“แกตั้งใจคิดว่าข้า หลี่ชิงลั่ว ชาตินี้ไม่มีโอกาสได้แก้แค้นกลับอีกแล้วสินะ หรือไม่ก็คิดจะแสร้งบ้าแสร้งโง่อีกครั้งเพื่อหวังหลอกข้า?”
“หลี่อวิ๋นฉู่ คนอย่างแกเป็นอย่างไร ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร?”
พูดจบ นางผลักหลี่อวิ๋นฉู่ลงไปอย่างแรง กระแทกลงพื้นนอนแน่นิ่ง ยันตัวลุกขึ้นไม่ไหวเป็นเวลาครึ่งซีก
เมื่อหลี่อวิ๋นฉู่เงยหน้าขึ้นอีกครา สีหน้ากลับกลายเป็นความเดือดดาล
“จะฆ่าจะฟัน ตามใจเจ้า!”
“ข้าเพียงเสียใจที่หลงเชื่อคำพูดปดของเจ้าในวันนั้น... ที่แท้เจ้าไม่มีทางช่วยพี่ชายของข้าออกมาได้เลยใช่ไหม เจ้าแค่หลอกข้า!”
“ฮึ! แต่อย่าคิดว่าเจ้าจะได้ดีไปกว่าข้า!”
“ข้าตายไป สามีข้าแม้จะตายก็ไม่มีวันช่วยเจ้าฟื้นใบหน้า”
“ทั้งใต้หล้านี้ มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ปรุงยากลับรูปลงรอยได้”
“ชาตินี้เจ้าก็จำต้องมีชีวิตอยู่ทั้งชีวิตด้วยใบหน้าธรรมดาๆ ใบนี้เถอะ!”
“ฮ่าๆๆ... เจ้าคิดว่า ด้วยใบหน้าเช่นนี้ จะยังยั่วใจใครได้อีกหรือ?”
“ต่อให้บัดนี้ท่านผู้นั้นจะมีใจให้เจ้าอยู่บ้างจริง ๆ แต่เมื่อกาลเวลาไหลผ่านไป ต่อให้มีใจมากเพียงใด ก็ย่อมจางหายไปจนหมดสิ้น เพราะใบหน้าของเจ้า และนิสัยแข็งกระด้างของเจ้า!”
“ฮ่า ฮ่าๆๆ...”
นางเสมือนได้เห็นอนาคตน่าสังเวชของหลี่ชิงลั่วไปแล้ว
หากหลี่ชิงลั่วกลับไม่แคร์เลย “ใครบอกว่าข้าจะฆ่าเจ้า?”
“ข้าหื่นขนาดนั้นหรือ?”
“เจ้าพูดถูกแล้ว เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ข้าถึงจะมีเจ้าไว้ใช้ ลงมือกับสามีของเจ้าได้!”
“นอกเสียจากเจ้าจะฆ่าตัวตายเอง ข้าก็ไม่ต้องใช้เจ้าแล้ว”
“แต่ตัวเจ้าน่ะระ จะลงมือฆ่าตัวตายลงได้หรือ?”
สีหน้าของหลี่อวิ๋นฉู่แข็งค้าง
หลี่อวิ๋นฉู่ย่อมไม่อาจทำใจตายได้
ยิ่งเมื่อครั้งอดีตนางเคยรอดมาได้จากประตูนรก ยิ่งรู้ดีว่าการตายนั้นง่ายเพียงใด แต่การมีชีวิตอยู่ต่อนั้นยากเย็นสักเพียงไหน
นางจ้องหลี่ชิงลั่วด้วยความเกลียดชัง “เจ้า... เจ้าเป็นคนบ้าจริงๆ!”
“ข้ายังเป็นป้าแท้ๆ ของเจ้า ที่เจ้ากระทำการอวดดีเยี่ยงนี้ ย่อมต้องพบกับคำสาปจากสวรรค์ แม้ถูกฟ้าผ่าก็ยังนับว่าน้อยไป!”
หลี่ชิงลั่วก้าวเข้าไป ไม่ฝากถ้อยฝากคำ ยกมือฟาดตบหน้าหลี่อวิ๋นฉู่หลายครั้งติดต่อกัน