ยามราตรีหลี่ชิงลั่วนอนพื้นร่วมกับหู่ตี๋ ยามกลางวันก็ใช้เวลาในห้องฝึกรินฝึกท่าเพื่อบ่มเพาะร่างกาย
แม่นมเติ้งหลายครั้งที่อยากลุกขึ้นไปนอนพื้นแทน ก็ถูกหลี่ชิงลั่วกดลงไปทุกครา
หลี่ชิงลั่วถึงกับโกรธขึ้ม "เจ้าหากยังไม่นอนอย่างว่าง่ายอีก กลับไปแล้วข้าจะไม่ยอมให้เจ้ากลับเข้าเรือนเสรีอีก!"
แม่นมเติ้ง "แต่หญิงชราเป็นแค่ข้ารับใช้ ผู้ต่ำต้อยอย่างหญิงชราจะมีเหตุใดที่ได้นอนบนที่นอนเฉียดหน้าคุณหนู แล้วให้คุณหนูต้องนอนพื้นแทน หญิงชราใจไม่สงบจริง ๆ……"
หลี่ชิงลั่ว "ปกติก็ว่ากันได้ แต่บาดแผลของเจ้ายังไม่หาย หากเจ้าต้องนอนพื้น ใจข้าก็ไม่สงบเช่นกัน งั้นบัดนี้ ความไม่สงบใจของเจ้าสำคัญกว่า หรือความไม่สงบใจของคุณหนูอย่างข้าสำคัญกว่ากัน"
แม่นมเติ้งเถียงเหตุผลหลี่ชิงลั่วไม่ได้อยู่แล้ว
สามคนถูกขังอยู่ในห้องนี้ พอขังก็ขาดไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดวัน
แม้แต่ละวันจะมีอาหารส่งเข้ามาถึงห้ามื้อ และทุกมื้อล้วนประกอบด้วยเนื้อปลาอย่างดีรับใช้ แต่เจิ้งหลิงโจวย่อมไม่คิดว่า เพราะในห้องนี้มีหู่ตี๋ผู้กินเก่งอยู่ ดังนั้นถาดทุกใบที่เขาสั่งให้ส่งเข้ามา สุดท้ายล้วนถูกส่งออกไปอย่างว่างเปล่า
หู่ตี๋กินอิ่มอกอิ่มใจเช่นนั้นทุกวัน
เห็นแม่นมเติ้งฟื้นฟูขึ้นทีละวัน หลี่ชิงลั่วเองก็ทุเลาดีขึ้นตามมามิใช่น้อย
แต่การที่เจิ้งหลิงโจวขังนางเอาไว้เช่นนี้โดยไม่มีก้าวต่อไปใด ๆ ทำให้หลี่ชิงลั่วเข้าใจเจตนาไม่ถูก
นอกเหนือจากการให้ร่างกายของนางฟื้นคืน หรือเขาจะมีแผนข้างหลังอื่นใดอีก?
มิฉะนั้น เขาคงไม่หายสูญไปหลายวันติดต่อกันโดยไม่ปรากฏกาย และไม่เผยความประสงค์แม้แต่นิด
ดูท่าเขาคงตั้งใจจะทำสิ่งใดสักอย่าง แต่ก็มิได้เป็นไปดั่งใจเขานัก
ด้านเจิ้งหลิงโจวนั้น ย่อมมีเรื่องผิดพลาดขึ้นจริง
นอกเหนือจากหลายวันติดต่อกันที่ยังไม่มีวี่แววของประมุขสำนักหุบเขาอวิ๋นกู่แม้แต่น้อย หลี่จิ่งชวนก็หายตัวไปด้วย
เจิ้งหลิงโจวกับเจิ้งหว่านซิ่วส่งคนออกค้นหานับไม่ถ้วน ก็ไม่พบร่องรอยของเขาเลย