หลี่ชิงลั่วตกใจร้องเบา ๆ : “จาอีหน่า? ท่านอาจารย์ เป็นนาง!”
นางมองไปทางหนานกงตี “แต่จะเป็นไปได้อย่างไร? หล่อนควรจะมีอายุอย่างน้อยห้าสิบปีแล้วมิใช่หรือ?”
หนานกงตีก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก คิดในใจว่า บางทีคงมีเพียงน้องศิษย์และท่านหญิงชราเท่านั้นที่สามารถแยกแยะได้ว่า หญิงผู้นี้แท้จริงแล้วใช่จาอีหน่าหรือไม่
แต่จาอีหน่าในยามนี้ ดู ๆ ไปก็ไม่ต่างจากหญิงสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดปีแม้แต่น้อย!
หัวใจของหลี่ชิงลั่วเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา นางรู้สึกเหมือนกำลังจะได้สัมผัสความลับที่แท้จริงของจาอีหน่าแล้ว
ตวนหรงฉือรู้ดีว่าเวลานี้มิใช่เวลาที่จะซักถาม จึงเพียงเหลือบมองหลี่ชิงลั่วคราหนึ่ง
หลี่ชิงลั่วรีบอธิบายให้เขาฟังโดยย่อ : “ฝ่าบาท หากตัวตนของนางเป็นจริง นางก็คือหมอหญิงชนเผ่าข้างกายท่านกงกั๋วผู้เฒ่า!”
“นางหายตัวไปในตระกูลเผย ไม่คิดว่านางจะมาอยู่ที่นี่ได้ แต่หล่อนควรมีอายุอย่างน้อยห้าสิบปีแล้ว บัดนี้กลับดูมีอายุไล่เลี่ยกับหม่อมฉัน ช่างน่าประหลาดยิ่งนัก”
“หรือว่าหนอนเลือดพิษนี้จะทำให้คนเป็นอมตะได้จริง ๆ กระนั้นหรือ?”
ตวนหรงฉือเห็นนางมีสีหน้าตื่นเต้นเพียงนี้ ก็เพียงจ้องมองนางนิ่ง ๆ แล้วเอ่ยว่า “ดูท่าวันนี้ที่ข้าพานำเจ้ามาด้วย คงเป็นคนที่ถูกต้องแล้ว”
หลี่ชิงลั่ว : “ฝ่า ฝ่าบาทตรัสเช่นนี้หมายความว่ากระไร?”
ตวนหรงฉือมิได้ตอบกลับ แต่กลับเรียกจุ้ยหยู่ให้เข้ามาข้างหน้า
“ไป สั่งพัวเฟิงให้เรียกองครักษ์เงามาที่นี่ ตามที่ข้าสั่งไว้…”
หลังจากเสียงกระซิบแผ่วเบา จุ้ยหยู่ก็เข้าใจถ่องแท้ : “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”
จากนั้นจุ้ยหยู่ก็ออกไปข้างนอกก่อน
เมื่อผู้คนในโถงยังคงสับสนสงสัย หนุ่มน้อยสวมหน้ากากผู้นั้นก็อธิบายอีกครั้ง : “ทุกท่านจงดูนางสิ งดงามจนล่มเมือง วัยเยาว์สดใสราวกับสตรีวัยสิบแปดมิใช่หรือ?”
“แต่แท้จริงแล้วนางเป็นอีแก่บ้า ปีนี้อย่างน้อยก็เจ็ดสิบปีแล้วกระมัง? จาอีหน่า เจ้าว่าข้าพูดถูกหรือไม่?”
เสียงอุทานดังขึ้นทั่วโถง
“เจ็ดสิบ!”
“เป็นไปได้อย่างไรกัน!”
“ใช่แล้ว ผู้ที่อยู่รอดถึงเจ็ดสิบปีในต้าเหลียงของเราก็มีน้อยยิ่งนัก แล้วจะยังคงรักษาความงามอ่อนเยาว์ไว้ได้อย่างไร?”