แม่นมเติ้งมีสีหน้าแปลกประหลาด ไม่กล้ารับคำ
“คุณหนูเพคะ ท่านยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่แท้ๆ เหตุใดจึงมาใส่ใจเรื่องในเรือนของนายท่านเช่นนี้เล่า…”
หลี่ชิงลั่วกล่าว “มีอะไรต้องห่วง? พวกเราพูดกันในเรือนของเราเอง แม่นมจะไปแพร่งพรายนอกหรือ?”
แม่นมเติ้ง “...” ท่านนี่พูดจาเก่งเกินไปจริงๆ
นางถอยออกไปอย่างเงียบๆ
ผลปรากฏว่า คืนนั้นตำหนักลั่วเซี่ยกลับมีการเรียกน้ำถึงสองครั้ง!
หลี่ชิงลั่วได้ยินแล้วก็เย็นเยียบยิ้ม
“ที่แท้ บุรุษทั้งใต้หล้าก็แค่นี้เอง”
นางยังคงสูงเกินไปสำหรับบิดาผู้ให้กำเนิดของนางเอง
ต่อให้ลูกชายแท้ๆ เพิ่งขาหักนอนอยู่บนเตียง ชีวิตทั้งชีวิตพังพินาศ
ต่อให้เขาทุกข์โศกเสียใจจนผมขาวไปครึ่งศีรษะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ไปแสวงหาความสำราญกับสตรี
ข่าวนี้ ย่อมแพร่ไปถึงห้องชุนไจ้ด้วยเช่นกัน
นางชวีโกรธจนโยนชุดน้ำชาแตกไปอีกสองชุด
“บัดนี้เขาอยู่กับข้า บอกว่าก็เหมือนมือซ้ายแตะมือขวา ไฉนพออยู่กับอนุโหลวนั่นถึงไม่เหมือนกับแตะต้องตัวเองจนน่าเบื่อหน่ายเช่นนั้นเล่า!?”
“ข้าแก่แล้วหรือ? หรือหน้าแขมีรอยเหี่ยวย่นขึ้นมาจริงๆ?”
“ชวานเอ๋อร์เกิดเรื่องได้เพียงไม่กี่วัน? เขากลับมีอารมณ์สบายใจ ไปแสวงหาความสำราญกับสตรีแล้วหรือ?”
“เขาเพิ่งจะทำตัวดีได้ไม่กี่วัน กลับปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้!? อู้ๆๆ...”
นางชวีใช้มือปิดหน้า ร่ำไห้ไม่หยุด แม่ชีฉางและชิงอี๋ผลัดกันปลอบโยนนาง
“ท่านหญิงเพคะ อย่าให้คุณชายใหญ่ได้ยินเป็นอันขาด ท่านร้องไห้จนตาสีตาแดงไปพบคุณชายใหญ่ หากคุณชายใหญ่สังเกตเห็นแล้วถามขึ้นมา ท่านจะตอบเขาว่าอย่างไรเล่า?”