คนผู้นี้เผยจุดอ่อนออกมานานแล้ว ทั้งฝีเท้าและท่าทาง ล้วนเหมือนเฉินเหอเป๊ะทุกอย่าง!?
หลี่ชิงลั่วเป็นคนที่ถูกนางสั่งสอนด้วยมือตนเอง จะดูไม่ออกได้อย่างไร?
หลี่ชิงลั่วใช้กำลังทั้งหมดพุ่งไปข้างหน้า อยากจะดึงหน้ากากของคนผู้นี้ออก แต่คนผู้นี้กลับใช้ปลายเท้าจุดเบา ๆ บินถอยหลังไป
นางหายเข้าไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว: "ศิษย์รัก ข้าไม่ใช่เฉินเหอ หากอยากรู้ความจริง สิบวันต่อมา เจ้ากล้าถือดาบเดี่ยวมาโรงศพหรือไม่ อาจารย์จะบอกความจริงแก่เจ้า!"
พูดจบ ทั่วทั้งเรือนเยว่หมิงหยวนก็กลับสู่ความเงียบสงัดในทันใด
เงาดำที่สั่นไหว เสียงลม ทั้งหมดหายไปในพริบตา
หลี่ชิงลั่วจ้องความมืดอยู่ครู่ใหญ่ จึงเก็บโคมไฟที่ตกอยู่บนพื้น
เมื่อฉู่เอ๋อร์และแม่นมเติ้งหอบหายใจกลับมาหา หลี่ชิงลั่วก็ได้ประคองชุยเอ๋อร์ขึ้นมาแล้ว
ชุยเอ๋อร์ถูกจี้จุดชีพจร ฉู่เอ๋อร์และแม่นมเติ้งหน้าซีดเผือดพูดว่า "คุณหนู เมื่อครู่บ่าวกับยายเหมือนเจอกลอุบายหลอกตา ตรงหน้าเป็นหมอกสีขาว นอกจากเสียงร้องไห้ของผู้หญิงและเด็กทารก ก็ไม่ได้ยินอะไรอื่น เดินออกไปก็ไม่ได้ มองอะไรก็ไม่เห็น ช่างน่าประหลาดยิ่งนัก!"
"แล้วคุณหนูล่ะ? ชุยเอ๋อร์เป็นลมไปได้อย่างไร?"
หลี่ชิงลั่วทำหน้าขรึม "ดูท่า นางจะมุ่งมาทางข้าคนเดียว"
"พรุ่งนี้ ข้าจะไปพบท่านย่า"
วันรุ่งขึ้น
หลังจากหลี่ชิงลั่วเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เรือนเยว่หมิงหยวน ทุกคนต่างตกใจกลัวเป็นอย่างมาก
"เหตุใดคุณหนู... กับที่พวกเราเห็นมันไม่เหมือนกัน?"