"เมื่อตอนนั้น ท่านกงกั๋วผู้เฒ่ากลับมาจากสนามรบ จู่ ๆ ก็เปลี่ยนนิสัยไปอย่างสิ้นเชิง วิ่งเข้าไปเฝ้าในวังเพื่อถวายบังคับลาออกจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดิน พร้อมกับมอบอำนาจทัพทั้งหมดในมือคืนให้แก่ราชสำนัก ได้ยินว่าในเวลานั้นทั้งราชสำนักล้วนตกตะลึงพรึงเพริดไปกับเหตุการณ์นี้ ยากจะทำความเข้าใจได้"
"นั่นมันอำนาจทัพหลายแสนนายที่ถืออยู่ในมือเชียวนะ ได้ยินว่าในตอนนั้นบนสนามรบ เพียงแค่ทหารของประเทศเพื่อนบ้านได้ยินว่าเป็นลูกหลานตระกูลเพ่ย ยังไม่ทันได้รบก็หดตัวไปสามส่วน โมกขพลของทั้งกองทัพลดลงอย่างมาก มักจะแพ้โดยไม่ได้รบเลยด้วยซ้ำ"
"ชื่อเสียงของตระกูลเพ่ย อานุภาพในการข่มขวัญ มิใช่เพียงแค่การทำสิ่งที่เกินจริงเท่านั้น"
"ตระกูลเพ่ยในทุก ๆ รุ่นล้วนสามารถให้กำเนิดยอดแม่ทัพที่ไม่มีใครเทียบได้ แม้กระทั่งแม่ทัพหญิงที่งดงามสง่างามเช่นท่านย่าของเจ้าก็ยังเคยมีมา และไม่เคยมีความคิดที่จะคิดร้ายต่อราชบัลลังก์ ทุกคนล้วนสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อประเทศชาติ ลูกหลานรุ่นแล้วรุ่นเล่าล้วนเข้ารับราชการทหาร ลูกหลานที่ตายในสนามรบก็เป็นดังที่เผยซานหล่างกล่าวไว้ หลายสิบปีมานี้ไม่ต่ำกว่าสิบกว่าคน จะไม่น่าสังเวชใจได้อย่างไร?"
"ตระกูลเพ่ยเช่นนี้ กลับจู่ ๆ ต้องยอมสละอำนาจทัพในมือออกไป ใครเล่าจะไม่แคลงใจ? เกรงว่าคนในราชสำนักทุกคนจะต้องถามในใจว่าตระกูลเพ่ยมีความคิดอันใดกันแน่?"
"ได้ยินว่าในตอนนั้นฮ่องเต้จ้องมองจวนกั๋วกงเผยอยู่นานถึงสิบปีเต็ม ในที่สุดก็เห็นว่าท่านกงกั๋วผู้เฒ่าค่อย ๆ ป่วยหนักและมีอาการคลุ้มคลั่งมากขึ้นเรื่อย ๆ และท่านปู่ใหญ่ก็ถึงแก่กรรมลงติดต่อกัน หลังจากนั้นทั้งจวนกั๋วกงเผยก็ค่อย ๆ เสื่อมถอยลง ล่มสลายลงอย่างสิ้นเชิง ในราชสำนักก็ไม่มีผู้สืบทอด ในกองทัพก็แทบไม่มีอำนาจของตระกูลเพ่ยหลงเหลืออยู่อีก จึงค่อย ๆ ลดการจับตามองตระกูลเพ่ยลง"
"แต่สิบสองเอ๋อร์รู้ดี ตระกูลเพ่ยนั้นมิได้เรียบง่ายเพียงแค่ที่เห็นภายนอกเป็นแน่"
"ตอนที่ท่านกงกั๋วผู้เฒ่ากลับมาแล้วป่วยหนัก ก็เพราะเขาถูกวางยาพิษประหลาดชนิดหนึ่ง"