หลี่เฉาจิ้งสิ้นชีพลงบนสมรภูมิ
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยได้รับการช่วยเหลือให้รอดพ้นภัยโดยซีเยว่
ในเวลาเดียวกัน พัวเฟิงก็นำทัพทหารสามหมื่นรุดมาถึง และกวาดล้างอาณาจักรเล็ก ๆ แห่งนี้ลงได้อย่างราบคาบ
สามเดือนต่อมา ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็กลับถึงจินหลิงโดยร่างกายเหนื่อยล้ายิ่งนัก
หลี่ชิงลั่วได้ยินข่าวการเสียชีวิตของหลี่เฉาจิ้งมาก่อนแล้ว ต่อความตายของบิดาผู้นี้นางไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจอันใด เพียงคิดว่าการที่เขายอมตายเพื่อท่านย่าก็นับว่าตายอย่างไม่เสียฟ้าดิน
แต่นางกลับเป็นห่วงท่านย่ายิ่งนัก
ดังที่คิดไม่ผิด เมื่อไปรับท่านย่าและเห็นเกศาที่ขาวโพลนเกือบทั้งหัวของท่าน หลี่ชิงลั่วก็ปวดใจจนน้ำตาไหลพรากไม่อาจห้ามไว้
"ท่านย่า!"
หลี่ชิงลั่วกอดฮูหยินผู้เฒ่าเผยไว้แน่น แล้วปลอบประโลมว่า "หลัวเอ๋อร์ต้องทำเช่นใด ท่านยายจึงจะยิ้มแย้มขึ้นได้"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยถอดใจยาวเหยียด
"ลูก ท่านย่าไม่ต้องการความปลอบใจจากหนู"
"ท่านย่าวางทุกสิ่งลงแล้ว"
"บิดาของหนู...เขาไม่รู้สึกตัวขึ้นเมื่อใดก็ไม่ทราบ แต่กลับยังแกล้งบ้าแกล้งโง่อยู่ข้างกายท่านย่ามาตลอด"
"หลายปีนี้ ระหว่างมารดากับบุตรเราก็ได้ชดเชยความเสียดายแห่งอดีตกันจนครบถ้วน"
"แต่...เขากลับเอาชีวิตของเขาคืนให้แก่ข้า"
"เขาทำผิดพลาดไว้นับไม่ถ้วน"
"แต่ในที่สุด ทุกสิ่งก็ผ่านไปแล้ว..."
"ชาติหน้า ขอให้เขาอย่าได้มาพบมารดาอย่างข้าอีกเลย ส่วนข้า ก็ไม่ปรารถนาจะเป็นมารดาของผู้ใดอีกต่อไป"
เมื่อต้องเผชิญกับการจากไปของญาติสนิทที่มากขึ้นทุกที ความหวาดหวั่นที่กระทบใจฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็ยิ่งหนักขึ้นเช่นนั้น
หลังหลี่เฉาจิ้งเสียชีวิต นางก็แก่ลงในชั่วข้ามคืน
ลั่วฟ่านส่ายหน้าให้หลี่ชิงลั่ว "ท่านย่าของเจ้าประสงค์จะไปพำนักที่สำนักพรตชิงซงสักระยะ"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "เช่นนั้นก็ดี ตราบที่ท่านย่ายิ้มแย้มได้อีกครั้ง จะไปที่แห่งใดก็ได้ทั้งสิ้น"