ความที่หลี่ชิงลั่วตอบตกลงอย่างฉับไวและไม่ติดขัด ทำให้แม่นมจางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
เด็กสาวผู้นี้ คล้ายกับเปลี่ยนเป็นอีกคนหนึ่งอย่างสิ้นเชิง
ตอนที่ไปพบนางในภูเขาเมื่อแรก เนื่องด้วยต้องตรากตรำทำงานหนักและถูกทรมานมานาน ปีกษ์บุคคลผู้นี้ทั้งคนดูเหมือนจะมึนซึมไปหมด
แต่บัดนี้ มองดูท่าทางคงจะฉลาดเฉลียวมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วกระมัง?
แม่นมจางหัวเราะเบาๆ “ในเรื่องนี้คงมีความเข้าใจผิดอยู่บ้างกระมัง ให้ข้าสอบสวนบ่าวไพร่จัญไรเหล่านี้ก่อน!”
แม่นมจางจึงกลับไปอีกครั้งหนึ่ง
พอหวนกลับมาอีกครั้ง พวกที่ถูกเฆี่ยนแล้วยังถูกทรมานต่อก็ยอมเปิดปากพูดความจริงแล้ว
ความจริงแล้ว พวกเขาได้รับคำสั่งจากท่านประมุขจวนแม่ทัพ ให้มาที่สำนักพรตชิงซง เพื่อเชิญคุณหนูรองที่ยังไม่กลับไปเป็นเวลานานให้กลับไปอยู่ร่วมกับครอบครัวก่อน
เพียงแต่ พวกเขากลับได้รับคำสั่งจากคุณชายใหญ่โดยตรงว่า คุณหนูรองปล่อยให้คนทั้งครอบครัวต้องรอคอยนางนั้นไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงต้องสั่งสอนนางให้รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่จำเป็นต้องเชิญอย่างมีไมตรี ตรงเข้าไปมัดตัวกลับมาได้เลย
พวกเขาจึงกล้าทำเช่นนี้
หลี่ชิงลั่วฟังจบด้วยสีหน้าโศกเศร้าและงุนงง น้ำตาก็เอ่อคลอทันที
“พี่ชายแท้ๆ ของข้า เอ่ยถ้อยคำเช่นนี้ออกมาจริงๆ หรือ?”
นางแสดงท่าทีโศกเศร้า งุนงง และยากจะยอมรับได้
แม่นมจางเห็นแล้ว ยังรู้สึกเวทนานางอยู่ในใจ
ในใจก็เดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง คุณชายใหญ่ผู้นี้ช่างไม่เหมาะสมยิ่งนัก ช่างเสียธรรมเนียมเสียจริง ใต้หล้านี้ที่ไหนมีพี่ชายปฏิบัติต่อน้องสาวแท้ๆ เช่นนี้!
กำลังเป็นเช่นนี้ ด้านนอกก็มีเสียงอื่นดังขึ้นมาอีก
แม่นมจางจึงให้คนไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น