แม่นมเติ้งยิ้มบาง "นางมือเปล่า สูญสิ้นฐานะบุตรสาวคนโตที่แท้จริงของจวนแม่ทัพ ภายในจวนอ๋องจะอยู่อย่างเป็นสุขได้อย่างไร?"
"นอกจากเฉาโหรวเอ๋อร์จะจับผิดนางทุกทาง อนุภรรยาและพระชายารองคนอื่น ๆ ก็ล้วนไม่ลงรอยกับนาง"
"ลวี่หยิงบอกว่า เมื่อวานนางยังถูกพระชายาลงโทษให้คุกเข่าในลานบ้านถึงสองเค่อ พอลุกขึ้นขาทั้งสองข้างบวมเป่งเลยทีเดียว"
หลี่ชิงลั่วถาม "อวิ๋นอ๋องไม่เข้าข้างนางหรือ?"
แม่นมเติ้งตอบ "ได้ยินว่าแสร้งทำเป็นไม่เห็น ส่วนหลิวชิงจูกลับไปก็ร้องไห้ใหญ่โต อวิ๋นอ๋องเดิมกำลังจะก้าวเข้าเรือนนาง พอได้ยินเสียงร้องไห้ก็รีบหดเท้ากลับไปทันที"
"อีกทั้ง ลวี่หยิงบอกว่าคนในสกุลหลิวไปที่จวนอวิ๋นอ๋องหลายครั้งเพื่อตามหาหลิวชิงจู ทว่านางไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย กลับให้ทหารองครักษ์ทำหน้าดุร้ายไล่ตะเพิดพร้อมข่มขู่ คนสกุลหลิวจึงได้สงบลงไปชั่วคราว"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "นางคิดว่านางที่เคยให้อวิ๋นอ๋องช่วยคนสกุลหลิวเหล่านั้นออกจากคุกได้ ก็ถือว่ามีน้ำใจถึงที่สุดแล้ว แต่อย่างไรคนสกุลหลิวก็เป็นปลิงทั้งนั้น นางเป็นลูกแท้ ๆ ของสกุลหลิว ในสายตาคนสกุลหลิว การได้เข้าไปอยู่ในจวนอ๋องอันสูงศักดิ์ก็เหมือนตกลงไปในรังทองคำ แล้วจะยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ หรือ?"
"เพียงแต่ เวลานี้พวกเขายังดูดเลือดจากนางไม่ได้ ก็อาจจะหันมาคิดอะไรกับข้า"
แม่นมเติ้งอ้าปากค้างด้วยความตกใจ แล้วเต็มไปด้วยความโกรธ "พวกเขาไร้ยางอายถึงเพียงนี้หรือเจ้าคะ? แล้วคุณหนูจะทำอย่างไร?"
หลี่ชิงลั่วหยิบหมากตัวหนึ่งขึ้นมา แล้วยิงไปที่อีกาตัวหนึ่งซึ่งบินมาเกาะที่ขอบหน้าต่างโดยไม่รู้ว่าเมื่อใดอย่างแม่นยำ "ซุ่ยเอ๋อร์ ถึงเวลากลับบ้านแล้ว"
แม่นมเติ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
ฉู่เอ๋อร์อุ้มอีกาเข้ามา "คุณหนู มีคนส่งสารถึงคุณหนูเจ้าค่ะ"
หลี่ชิงลั่ว: ???
นางแค่เห็นอีกาตัวนั้นบังตาจึงยิงมันลงมา ที่แท้มันคือสารส่งข่าวหรือ?ๆ
ฉู่เอ๋อร์แกะกระดาษที่ผูกอยู่ที่ขาอีกาออก แล้วยื่นให้หลี่ชิงลั่ว "คุณหนูลองดูเจ้าค่ะ"
หลี่ชิงลั่วคลี่ออกดู: อยากตามหาพี่ชายของเจ้า เหตุใดไม่มาขอร้องข้าเล่า?
หลี่ชิงลั่วกำกระดาษนั้นแน่น
นางเดาออกทันทีว่าใครเป็นคนส่งมาฉบับนี้