น
อาเย่: ดื่มชานมหรือยัง? เผือกวันนี้ของร้านนั้นไม่ค่อยหวาน คราวหน้าเปลี่ยนร้านอื่น
จีอู๋สูดหายใจเข้าลึก พิมพ์ไม่กี่ตัวอักษรส่งไป
จีอู๋: นายใส่ใจนักเรียนฝึกงานในฐานะหัวหน้าคณะเซียว หรือใส่ใจฉันในฐานะอาเย่?
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง
อาเย่