ฮูหยินผู้เฒ่าเผยกล่าวไว้อย่างไร้ซึ่งสีหน้า “ไป ดึงตัวอีแก่บ้านั่นมาให้เจอ”
ท่านป้าต่งในฉลององค์สีน้ำเงินถูกลากตัวขึ้นมา
นางแห้งผากซีดเซียว ใบหน้าทั้งใบไร้ซึ่งโลหิตฝาด
หลี่เฉาหวยกับหลี่เฉาอันไล่ตามมาถึงนอกหอ หลี่เฉาหวยร้องเรียกเสียงดัง “อนุ— อนุ—”
“ฮูหยินผู้เฒ่า ขอทรงประณีตต่ออนุของกระหม่อมด้วยเถิด โทษทุกประการ บุตรชายยอมรับแทนท่าน!”
“อนุ—”
หลี่เฉาหวยโขกศีรษะลงกับพื้นดังโครมโครม ครั้งแล้วครั้งเล่าหนักหน่วง
ไม่นานนัก หน้าผากของเขาก็แตกเลือดเต็มไปหมด
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยโน้มตัวลงยกหน้าของท่านป้าต่งขึ้น
“เจ้านี่ช่างมีบุญเหลือเกิน ให้กำเนิดบุตรชายที่กตัญญูยิ่งกว่าบุตรของเกลอเฒ่าเสียอีก”
“แต่ว่า บุตรของเกลอเฒ่าถูกเลี้ยงดูจนกลายเป็นเช่นนี้ ท่านป้าต่ง เจ้าต้องรับผิดชอบเรื่องนี้นะ”
“เมื่อครั้งย้อนวันวาน มันเพื่อเจ้ายังขู่เกลอเฒ่าเสียงแล้วเสียงเล่า แม้เกลอเฒ่าจะตายไป ก็ไม่ยอมจุดธูปให้แม้แต่เล่มเดียว!”
“ดูเร็วเข้า บัดนี้มันกลายเป็นเช่นนี้ มิใช่เพราะเจ้าสั่งสอนมันดีหรือ?”
ท่านป้าต่งแลชายหลี่เฉาจิ้งที่สติฟั่นเฟือน ทั้งร่างสั่นเทิ้มเหมือนตะกร้อ
เหลือแหล่งซึ่งความภาคภูมิเมื่อครั้งเพิ่งกลับคืนสู่จวนแม่ทัพอีกแล้ว
ระหว่างอยู่ที่วัดชีมานับวันนี้ นางถูกบีบคั้นจนก้มศีรษะยอมจำนน เข้าใจชะตาของตนแล้ว
หลี่เฉาหวยอยากไปเยี่ยมนาง แม้ด้วยความกตัญญูยังตั้งใจจะชิงตัวนางออกจากวัดชี
แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเผยส่งคนมาเฝ้าดูท่านป้าต่งเอง แม้ยามเข้าห้องน้ำและยามนอนก็ไม่ห่างเนื้อห่างตัว
ต่อมาแม้แต่คนทั้งวัดชียังช่วยกันเฝ้าดูนางเสียเอง
ท่านป้าต่งเพียงแสดงทีท่าอยากหลบหนีเมื่อใด ก็ถูกจับกลับมาทันที แล้วถูกลงโทษอย่างรุนแรงสาหัสไม่ยอมยกโทษ
เช่น ถอดฉลององค์ส่วนบนออกจนหมดเปลือกต่อหน้าชีทั้งวัด แล้วใช้ไม้เฆี่ยนฟาดหลังอย่างทารุณ
เช่น ยามราตรีฤดูหนาวเย็นยะเยือก ให้นางไปริมทะเลสาบซักเครื่องนุ่งห่มของทั้งวัด
อีกเช่น ให้นางคนเดียวแบกส้วมรดผักในแปลงทุกแปลงหลังเขา
หรือให้นางคนเดียวเช็ดถูศาลาทุกแห่งในวัดชีให้สะอาดสิ้นดี
ท่านป้าต่งอายุกาลชราแล้ว บัดนี้จะทนทรหดเช่นไรไหวที่ถูกทรมานแปลงรูปแบบไปมาเยี่ยงนี้?