หลี่ชิงลั่วใบหน้าซีดลงในทันที
นางรีบลุกขึ้น ตั้งใจจะเดินกลับห้อง
ทว่าเพิ่งก้าวถึงประตู แผ่นอกก็วูบไหวจนแทบจะไม่ไหว
ก้าวต่อไปอีกสองฝีเท้า เข่าทั้งคู่ก็อ่อนแรง ล้มลงนั่งแน่นิ่งกับพื้น
"หลัวเอ๋อร์——"
*
ขณะนั้นเอง ณ หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างไกลออกไปนับร้อยลี้
เพลิงในคอกโคนั้นลุกโชนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนร้อนแรงเกินกว่าใครจะกล้าเข้าใกล้
ผู้คนในห้องอื่น ๆ ต่างวิ่งหนีออกมา
กระทั่งเจ้าของกระทำฟาร์มแห่งนี้เองก็วิ่งกลับมา
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า พวกเขาตบขาแล้วฝืนความหวาดกลัวกันเดินเข้าไปในคอกโค
แต่สิ่งแรกที่ลากออกมาจากคอกได้ กลับเป็นวัวโคเฒ่าตัวนั้น
เมื่ออยากจะช่วยคนต่อ กลับไม่มีใครเต็มใจเข้าไปเสี่ยงอีก
กระไรนัก คนพวกนั้นเป็นเพียงนักโทษที่ไม่เกี่ยวข้องอะไร
แลกชีวิตตนเองเพื่อช่วยนักโทษพวกนั้น ย่อมไม่คุ้มเป็นแน่
แม้แต่เจ้าหน้าที่ก็ทำได้เพียงเอามือแนบเอว ถอนใจ
ส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่มีหวังแล้ว
เมื่อหลี่เฉาจิ้งวิ่งมาถึง ก็เห็นเพียงหลี่ชิงลั่วที่แรกเริ่มด้วยนิสัยเด็ก ๆ ชอบซน จึงไปนอนใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคอกโค
ยังหลับลืมตาลึกอยู่
มิได้รับผลกระทบใด ๆ จากเสียงอึกทึกและเสียงร้องสยดสยองนั้นเลย
ส่วนคนที่เหลืออีกสามในกองไฟ……
ไม่อาจช่วยไว้ได้อีกแล้ว
เสียงร้องจากในเปลวไฟ หวีดหวิวร้าวลึกขึ้นทีละเสียง
"ช่วยด้วย——"
"อ๊าก——"
"เจ็บจัง เจ็บจัง——"
"ลิวเฉ่าเอ๋อร์ เจ้าบ้านี่!!"
"แม้ตายเป็นผี ข้าก็จะไม่ยกให้เจ้า——อ๊าก!!"
"แม่จ๋า แม่ไม่ใช่รักจูเอ๋อร์ที่สุดหรือ… จูเอ๋อร์ก็รักแม่นะ…… ฮิฮิ!!"
"ฮะฮะ……"
"ฮาฮาฮา……"
"หลี่เค่อชวาน เจ้าทำลายข้า ข้าก็ทำลายเจ้าเช่นกัน……"
"เรื่องระหว่างเราถือว่าเท่ากันแล้ว!"
"ฮะฮะ……"
"หลัวเอ๋อร์——แม่ขอโทษ……"
"ขอโทษ……"
เสียงถอนใจอีกหนึ่งครา ผ่อนเบาลงจนแทบไม่อาจได้ยิน
เสียงทุกอย่างค่อย ๆ หายวับ
เพลิงเผาะละพร่าน กระทั่งเรือนอีกสองหลังข้างเคียง ก็ถูกอุ้มเข้าไปในกองเพลิงใหญ่นี้ด้วย
ครอบครัวชาวนานั่งก้นพื้นตบขาร่ำไห้โอดครวญ
กระทั่งคนจากเรือนสองและเรือนสามก็วิ่งมาถึง
พวกเขามองแสงเพลิงที่พุ่งทะยานสู่ฟ้า ดวงตาเปี่ยมด้วยความสยดสยอง
"เป็นพี่สะใภ้ใหญ่กับชวนเอ๋อร์……"
"และยังมีลิวเฉ่าเอ๋อร์อีก!"
"ทั้งสามคนนี่เขาทำอะไรกัน……"