[ผู้อ่านโปรดอย่าถือเป็นพงศาวดารจริง! ! ! PS: นิยายแนวคิดแหวกแนว องค์หญิงฉางเล่อในเรื่องแต่งนี้มีพระชนมายุครบ 18 ชันษาแล้ว ขออย่าได้ถือสา]
[ขออวยพรให้ผู้อ่านร่ำรวยมหาศาลในปีนี้! ! !]
“อสูรร้ายบังอาจ! ข้าคือองค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ถัง หลี่ลี่จื้อ!”
“ไม่ว่าที่นี่จะเป็นสถานที่ใดอันน่าสะพรึงกลัว หากเจ้ากล้าอาจเอื้อมเข้ามาอีกก้าว เสด็จพ่อต้องสั่งหั่นเจ้าเป็นชิ้นๆ ลงทัณฑ์เก้าชั่วโคตรเป็นแน่!!!”
......
สีแดงฉานสะดุดตากระแทกลงมาจากกลางอากาศ!
ตกลงบนโซฟามือสองหนังลอกกลางห้องรับแขกพอดี
“อึก!”
เสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น
ผู้ที่ตกลงมาคือสตรีงามล่มเมืองในอาภรณ์แดงมงคล!
ปิ่นหงส์บนศีรษะเอียงกระเท่เร่ เครื่องประดับทองรูปบุปผากระจัดกระจายเต็มพื้น
อาภรณ์แพรไหมหรูหราถึงขีดสุดเปรอะเปื้อนโคลน
เผยให้เห็นผิวขาวดุจหิมะและรอยเลือดเลือนราง
เมื่อมองใบหน้านาง
คิ้วโก่งงอนดุจขุนเขาเนา ดวงตางามประดุจดวงดารา
ยามนี้เพราะความเจ็บปวดจึงขมวดคิ้วน้อยๆ แต่กลับยังดูงามตรึงใจ!
“เจ็บยิ่ง...”
สตรีสาวดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาโดยพลัน
“ที่นี่แห่งใด?”
นางอยู่ในวังลึกมาตั้งแต่เล็ก เป็นองค์หญิงใหญ่ผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดแห่งราชวงศ์ถัง
หลี่ลี่จื้อ! ฐานันดรศักดิ์ฉางเล่อ!
ไม่เคยพบเห็นเคหสถานดีๆ แบบไหนมาก่อน?
แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้านี้เกินกว่าที่จะเข้าใจ
พื้นใต้เท้าเรียบเสมอกัน ไม่ใช่สิ่งที่พื้นอิฐเขียวควรจะเป็น
ทั้งมิใช่พื้นดิน สะท้อนเงาอันน่าอนาถของนาง!
เหนือศีรษะไร้คบเพลิงหรือเชิงเทียน แต่แขวนจานแก้วประหลาด!
บนผนังมีแผ่นกระดานดำขนาดใหญ่แขวนอยู่
ดำล้ำลึกประหนึ่งดูดกลืนวิญญาณ!
ทั้งห้องไร้หน้าต่างกรุกระดาษแม้แต่บานเดียว!
“นรก ที่นี่คือนรกแน่แท้!”
องค์หญิงฉางเล่อร่างสั่นสะท้าน เปี่ยมด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งไม่รู้
นางเชื่อว่าตนขัดราชโองการหนีงานอภิเษก ล่วงเกินสวรรค์
ถูกลงทัณฑ์ สวรรค์พรากแม้โอกาสถูกจับกลับไปลงโทษ
ถูกผลักตกสู่นรกขุมลึกคฤหาสน์อสูรโดยตรง!
......
เวลาเดียวกัน
ในห้วงจักรวาลโบราณกาล ผืนฟ้ามากมายแห่งมิติคู่ขนาน แสงภาพปรากฏพร้อมกัน
ภาพองค์หญิงฉางเล่อร่วงสู่ห้องพักยุคใหม่นี้
ด้วยภาพคมชัดสูงยิ่ง
สามร้อยหกสิบองศาไร้มุมอับ ปรากฏแก่ทุกผู้คนทั่วทุกยุคทุกสมัย!
ห้วงมิติราชวงศ์ถัง
ภายในท้องพระโรงไท่จี๋
เดิมทีเหล่าขุนนางกำลังร้อนใจวุ่นวายเพราะองค์หญิงฉางเล่อหายตัวไปอย่างประหลาดก่อนวันอภิเสกสมรส
บัดนี้ไร้สุ้มเสียงแม้แต่น้อย
เงียบเสียจนได้ยินเสียงเข็มตก!
แล้วทั้งท้องพระโรงก็ระเบิดเซ็งแซ่ ราวคลื่นยักษ์ซัด!
“ตายแล้ว! นั่นสิ่งใด?!”
เฉิงเหย่าจินตาโตค้าง ชี้ไปยังแสงประหลาดบนผืนฟ้า น้ำลายกระเด็น
“ไร้ไฟ! แต่ส่องสว่าง! นี่คือไข่มุกส่องแสงหรือ?! เหตุใดไข่มุกส่องแสงจึงใหญ่โตเพียงนี้?!”
จ่างซุนอู๋จี้ร่างสั่นสะท้าน เสียงเครือตะโกน
“ฉางเล่อ...คือองค์หญิงฉางเล่อ! องค์หญิงตกไปสู่แดนสวรรค์แล้ว!”
ในหมู่คน จ่างซุนชง เจ้าบ่าวคนเดิม บัดนี้ใบหน้าเหม่อลอย ใจร้อนรน
“พระญาติ! เหตุใดพระญาติจึงไปตกอยู่ที่นั่น!”
บนราชบัลลังก์
หลี่ซื่อหมินรูป่านัยน์ตาหด สร่างแข็งค้างอยู่กับที่
ด้านข้าง ฮองเฮาจ่างซุน พระชายาเหวินเต๋อ ผู้ร่ำไห้ตาแดงเพราะบุตรสาวหายตัวไป บัดนี้จับหน้าอกแน่น
“ลี่จื้อ! ลี่จื้อของข้า!”
ฮองเฮาจ่างซุนน้ำตาไหลพราก ปวดพระทัยราวจะขาดใจ
หลี่ซื่อหมินมือบีบที่วางแขนราชบัลลังก์ดังกรอด
แก้วตาดวงใจของเขา! องค์หญิงใหญ่ผู้เป็นที่รักยิ่ง!
ไม่ได้ประทับในวังอย่างสงบเพื่อรองานมงคล แต่ไปอยู่ในที่ที่เขาเองก็มิอาจเข้าใจ!
“ลี่จื้ออย่ากลัว...เสด็จพ่อจะใช้แรงทั้งแคว้นถัง ช่วยเจ้าคืนมาให้ได้!”
หลี่ซื่อหมินกัดฟันแน่น ไอสังหารของจักรพรรดิทะยานสู่ฟ้า!
......
สายตาดึงกลับสู่โลกปัจจุบัน
ภายในอพาร์ตเมนต์เก่าทรุดโทรม
องค์หญิงฉางเล่อยังหอบหายใจ ทุกวินาทีที่ผ่านช่างทรมาน
กึก
ประตูเหล็กแน่นหนาที่องค์หญิงฉางเล่อเห็นว่าเป็น “ปราการเหล็กผนึกตาย” บัดนี้ถูกผู้หนึ่งผลักเข้ามาจากข้างนอก!
กลิ่นอายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและควันบุหรี่จากทางเดินลอยเข้ามา
หลิงเฟิง หนุ่มออฟฟิศสามัญ สองตาโบ๋ช้ำดำ
ในมือถือข้าวขาหมูกล่องลดราคาเก้าวัยเก้าเหมา
ลากสังขารที่ถูกงานหนักบีบคั้นจนแทบพัง เดินโซซัดโซเซเข้ามา
“จะให้เหนื่อยตายรึไง งานบัดซบนี่มนุษย์ทำไม่ได้...”
“เป็นอย่างนี้ต่อไป ข้าคงได้กลับบ้านนอนตายในไม่ช้า!”
หลิงเฟิงบ่นพลาง ปิดประตูตาม
วินาทีต่อมา
สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับดวงตาคู่หนึ่ง
ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และมีน้ำตาคลอ
หลิงเฟิงชะงัก
องค์หญิงฉางเล่อก็ชะงัก
ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ไม่ถึงสามก้าว
หลิงเฟิงจ้องทรงผมเกล้ามวยโบราณของหญิงสาว
แม้จะยุ่งเหยิง แต่ก็ยังดูหรูหรายิ่ง
นางสวมอาภรณ์แดงมงคลทั้งชุด ฝีมือประณีตยิ่ง
กวาดสายตาเห็นเท้าเปล่าเรียวเล็กขาวผ่องของนาง
บรรยากาศในชั่วขณะนี้แข็งค้างโดยสิ้นเชิง
สมองของหลิงเฟิงหมุนติ้ว รับไม่ทัน!
ขโมย?
ขโมยบ้านไหนงามปานนี้? ยังใส่อาภรณ์แดงมงคลทำงาน?
แต่งคอสเพลย์?
คนบ้าจากงานอะไรกันแน่วิ่งมาอยู่ในห้องเช่าหนึ่งพันห้าร้อยต่อเดือนของข้าตอนดึกดื่นเช่นนี้?!
ไม่... ดึกดื่นปานนี้ นางเข้ามาได้อย่างไร?
ไม่ใช่... นางพรายกระมัง?!
“ตายแล้ว!”
หลิงเฟิงร้องลั่น ข้าวขาหมูในมือหล่นตุ้บบนพื้น
น้ำมันราดและข้าวกระจัดกระจาย
ในใจเขาเจ็บเสียดายจนมุมปากกระตุก แต่ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย หลังแนบชิดประตูเหล็กที่เพิ่งปิดลง
“เจ้า...เจ้าเป็นใคร? เข้ามาในเรือนข้าได้อย่างไร?”
“เจ้าอย่าเข้ามานะ! ข้าไม่เคยทำเรื่องผิดศีลธรรมมาเลย กลางคืนไม่กลัวพรายมาเคาะประตู...ไม่ใช่ ข้ากลัว! กลัวหนักหนา!”
ได้ยินเสียงหวาดหวั่นของหลิงเฟิง
ประสาทขององค์หญิงฉางเล่อก็ขาดผึง
แต่นางคือองค์หญิงใหญ่ผู้สูงศักดิ์ที่สุดแห่งราชวงศ์ถัง
คือไข่มุกในอุ้งมือของเสด็จพ่อและเสด็จแม่
อย่างไรก็มิอาจเสียเกียรติราชสกุลหลี่ถัง
นางถอยหลังกรูด พลางทำเสียงดุร้ายกล่าว
“อสูรร้ายบังอาจ! ข้าคือองค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ถัง หลี่ลี่จื้อ!”
“ไม่ว่าที่นี่จะเป็นสถานที่ใดอันน่าสะพรึงกลัว หากเจ้ากล้าอาจเอื้อมเข้ามาอีกก้าว เสด็จพ่อต้องสั่งหั่นเจ้าเป็นชิ้นๆ ลงทัณฑ์เก้าชั่วโคตรเป็นแน่!!!”