สตรีผู้นั้นแม้จะใช้มือและเท้าเดิน แต่โชคดีที่นางเคลื่อนไหวได้รวดเร็วมาก จนกระทั่งทิ้งหลี่ชิงลั่วและพานหลี่ไว้เบื้องหลังไกลลิบ
เมื่อหลี่ชิงลั่วและพานหลี่ทั้งสองคนรอดชีวิตกลับมายังทางออกอย่างหวุดหวิด การเคลื่อนไหวของพวกนางก็ถูกซู่อ๋องจับได้เข้าจนได้
ตวนหรงฉือจ้องนางเขม็งด้วยสายตาดุดัน สายตาเช่นนั้นเหมือนกำลังบอกว่า ข้าจะคิดบัญชีกับเจ้าทีหลัง!
หลี่ชิงลั่วแสร้งทำเป็นไม่เห็น เพราะคุกใต้ดินด้านหลังได้พังทลายลงจนหมดสิ้นแล้ว แม้กระทั่งทางเข้าอุโมงค์ลับก็ถูกทำลายลงเช่นกัน
พวกนางทำได้เพียงจำใจขึ้นไปบนบันไดหิน รอให้ผู้คนจากศาลต้าหลี่ฝั่งนี้พังประตูต่อไป
แต่ผู้คนจากศาลต้าหลี่เห็นจู่ๆ ก็มีสตรีบ้าคนหนึ่งโผล่ขึ้นมา บางคนเห็นนางมีสภาพน่ากลัวเช่นนั้นก็อุทานออกมาเบาๆ สตรีผู้นั้นกลับพุ่งทะยานเข้าไป กระโดดเข้าหาเจ้าหน้าที่คนนั้นแล้วอ้าปากกัดเข้าให้
"อ๊า!!"
เสียงร้องอันเจ็บปวดดังขึ้น ทำให้ฝูงชนแตกตื่นวุ่นวายในทันที
"สิ่งใดกัน—"
จุ้ยหยู่และผู้คนรอบข้างชักกระบี่ออกมาทันทีจะสังหารสตรีผู้นั้น หลี่ชิงลั่วกลับตะโกนขึ้นว่า "อย่าฆ่านาง!"
นางวิ่งเข้าไป คว้าแขนสตรีผู้นั้นไว้แน่นแล้วตวาดเสียงเขียวว่า "หุบปาก! ตั้งแต่แรกหากเจ้ารู้ว่าอยากตาย ข้าก็ไม่ควรช่วยเจ้าให้รอดออกมา รีบอ้าปากลงมาเดี๋ยวนี้!"
เมื่อได้ยินเสียงตวาดของหลี่ชิงลั่ว สตรีผู้นั้นก็ค่อยๆ คลายปากลงจริงๆ แล้วรีบถอยออกไป จากนั้นก็หลบไปอยู่ด้านหลังของหลี่ชิงลั่ว
โชคดี ที่แม้คอของเจ้าหน้าที่คนนั้นจะถูกกัดเป็นแผล แต่เส้นเลือดและเนื้อหนังที่คอยังไม่ถูกฉีกขาด พอสตรีผู้นั้นถอยออกมา ก็มีคนดึงผ้าแถบหนึ่งขึ้นไปพันแผลให้เขาอย่างแน่นหนาทันที
คนๆ นั้นคงไม่ตาย
เวลานี้ไม่มีเวลามาเอาเรื่องกับหลี่ชิงลั่วทั้งสองคน เพราะด้านหลังคุกใต้ดินได้พังทลายลงจนสิ้นแล้ว กระทั่งบนบันไดก็เริ่มมีหินร่วงลงมาและทรุดตัวลง
ตวนหรงฉือละสายตาจากสตรีผู้นั้นกลับมา แล้วดึงหลี่ชิงลั่วเข้าหา "มาอยู่ข้างข้า"
หลี่ชิงลั่วจูงพานหลี่ ทั้งสามคนรีบหลบไปอยู่ข้างกายซู่อ๋อง
ทางด้านจุ้ยหยู่พวกเขากำลังตะโกนพร้อมกัน "หนึ่ง—สอง—พัง—!"
'ครืน—' เสียงดังสนั่น ประตูเหล็กล้มลงอย่างช่วยไม่ได้