หลี่ชิงลั่วจ้องมองถ้วยยานั้น ในใจเต็มไปด้วยข้อสงสัย
เสนาบดีแซ่เจียงมาที่นี่เพียงเพื่อส่งยาจริงหรือ?
ทว่าเรื่องนี้กลับทุกอย่างล้วนส่อไปในทางแปลกประหลาด
ถ้าหากเขาเป็นบุตรกตัญญูถึงที่สุดจริง แม้คุณท่านแซ่เจียงจะทวงถามอย่างไร้มารยาทเพียงใด ก็คงไม่มีวันสั่งปิดล้อมเรือนหลังนี้เสีย
แต่ถ้าจะว่าเขาไม่กตัญญู ก็ยิ่งไม่ถูก
เล่าขานกันว่าเขาเดินทางไปทั่วภูเขาใหญ่สามและยอดเขาทั้งห้า เพียงเพื่อตามหาหมอเอกมารักษามารดา
ยังมีข่าวลือว่าถึงบัดนี้เขายังคงถือปฏิบัติธรรมเนียมเฝ้ามารดาทั้งเช้าเย็น กระทั่งเข้มงวดบังคับให้คนทั้งบ้านไม่ว่าฝนพายุใดก็ต้องมาคารวะคุณท่านแซ่เจียงทุกวันตามธรรมเนียม
เขาสถิตคุณท่านไว้ในตำแหน่งไทเจินผู้สูงศักดิ์ที่สำคัญยิ่งของบ้านเสมอมา
ยิ่งไปกว่านั้น ยังว่ากันว่าทุกวันขึ้นและวันกลางเดือน เขาจะลงมือล้างเท้ามารดาด้วยตนเอง
ต้นแบบของบุตรกตัญญูเช่นนี้ ลือลามไปทั่วทุกตรอกซอกซอยของหนานอาน แม้แต่หลี่ชิงลั่วยังเคยได้ยินมาด้วยหูตนเอง
หลี่ชิงลั่วจ้องตามแม่ชีที่ถือถ้วยยาซึ่งเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะหันหลังหายลงในความมืดสนิท แล้วแอบปรากฏกายเบื้องหลังเรือน งัดหน้าต่างเปิดรอยเพียงเส้นเดียว
กลิ่นยาข้นเคี่ยมโชยเข้าจมูกจากในเรือน
ช่างเหม็นเขียมเหลือคณา
ฟ้าค่อย ๆ ทึบมืดลง แต่หลี่ชิงลั่วมิได้พุ่งทวยลงไปในเรือน
ภายในเรือนมีเพียงแม่ชีเฒ่าคนหนึ่งคอยรับใช้ใกล้ชิดเท่านั้น
ดังนั้นแม้นางจะเข้าไปในยามนี้ ทั้งสองก็ไม่อาจสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของนาง