"หม่อมฉันขอขอบพระคุณคุณหนูใหญ่ยิ่งนัก!"
อนุโหลวจูงหลี่ชิงหวานให้คุกเข่าลงพร้อมกัน หลี่ชิงลั่วรีบเข้าไปห้ามปรามไว้ทันที
"อนุไม่ต้องทำเช่นนี้! อีกทั้งหวานเอ๋อร์เป็นน้องสาวแท้ๆ ของข้า ข้าจะไปรับการคำนับจากนางได้อย่างไร? อนุเอ๋ย ข้าไม่อยากอายุสั้น ท่านโปรดปล่อยข้าเถิด!"
ด้วยคำพูดของหลี่ชิงลั่ว อนุโหลวจึงได้ผลักหลี่ชิงหวานให้ลุกขึ้นก่อน
แต่ตัวนางเองยังคงคำนับให้หลี่ชิงลั่วอย่างจริงใจอีกหนึ่งครั้ง
"คุณหนู หากผู้สอนหวานเอ๋อร์เป็นท่าน หม่อมฉันย่อมเต็มใจยิ่งนัก! และเช่นนี้หม่อมฉันก็จะได้พบหน้าหวานเอ๋อร์บ่อยๆ หม่อมฉันมีเหตุอันใดที่จะไม่ยินดีเล่า?"
อนุโหลวเผยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าเป็นความดีใจจากใจจริง
หันไปมองหลี่ชิงหวาน นางกะพริบตาถี่ๆ มองหลี่ชิงลั่วด้วยความประหม่า
ไม่กี่วันมานี้ นางตกใจกลัวยิ่งนัก
ในดวงตาหายไปซึ่งความไร้เดียงสาและความไม่รู้ กลับเพิ่มความหวาดกลัวและความขลาดกลัวมากมาย
จู่ๆ หลี่ชิงลั่วก็รู้สึกเหมือนได้เห็นตนเองในชาติก่อน...
นางส่ายหน้า แล้วดึงหลี่ชิงหวานเข้ามาหา
นี่คือน้องสาวแท้ๆ ที่มีสายเลือดเดียวกันกับนางหรือ?
ในโลกนี้ นางมีญาติเพิ่มอีกหนึ่งคน
อีกทั้งยังเป็นเด็กหญิงที่งดงามเช่นนี้ ช่างน่าสนใจยิ่งนัก
หลี่ชิงลั่วแตะศรีษะน้อยๆ ของนาง "อย่ากลัวไป เจ้ากลับไปอยู่กับอนุของเจ้าเหมือนเดิม เพียงแต่ต้องมาตามนัดที่อาเจ๊แห่งนี้ทุกวัน อาเจ๊จะสอนบางอย่างให้เจ้า เจ้ายินดีหรือไม่?"
ได้ยินดังนั้น ดวงตาของอนุโหลวซึ่งเปี่ยมด้วยความดีใจอยู่แล้วก็ยิ่งสว่างไสวขึ้นอีกหลายเท่า
"คุณหนู ท่าน...ท่านไม่ต้องการให้หวานเอ๋อร์มาอยู่เป็นเพื่อนท่านที่นี่จริงๆ หรือ?"