เมื่อกองทัพมารวมพลกันครบ ตวนหรงฉือลงมือคำนับฮูหยินผู้เฒ่าเผยก่อน แล้วจึงพาหลี่ชิงลั่วกับฟ่างฟ่าง มารดา-ธิดาทั้งสอง ขึ้นสู่หลังม้า
ท่านชายปกป้องภรรยาและบุตรสาวไว้ในอ้อมอก แล้วนำทัพม้านับพันนับหมื่นกลับคืนสู่เมือง
"ฮองเฮาของเจิ้น จะร่วมสุขร่วมทุกข์แบ่งปันแผ่นดินกับเจิ้น—"
"หญิงหลี่ชิงลั่วผู้นี้—ก็มีความดีความชอบยิ่งใหญ่ไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน—"
"ถ้าไร้เจ้านาง ย่อมไม่มีชัยชนะอันยาวนานถึงสองปียืนยาวนี้!"
"เจ้านาง—ยังสมควรได้รับการสรรเสริญว่ามีชั่วอายุนับหมื่น—"
ราษฎรและกองทหารทั้งมวลร้องกู่ก้องพร้อมกัน "ฝ่าบาททรงพระเจริญ นับพันนับหมื่นปี—ฮองเฮาทรงเจริญ นับพันนับหมื่นปี—"
"องค์กงจู่มีชั่วอายุนับพัน นับพันนับพันปี—"
ฟ่างฟ่างไม่หวาดหวั่นเล็กน้อย ตบมือเล็ก ๆ อย่างร่าเริง
หลี่ชิงลั่วก็กระหน่ำแน่วแนว ร่วมแบ่งปันความปีติและศักดิ์ศรีแห่งชัยชนะนี้คู่กับตวนหรงฉือ
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยที่ตามเข้าเมืองมาด้วยกัน เช็ดหัวมุมตาไปเรื่อย ๆ
เห็นหลานสาวแสนรู้ได้รับเกียรติและเกียรติยศที่ควรแก่นางเช่นนี้ นางเต็มใจเต็มดวงใจนอกจากความอาลัยอาวรณ์ ยังซาบซึ้งกินใจยิ่งกว่า
"ชายคนนั้น ท่านเฒ่าไม่เคยมองพลาดจริง ๆ"
"ขอให้ความจริงใจของเขายืนยาวต่อเนื่อง…ไม่ทอดทิ้งเจ้าหล่อนตลอดกาล เช่นเดียวกับแผ่นดินนี้ ที่จะไม่ทอดทิ้งทั้งคู่เป็นแน่"
เมืองม่านถัวครึกครื้นตลอดทั้งวัน
ยามม่านหมอกลง ตวนหรงฉือกับหลี่ชิงลั่วจึงได้แอบหาช่วงว่าง มีเวลาเป็นของคู่ตนสักที่
กระนั้น ฟ่างฟ่างก็ยังนอนหลับอยู่ข้างกาย
เจ้าหญิงน้อยทั้งวันนี้แทบไม่ยอมลงจากตัวพ่อ
คงรู้สึกองอาจนัก จับเกาะเกราะของพ่อแน่นหนา แม้ตวนหรงฉือจะลงมือว่าราชการกิจการทหาร นางก็ไม่ยอมลงไปเสียที
ดังนั้นตวนหรงฉือจึงอุ้มนางไว้เกือบตลอดทั้งวัน
กระทั่งมื้อค่ำยังเป็นเขาป้อนด้วยตนเอง
ฟ่างฟ่างวันนี้ก็ให้เกียรติพ่อเป็นอย่างดี พ่อป้อนเท่าใดก็กินเท่านั้น
ถ้าไม่ใช่หลี่ชิงลั่วมองออกว่าไม่ใช่เรื่องปกติ รีบสั่งให้ยกโต๊ะอาหารลง คงได้ท้องน้อยของนางแตกสลายเป็นแน่
บัดนี้ดื่มยาบำรุงย่อยไปเล็กน้อย จึงได้หลับสบายในที่สุด
และแม้จะหลับ ก็ยังต้องแอบนอนในห้องของมารดา ไม่มีทีท่าว่าจะยอมกลับไปเสียที