ร่วมทางไปด้วย?
หลี่ชิงลั่วเงยหน้ามองตวนหรงฉือ
เมื่อเห็นดวงตาน่าสงสารของเขา ถ้อยคำปฏิเสธที่อยู่ปลายลิ้นกลับพูดออกไปไม่เป็น
เขาอยู่เคียงข้างนางมาตลอดการเดินทาง นางจะทำใจทิ้งเขาไว้เพียงผู้เดียวในวังกุ้ยฟู่อันเงียบเหงาเย็นชื้นได้อย่างไร
นางลูบคางตนเอง แล้วแสดงสีหน้าครุ่นคิด "ก็ไม่เชิงว่าจะไม่ได้..."
หลี่ชิงลั่วออกเดินทางตามไห่กงกงในเช้าวันรุ่งขึ้น
เมื่อคืนนางตกลงไปในน้ำพุร้อน ทั้งร่างจึงเปียกปอนไปหมด
ภายใต้การรั้งรอด้วยใจจริงของตวนหรงฉือ นางจึงพักแรมในหอบรรทัดของวังกุ้ยฟู่
นางหลับอยู่ในหอใหญ่
ส่วนตวนหรงฉือก็ฝืนๆ นอนบนแคร่หลังฉากบังตาหนึ่งผืน
ตอนจากลา ตวนหรงฉือยืนนิ่งอยู่หลังหน้าต่างใต้ร่มไม้ จ้องมองนางอย่างเงียบสงบโดยไม่กระพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว
หลี่ชิงลั่วเหลียวกลับมาหลายครั้ง
จวบจนล่วงประตูวังออกมา นางจึงได้พบกับหลิงเฟิงจื่อที่มารับ
ไห่กงกงกล่าวลาหลี่ชิงลั่ว "คุณหนูวางใจเถิด ข้าน้อยจะดูแลฝ่าบาทอย่างดี"
หลี่ชิงลั่วทราบดีว่าไห่กงกงผู้นี้ต้องเป็นคนสนิทของตวนหรงฉือภายในวังแห่งนี้แน่แท้
"งั้นขอรบกวนท่านกงกงตั้งใจด้วย"
ไห่กงกง "คุณหนูทรงมากเกินไป ได้มีโอกาสรับใช้ฝ่าบาท ย่อมเป็นบุญของข้าน้อย"
"เพียงแต่ขอรบกวนคุณหนูที่กำลังออกนอกวัง ช่วยข้าน้อยส่งของถึงมารดาของข้าน้อยหน่อยได้ไหม"
หลี่ชิงลั่ว "มารดาของท่านหรือ?"
ไห่กงกง "มารดาของข้าน้อยคือคุณยายนิงผู้พำนักอยู่ในสวนกุ้ยหยวน"
สวนกุ้ยหยวน!?
หลี่ชิงลั่วราวกับเข้าใจสิ่งต่างๆ มากขึ้นเป็นเชิง
นางรับห่อผ้าเล็กของไห่กงกง ภายในมีจดหมายถึงบ้านหนึ่งฉบับ และเงินอีกจำนวนหนึ่ง
"ข้าน้อยทราบดีว่าแม่ข้าน้อยอยู่ในสวนกุ้ยหยวนอย่างมีความสุข แต่ยังขอคุณหนูช่วยบอกแม่ว่าให้มีเงินก็เอาไปใช้เสีย อย่าออมไว้คิดหาสะใภ้ให้ข้าน้อย"
"ชาตินี้ข้าน้อยคงไม่มีวันมีสะใภ้แล้ว"
"แต่ข้าน้อยก็มิได้เสียดาย ยังได้ช่วยฝ่าบาททำงาน อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่เหมือนคน"
หลังลาไห่กงกง หลี่ชิงลั่วก็แฝงตัวกลับเข้าไปในกลุ่มเณรน้อยอีกครั้ง
คราวนี้ออกจากวังพร้อมชิงหยางจื่อ จึงราบรื่นยิ่งกว่าเมื่อคืน
สาฉีกับสังหารเก้ารอนางอยู่นอกวัง
เมื่อเห็นนางออกมาได้ในที่สุด ทั้งสองก็คลายใจยิ่งนัก